พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 770 จะดีใจจริง ๆ เหรอ

ตอนที่ 770 จะดีใจจริง ๆ เหรอ

คืนที่ผ่านมาฉินคั่วได้รับโทรศัพท์จากชายชราจำให้ต้องเดินทางกลับไป

“ผมกลับไปแล้ว คุณก็อยู่ที่นี่ต่อนะ อย่ากลับไปอยู่กับ ซ่งโมโม่เลย ผมเป็นห่วง เอาไว้ว่างแล้วผมจะมาหา ดูแลตัวเองดี ๆ ไม่เข้าใจอะไรตรงไหนก็โทรมาถามผมนะ รู้มั้ย?” ฉินคั่วพูดตักเตือนราวกับคนแก่ไม่รู้จักเหนื่อยก่อนจะจากไป

“ฉันจะพยายาม” ที่นี่ค่อนข้างไกลจากบริษัทนิดหน่อย ขณะที่อพาร์ตเมนต์ค่อนข้างใกล้กว่า

ถ้าฉินคั่วไม่มาส่งเธอ เธอก็ไม่อยากอยู่ที่นี่เพราะว่ามันลำบากเกินไป

นอกจากนี้การถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังยังทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยดี

“อย่าแค่พยายามสิ สัญญากับผมนะชิงชิง” ฉินคั่วจ้องมองเธอ โดยเกรงว่าถ้าเขาออกไปแล้วกลับมาอีกครั้ง ภรรยาของเขาจะหายตัวไป

“ก็ได้ ๆ ๆ ฉันสัญญา” หลังจากเห็นว่าฉินคั่วดูไม่ค่อยเต็มใจ กู้ชิงก็คิดว่าพยายามหนักขึ้นอีกหน่อยคงจะไม่เป็นอะไร

เธอสามารถขับรถได้ ดังนั้นการเดินทางคงจะไม่ยุ่งยากมาก

“ชิงชิง มีใบขับขี่มั้ย?” ฉินคั่วถามกู้ชิง

“มี ทำไมเหรอ?” กู้ชิงถามกลับ

ฉินคั่วอดไม่ได้ที่จะจูบริมฝีปากเธอ “คุณขับรถไป ผมจะทิ้งรถเอาไว้ให้คุณ คุณจะได้ขับรถไปทำงานได้”

“ไม่ต้อง ฉันมีรถ” กู้ชิงส่ายหัวโดยไม่ต้องคิด

แม้ว่ารถยนต์ของเธอจะเป็นรถมือสองแต่สมรรถนะก็ค่อนข้างดี

ยิ่งไปกว่านั้นรถยนต์ของฉินคั่วดูโอ่อ่าเกินไปและไม่เหมาะสมกับเธอ

“รถคุณดีที่ไหนล่ะ” ฉินคั่วอดไม่ได้ที่จะพึมพำ

ผู้หญิงที่อยู่กับฉินคั่วมักจะต้องการผลประโยชน์เพิ่มเติมจากฉินคั่ว

แต่กู้ชิงกลับไม่เป็นแบบนั้น

เธอไม่ต้องการอะไรเลยจนทำให้เขากังวลแทบบ้า

“นายพูดงี้หมายความว่าไง? ฉันซื้อรถคันนั้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของฉันนะ ทำไมจะต้องมาดูถูกกันด้วย?” ฉินคั่วพูดถากถางแล้วเดินออกไป

“ผมไม่ได้มีเจตนาจะว่าอะไร ก็แค่เผลอพลั้งปาก ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะ?” ฉินคั่วกำลังจะจากไปและเขาไม่ต้องการมีปัญหาเบาะแว้งกับกู้ชิง

ยิ่งไปกว่านั้นถ้ากู้ชิงไม่ตอบข้อความหรือรับสายจะทำยังไง

เขาตบหน้าตัวเองอย่างแรง “ชิงชิง ผมผิดเอง ผมมันปากเสีย อย่าโกรธเลยนะ”

เขาออกแรงอย่างมากจนในไม่ช้ารอยนิ้วมือทั้งห้าก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

กู้ชิงเบิกตากว้าง “ฉินคั่ว นายจะตีตัวเองทำไม?”

