พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 768 ไม่คืนคำ

ตอนที่ 768 ไม่คืนคำ

“นายก็แค่รักฉันข้างเดียว ฉันไม่ได้รักนาย ฉินคั่ว ฉันไม่ได้รักนาย นายก็รู้อยู่แก่ใจว่าทำไมพวกเราถึงมาอยู่ด้วยกัน” กู้ชิงมองตรงไปที่ฉินคั่ว คำพูดของเธอเจ็บปวดมากแต่ใบหน้ากลับแสดงสีหน้าไร้ความรู้สึก

“ใช่ ผมรักคุณข้างเดียว เพราะงั้นช่วยสงสารผมหน่อยเถอะนะ อย่าทิ้งผมไปได้มั้ย? หืม? กู้ชิง สงสารผมเถอะ” ฉินคั่วกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด

เขารู้สึกว่านี่อาจจะเป็นผลกรรม

เขาเคยเล่นกับความรู้สึกของใครหลายคนมาก่อนจนคนพวกนั้นเสียความรู้สึก

ตอนนี้พอถึงคราวที่เขารักใครสักคน กู้ชิงจึงไม่ได้สนใจความรู้สึกของเขาเลย

“ฉินคั่ว เรามันต่างกันเกินไป ไม่มีทางที่จะมาบรรจบกันได้หรอก อย่าฝืนตัวเองเลย ในเมื่อไม่เหมาะสมกันพูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์ เลิกกันเถอะ มันน่าจะดีสำหรับนายและฉัน” กู้ชิงเบือนหน้าหนี ไม่ได้มองตรงไปที่ดวงตาของฉินคั่ว

“ไม่เอา!” ฉินคั่วเดินเข้าไปจับมือกู้ชิงไว้แน่น

“นายจะทำอะไร? ฉินคั่ว ฉันกำลังคุยเรื่องนี้กับนายอยู่ อย่ามาบังคับกันนะ” กู้ชิงไม่มีเรี่ยวแรงและไม่สามารถหลบหนีจากฉินคั่วได้ จึงปล่อยให้เขาลากออกไป

“ขึ้นรถ กลับบ้าน” ฉินคั่วทุกข์ทรมานไปทั้งตัว

หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับถูกฉีกออก

ก็แค่เรื่องเล็ก ๆ ทำไมกู้ชิงถึงจะยอมปล่อยมือกัน?

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น

เขาแค่หวังว่ากู้ชิงจะปลอดภัย

“นั่นมันบ้านนาย ไม่ใช่บ้านของฉันสักหน่อย จะมาเรียกว่าบ้านได้ยังไง? ก็เหมือนกับพวกสาว ๆ คู่นอนทั้งหลายของนาย ที่นั่นเป็นแค่ที่พักชั่วคราว จะมาเรียกว่าบ้านได้ไง? ไม่กระดากปากมั่งเหรอ?” กู้ชิงมองดูฉินคั่วด้วยสายตาเยาะเย้ย

“คุณเป็นภรรยาผม แตกต่างจากผู้หญิงพวกนั้น ผมไล่พวกเขาออกไปตั้งนานแล้ว ที่ที่คุณอยู่คือบ้านของผมเอง ผมบอกปู่บอกพ่อหมดแล้วว่าคุณเป็นภรรยาผม ผมประกาศให้โลกรับรู้แล้วทำไมจู่ ๆ คุณถึงจะไม่ต้องการผมล่ะ? คุณเป็นคนที่ผมภาคภูมิใจมากนะ” ฉินคั่วร้องไห้

กู้ชิงนึกไม่ถึงว่าฉินคั่วจะร้องไห้

เธอถึงกลับเสียการควบคุมเล็กน้อย “นาย ร้องไห้ทำไม…”

