พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 771 ทำไมคุณถึงโหดร้ายขนาดนี้

ตอนที่ 771 ทำไมคุณถึงโหดร้ายขนาดนี้

ในช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ ทางบริษัทหยุดทำการและยังแจกขนมไหว้พระจันทร์ให้กับเหล่าพนักงาน

พนักงานทั้งหลายต่างชมเชยสิทธิประโยชน์ที่ได้รับว่าดีมาก

นอกจากนี้ยังแจกเครื่องนวดหลังอย่างรู้ใจ

ทุกคนกลับบ้านอย่างมีความสุข เว้นแต่ลู่ซีจวี๋ที่ยังคงทำงานล่วงเวลา

เขารู้สึกอึดอัดใจมากที่ไม่ได้รับข่าวของอินอวี่โหรวเลย กลับไปบ้านก็รู้สึกว่างเปล่าและหวนนึกถึงแต่ความทรงจำเศร้า ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูด้วยความรู้สึกเศร้าใจ

เธอเดินเข้าไปเห็นว่าลู่ซีจวี๋กำลังพลิกเอกสารอ่านอยู่จึงแอบถ่ายรูปเขาแล้วส่งอีเมลไปให้อินอวี่โหรว จากนั้นก็เขียนข้อความว่าเธอทนไหวเหรอ?

เธอรู้สึกดีที่ได้ส่งข้อความแม้ว่าจะไม่มีการตอบกลับเลยก็ตาม

อินอวี่โหรวไม่เคยตอบกลับ

แต่การไม่ตอบกลับมาก็อาจจะเป็นข่าวดีที่สุดไม่ใช่เหรอ?

เพราะมันพิสูจน์ได้ว่าอินอวี่โหรวกำลังมีชีวิตที่ดี

เพียงแค่เธอรู้สึกสงสารลู่ซีจวี๋

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจ หากเธอไม่ได้อยู่กับมู่อวี้เฉิง เธอคงจะเลี้ยงข้าวปลอบใจลู่ซีจวี๋ไปแล้ว

แต่ตอนนี้คงไม่เหมาะ

เดิมทีเธออยากจะชวนลู่ซีจวี๋กลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านด้วยกัน แต่ดูเหมือนว่าเขากับมู่อวี้เฉิงจะวางตัวเป็นศัตรูที่ไม่อยากพบเจอหน้ากันอีกในชีวิตนี้

จนถึงตอนนี้ทั้งสองก็ยังไม่ญาติดีต่อกัน

ถ้ามีคนมาปลอบใจลู่ซีจวี๋บ้างคงจะดีไม่น้อย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้มหน้าลงแล้วเดินออกมาจากห้องทำงานของลู่ซีจวี๋

จู่ ๆ เธอก็พบกับคนคนหนึ่งที่สวมแว่นตาดำเดินผ่านเธอไป

เธอหันกลับไปมองด้วยความสงสัย

คนคนนั้นปิดหน้าปิดตาไว้อย่างแน่นหนา

จนเธอมองเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวงุนงงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองทางอื่น

บางทีอาจจะเป็นแขกของลู่ซีจวี๋หรือเปล่า?

อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ

เธออยากกลับไปฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์กับคนที่เธอรักจะแย่แล้ว

เดิมทีลู่ซีจวี๋ตั้งใจจะอ่านเอกสาร

แต่หลังจากอ่านไปได้สักแป๊บเขาก็มีอาการเหม่อลอยเล็กน้อย

เขาเฝ้าคิดถึงอินอวี่โหรว

ถ้าลูกยังอยู่ ป่านนี้ลูกคงจะเกิดมาเป็นลูกน้อยที่น่ารักของพวกเขาแล้ว

เขามันเฮงซวย ปกป้องลูกตัวเองไม่ได้ แถมยังปกป้องอินอวี่โหรวไม่ได้อีกด้วย

เพราะฉะนั้นเขาสมควรแล้ว

สมควรที่จะอยู่ตัวคนเดียว

เขาลูบไล้แหวนบนนิ้วนางข้างซ้าย

ย้อนกลับไปสมัยแต่งงาน ตอนนั้นเขาฝืนใจหยิบแหวนแต่งงานออกมาอย่างกล้ำกลืน

แต่อินอวี่โหรวกลับชอบมันมาก

เขาไม่ได้คิดจริงจังอะไรเลย

ทว่าตอนนี้แหวนวงนี้กลับเป็นทุกอย่างที่ต้องการ

เหตุผลบางอย่างทำให้เขาคิดถึงอินอวี่โหรวมากขึ้น เรื่อย ๆ

เขาส่งคนไปตามสืบ

แต่อินอวี่โหรวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับว่าหายไปจากโลกนี้