“ผมทำให้คุณโกรธ อยากให้คุณหายโกรธ” ฉินคั่วจับแก้มตัวเอง เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรมากนักตราบใดที่กู้ชิงยอมหายโกรธ

“ทำไมนายซื่อบื้อขนาดนี้” กู้ชิงหงุดหงิดมากจนไม่รู้จะพูดอะไร

เธอเดินเข้าไปข้างใน

ฉินคั่วสับสน คิดว่าเธอกำลังจะจากไป เขาจึงรีบเอื้อมมือออกไปคว้าเธอ “ชิงชิง จะไปไหน?”

“อยู่เฉย ๆ” กู้ชิงสะบัดมือฉินคั่วออก

ฉินคั่วทำอะไรไม่ถูก ตอนแรกเขาตั้งใจจะทำให้กู้ชิงมีความสุข

ทำไมกู้ชิงถึงกลับมาโกรธอีกครั้ง

กู้ชิงเดินเข้าไปในห้องครัวและเดินกลับออกมาอย่างรวดเร็ว

เธอถือผ้าชุบน้ำร้อนอยู่ในมือ “รีบประคบสิ ไม่งั้นคนอื่นจะคิดว่าฉันตบนาย”

ฉินคั่วรับผ้าขนหนูมาถือด้วยอาการตกตะลึง

ดวงตาของเขาเป็นประกาย “ชิงชิง เป็นห่วงผมเหรอ?”

“รีบประคบซะ ไม่งั้นผ้าจะเย็นหมด ประคบแล้วก็กลับไปได้ ฉันต้องรีบไปทำงาน” กู้ชิงหยิบกระเป๋าและเดินออกนอกประตูไป

ทันทีที่เธอเดินออกไป ฉินคั่วก็หรี่ตาลงทันที

กู้ชิงเดินออกไปง่าย ๆ โดยไม่แสดงท่าทางอาลัยอาวรณ์เขาเลย

แต่หลังจากรู้สึกได้ถึงความร้อนของผ้าขนหนู ในที่สุด ฉินคั่วก็ยิ้มออกมา

เดิมทีเขาฉกชิงความรักในครั้งนี้มา

กู้ชิงเคยปฏิเสธหัวชนฝา

แต่สุดท้ายก็ย้ายมาอยู่กับเขา

ฉินคั่วรู้สึกว่าไม่มีใครประจบประแจงได้เก่งกว่าเขาอีกแล้ว

แต่เขาก็ยังมีความสุขมาก

เขากับกู้ชิงยังมีเวลาอีกยาวนาน

เขาสามารถใช้เวลาเปลี่ยนใจกู้ชิงได้

พิจารณาจากสถานการณ์ในตอนนี้พบว่ากู้ชิงก็ห่วงใยเขาเช่นกัน

ดังนั้นจึงไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความหวังเลย

หลังจากเดินทางไปเมืองหนาน เขาจะต้องประพฤติตนอย่างดี ไม่ปล่อยให้กู้ชิงรับรู้ข่าวเสียดายใด ๆ

หากกู้ชิงโกรธแล้วอยากจะทำแท้งลูกอีกครั้ง เขาจะทำยังไง?

กู้ชิงออกไปได้ไม่นาน ฉินคั่วก็เก็บข้าวของแล้วเดินออกไป

เขารู้ว่าการกลับไปครั้งนี้อาจไม่ง่ายนัก และเขาจะต้องค่อย ๆ ใช้เวลาจัดการกับเรื่องที่บริษัท

เดาว่าคงจะไม่ได้เจอกู้ชิงเป็นเวลานาน

…

“ทำไมช่วงนี้ฉินคั่วไม่มาหาเธอเลยล่ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกประหลาดใจ

โดยปกติแล้วฉินคั่วปรารถนาอยากจะอยู่เคียงข้างกู้ชิงตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ทำไมช่วงนี้ไม่เห็นเขาอยู่นานเลย

“เขากลับไปทำงานที่เมืองหนานน่ะค่ะ คงจะเข้ารับช่วงต่อที่บริษัท เลยยุ่ง ๆ หน่อย” กู้ชิงพูดบอกอย่างสบาย ๆ