ฉินคั่วฝั่งศีรษะไว้บนหัวไหล่ของกู้ชิง ทำให้เสื้อของกู้ชิงเปียกโชก

“อย่าทิ้งผมไปได้มั้ย? ผมเล่าทุกอย่างให้ปู่ฟังหมดแล้ว พวกเขาบอกให้ผมพาคุณกลับไปเจอหน้า ผมไม่อยากให้ปู่ดีใจเก้อ นอกจากคุณแล้วผมไม่มีใครเลย มีแค่คุณคนเดียวเท่านั้น แต่ผมกลัวมากจริง ๆ ว่าถ้าผมพาคุณไปเมืองหนานแล้วพวกเขาจะทำร้ายคุณ คุณเข้าใจมั้ย? ผมทนเห็นคุณเจ็บปวดไม่ได้ คุณคือคนที่ผมรักมากที่สุด ผมงานยุ่งและกลัวว่าบางทีจะเผลอประมาทปกป้องคุณไม่ได้ ชิงชิง ให้โอกาสผมหน่อยได้มั้ย สงสารผมเถอะนะ อย่าทิ้งผมไปเลยได้มั้ย?” ฉินคั่วพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

กู้ชิงปล่อยให้เขากอดเธอท่ามกลางความรู้สึกสับสน

เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าฉินคั่วจะพยายามทำถึงขนาดนี้เพื่อเธอ

หลังจากลังเลอยู่นาน เธอก็ลูบหัวฉินคั่วแล้วพูดว่า “อย่าร้องไห้”

“งั้นสัญญาสิว่าคุณจะไม่ทิ้งผม” ฉินคั่วพูดออกมาอย่างไร้ยางอาย

“ฉันไม่สัญญาหรอก” กู้ชิงเม้มปาก

“ทำไมล่ะ ทำไม หรือว่ามีบางอย่างที่ผมทำได้ไม่ดีพอ ผมบอกสิ ขอผมเปลี่ยนแปลงตัวเองได้มั้ย?” ฉินคั่วสูดจมูกอย่างน่าสงสาร

“ฉินคั่ว จริง ๆ แล้วฉันก็ชอบนายนิดหน่อย แต่นายห้ามทำอะไรให้ฉันผิดหวังเด็ดขาด ถ้านายทำให้ฉันผิดหวังเมื่อไหร่ ฉันจะหันหลังเดินจากไปทันที” กู้ชิงรู้สึกว่าท่าทางของฉินคั่วในตอนนี้ดูน่าสงสารเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าฉินคั่วจะคอยปฏิบัติต่อเธออย่างดี

เธอก็ควรให้โอกาสฉินคั่วอีกสักครั้ง

“ไม่มีวัน ผมจะไม่มีทางทำให้คุณเสียใจแน่นอน แต่อย่าบอกว่าไม่ต้องการผมได้มั้ย ผมเจ็บปวดมากนะ” ฉินคั่วพูดขณะยกมือขึ้นมาปิดหน้าอก

“ถ้านายไม่อยากให้ฉันไปเมืองหนานก็ไม่เป็นไร แต่นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว ฉันจะไม่ไปที่นั่นอีก หวังว่านายจะเตรียมจิตใจให้พร้อม” กู้ชิงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพูดกับฉินคั่ว

เธอรวบรวมความกล้าโดยคิดว่าบางทีฉินคั่วอาจจะไม่ต้องการเธอ

และบางทีในชีวิตนี้เธออาจจะไม่มีความกล้าหาญแบบนี้อีก

“ชิงชิงที่รัก เข้าใจผิดแล้ว ผมบอกว่าผมขอกลับไปจัดการเรื่องนี้ก่อน ไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้คุณไป คุณตีความหมายคำพูดผมผิด” ฉินคั่วกอดกู้ชิงราวกับหมาปั๊กผู้น่าสงสาร

หากกู้ชิงไม่ไป จะเจอหน้าพ่อแม่เขาได้อย่างไร?

นี่มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอ? ไม่มั้ง?

“ยังไงก็ตามแต่ ฉันไม่ไป” กู้ชิงรู้สึกว่าตอนที่อยู่กับฉินคั่ว เธอควรจะยึดมั่นในหลักการของตัวเอง

ฉินคั่วเป็นพวกได้คืบจะเอาศอก

เธอจะต้องรักษาจุดยืนของตัวเองเอาไว้ให้ดี

“ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป” ฉินคั่วตอบกลับด้วยความน้อยใจ

ตราบใดที่เธอยังคบหาอยู่กับเขา เขาก็ยังมีโอกาสพูดเกลี้ยกล่อมให้เธอไปที่เมืองหนาน

อย่างน้อยก็ยังไม่ต้องเลิกกันใช่ไหมล่ะ?