แม้ว่าฉินคั่วจะยุ่งมาก แต่เขาก็ไม่เคยลืมโทรศัพท์มาคุยกับกู้ชิงทุกวัน บอกเล่าสถานการณ์ปัจจุบันให้เธอฟัง

ยกตัวอย่างเช่น คนเฒ่าคนแก่เห็นว่าเขาเป็นผู้สืบทอดบริษัทคนใหม่จึงพยายามหาเรื่องโจมตีเขา

หรือสั่งให้เขาดื่มเหล้าจนเมาอ้วก

ถึงกู้ชิงจะไม่ได้อยู่ที่เมืองหนาน

แต่ฉินคั่วก็มักจะอธิบายจนเห็นภาพ

ทำให้กู้ชิงรู้สึกว่าเธอมีส่วนร่วมในชีวิตของฉินคั่วจริง ๆ

เธอค่อนข้างพึงพอใจกับฉินคั่วมากเช่นกัน

“รู้สึกชินบ้างหรือยังล่ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามด้วยความสงสัย

เธอแอบถอนหายใจให้กับความมหัศจรรย์ของโชคชะตา

ฉินคั่วเข้ามาเที่ยวเล่นในเมืองเป่ยแต่ละครั้งนาน ๆ ทุกรอบ ใครจะคิดว่าเขาจะมาพบกับกู้ชิงที่สามารถเปลี่ยนเพลย์บอยให้กลับตัวกลับใจได้?

บางทีเขาอาจจะนึกไม่ถึงว่าตัวเองจะตกอยู่ในกำมือของกู้ชิงด้วยซ้ำ

แต่เมื่อไหร่ที่ชายหนุ่มหันมาแสดงความอ่อนโยนก็เล่นเอาถึงตายได้

เธอชื่นชมกู้ชิงมาก แต่ดูเหมือนว่ากู้ชิงจะยังไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่

“ที่จริงฉันก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจหรอกค่ะ” กู้ชิงรู้สึกว่าเธอไม่ต้องปิดบังอะไรต่อหน้าถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เธอยิ้มอย่างทำอะไรไม่ถูก

เธอเป็นคนเหมือนกัน ไม่ใช่เครื่องจักรที่ไร้อารมณ์

ฉินคั่วคอยดูแลเธออย่างดีทุกวันและจากไปกะทันหันแบบนี้ เธอจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยได้ยังไง?

คิดแล้วก็รู้สึกไม่ชินเลย

บางครั้งเธอก็คิดถึงการทำอาหารของฉินคั่ว

ตอนนี้เธอไม่มีความสุขเท่าไหร่และกินอาหารได้ไม่มาก

เธอกลายมาเป็นคนเปราะบาง หลังจากได้รับการดูแลอย่างดี เธอก็ไม่สามารถใช้ชีวิตเพียงลำพังได้อีกต่อไป

“จะไปหาฉินคั่วมั้ยล่ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามอย่างติดตลก

“ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยค่ะ” ก่อนหน้านี้กู้ชิงอยากจะไปเมืองหนานแต่กลับถูกฉินคั่วปฏิเสธ

เธอจึงไม่คิดอยากเดินทางไปที่นั่นอีก

หากเธอเดินทางไปที่นั่นจริง ๆ ก็กลัวว่าฉินคั่วจะไม่ต้อนรับเธอ

“อีกไม่กี่วันจะถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้วนะ มีวันหยุดพอดี ถ้าอยากไปหาเขาก็ไปหาสิ อยากไปก็ไป ทำไมจะต้องคิดมากด้วย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนแน่วแน่มาโดยตลอด

“อีกอย่างฉันคิดว่าฉินคั่วชอบเธอมาก เขาจะต้องดีใจที่ได้เจอเธอแน่นอน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตบไหล่กู้ชิงเพื่อให้กำลังใจ

กู้ชิงยุ่งอยู่กับการทำงานทุกวันจนหลงลืมไปหยุดนี้ไปเสียสนิท

แต่ว่าฉินคั่วจะดีใจที่ได้เจอเธอจริง ๆ เหรอ?

กู้ชิงรู้สึกไม่มั่นใจเท่าไหร่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่ากู้ชิงหรี่ตาลง เธอจึงหยุดพูดและให้เวลาอีกฝ่ายได้ใช้เวลาคิด