ยังดีที่ลูกยังอยู่

ตอนนี้ฉินคั่วอ่อนน้อมถ่อมตนมากเพื่อหวังว่ากู้ชิงจะพึงพอใจในตัวเขา

“กลับบ้านเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว” กู้ชิงหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า

“ก็ได้” ฉินคั่วรีบตอบรับส่ง ๆ

จนกระทั่งกลับมาถึงบ้าน ฉินคั่วก็หยิบรองเท้าแตะให้กู้ชิงเปลี่ยน และหยิบวัตถุดิบที่เขาซื้อมาในตอนเช้าออกมา

“รอก่อนนะ เดี๋ยวผมทำอาหารให้” ฉินคั่วพูดพร้อมกับสวมผ้ากันเปื้อนอย่างชำนาญ

ตอนนี้ทักษะการทำอาหารของพัฒนาขึ้นมากแล้ว

วิธีการที่เขาดูแลกู้ชิงก็ไม่ต่างอะไรจากการวิถีของแม่บ้าน

บางคนอาจจะมองว่าเขาไม่มีศักดิ์ศรี

แต่เขาไม่คิดอย่างนั้น

เขารู้สึกพึงพอใจมากที่ได้ทำอาหารให้กู้ชิงและเห็นกู้ชิงกินอาหารของเขา

หลังจากทำอาหารเสร็จ ฉินคั่วก็ตั้งใจจะเสิร์ฟซุปให้กู้ชิงเป็นอันดับแรก จากนั้นก็จะไปเรียกกู้ชิงมากินอาหาร

จนกระทั่งเขามาเห็นว่ากู้ชิงผล็อยหลับไปบนโซฟา

เขาเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นออกมาจากกระเป๋าของกู้ชิง เขาจึงดึงมันออกมา

มันคือใบรายงานผลการตั้งครรภ์ของทางโรงพยาบาล

ตอนนี้เขาตระหนักได้ว่าแล้วกู้ชิงไม่ได้พูดว่าจะทำแท้งเล่น ๆ

แต่เธอต้องการทำแท้งลูกจริง ๆ

ฉินคั่วกัดฟัน หากเขาไม่เฝ้าระวังก็เกรงกู้ชิงจะแอบไปเอาเด็กออก

เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะทำอย่างไรดี

เขาหวังว่าจะได้อยู่ข้าง ๆ กู้ชิงตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

แต่เงื่อนไขกลับไม่เอื้ออำนวย

เขาควรจะทำอย่างไร?

ฉินคั่วรู้สึกสับสนมาก

กู้ชิงเป็นคนหลับยากและตื่นง่าย หลังจากตื่นขึ้นมา เธอก็เห็นว่าสีหน้าของฉินคั่วดูสับสนจนไม่อาจคาดเดาได้ ในมือของเขากำเอกสารของโรงพยาบาลเอาไว้แน่น

กู้ชิงมองดูฉินคั่ว “ไม่ต้องห่วง ฉันสัญญาแล้วว่าจะเก็บลูกเอาไว้ฉันก็จะรักษาสัญญา นายเป็นพ่อเด็ก มีสิทธิ์ในการตัดสินใจเกี่ยวกับตัวเด็ก ถ้าฉันอยากทำแท้งเมื่อไหร่ฉันจะบอกนาย”

“จริงเหรอ?” กู้ชิงแก้ปัญหาวิตกกังวลของฉินคั่วได้ง่าย ๆ เพียงแค่ประโยคเดียว

“จริง ฉันพูดแล้วไม่คืนคำหรอก ไม่ต้องห่วง” กู้ชิงพยักหน้า

เธอค้นพบว่าฉินคั่วเป็นคนที่ค่อนข้างดื้อรั้น ถ้าเธอไม่พูดเอาอกเอาใจเขา เขาก็คงจะเดินทางกลับเมืองหนานไปอย่างไม่สบายใจ

ฉินคั่วจูบแก้มกู้ชิงอย่างแรง “ชิงชิงที่รักแสนดีจัง กินข้าวกันเถอะ”