อินอวี่โหรวน่าจะโกรธมากจริง ๆ

ไม่ตอบกลับข้อความ ไม่ต้องพูดถึงการโทรหาด้วยซ้ำ

มันกลายเป็นหมายเลขโทรศัพท์ที่ยังไม่ถูกเปิดใช้งาน

เขากดโทรออกทุกวัน แต่หมายเลขโทรศัพท์กลับไม่เคยขึ้นเสียงสัญญาณ

อินอวี่โหรวน่าจะอยากทำตัวโหดร้ายและตัดความสัมพันธ์กับเขาออกทั้งหมด

นอกจากนี้ครั้งก่อนเขาทำเกินไปกับอินอวี่โหรวมาก ตอนนี้อินอวี่โหรวจึงทำเขาคืน

ถึงอย่างนั้นเขาก็จะให้อภัย

เขาไม่มีสิทธิ์ไปเรียกร้องให้อินอวี่โหรวปฏิบัติกับเขาอย่างดีหรอก

หลังจากนั่งลูบแหวนอยู่สักพัก ลู่ซีจวี๋ก็ก้มหน้าอ่านเอกสารต่อ

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากประตู

ลู่ซีจวี๋ประหลาดใจ ตอนนี้น่าจะไม่มีคนอยู่ในบริษัทแล้วสิ

พนักงานทุกคนตั้งตาจะกลับบ้านไปใช้ช่วงเวลาในวันหยุดกัน

นอกจากเขาแล้ว ยังมีใครทำงานล่วงเวลาอยู่ในบริษัทอีก

เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าคนตรงหน้าปิดหน้าปิดตาไว้อย่างแน่นหนา

จนมองไม่เห็นรูปลักษณ์ดั้งเดิม

ลู่ซีจวี๋พูดถามอย่างตื่นตัว “คุณเป็นใคร?”

จากนั้นคนคนนั้นก็ถอดหมวกออกเผยให้เห็นผมยาวสยายลงมา

ปรากฏเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย

ลู่ซีจวี๋เบิกตากว้าง

เขารีบเดินเข้าไปกอดคนคนนั้นไว้ในอ้อมแขนโดยไม่คิดอะไรแม้แต่น้อย “ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย? หืม? นี่ผมฝันไปหรือเปล่า?”

คนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาให้ความรู้สึกอบอุ่นและกำลังหายใจอยู่

แต่ลู่ซีจวี๋กลับรู้สึกว่าเขากำลังฝันไป

“ไม่ได้ฝัน ฉันกลับมาแล้ว” ถูกต้อง คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ลู่ซีจวี๋คืออินอวี่โหรว

ตอนที่เธออยู่ต่างประเทศ เธอคอยเปิดดูอีเมลของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตลอด

จากนั้นเธอก็รู้ว่าเธอเข้าใจลู่ซีจวี๋ผิด

เห็นบอกว่าลู่ซีจวี๋เกือบจะติดคุกเพราะบีบคอเซเรน่าจนเกือบตายคาที่

ทำให้อินอวี่โหรวตระหนักได้ว่าเธอมีพื้นที่อยู่ในหัวใจของลู่ซีจวี๋

จริง ๆ แล้วสถานะของเธอไม่ได้ต้อยต่ำอย่างที่เธอคิดเลย

ผู้ชายคนนี้รักเธอ

เพียงแต่เธอไม่ได้เดินทางกลับมาในทันทีเพราะเพิ่มพูลความรู้ให้ตัวเองและคอยติดตามผลการรักษาของผู้เฒ่าอิน

เธอกังวลว่าถ้าเธอติดต่อกับลู่ซีจวี๋อีกครั้ง เขาจะเข้ามาขัดขวางแผนการของเธอ

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ติดต่อกับใครในเมืองเป่ยเลย

เธอแอบซ่อนตัวไปเรียนรู้คนเดียวเงียบ ๆ

กระทั่งเทศกาลไหว้พระจันทร์มาถึง ผู้เฒ่าอินคิดถึงบ้านและเธอก็คิดว่าใกล้เวลาแล้ว เธอจึงเดินทางกลับมา

หลังจากเธอเดินทางกลับมา เธอก็มาหาลู่ซีจวี๋เลย

ตอนแรกเธอไม่รู้ว่าลู่ซีจวี๋อยู่ที่ไหน

เธอยืนอยู่ใต้ตึกบริษัทของลู่ซีจวี๋และกำลังจะกดโทรศัพท์หาเขา

ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่รู้จะพูดเกริ่นอย่างไร

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพราะเอาแต่ใจของเธอเองจนทำให้ลู่ซีจวี๋ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่นาน

เธอเองก็ไม่ได้มีช่วงเวลาที่ดีเช่นกัน

จนกระทั่งอินอวี่โหรวเห็นรูปภาพที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่งมา

เธอจึงรู้ว่าลู่ซีจวี๋กำลังอยู่ในบริษัท

เธอจึงเดินทางมาที่นี่โดยไม่คิดอะไร

อันที่จริงเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

เธอไม่รู้ว่าลู่ซีจวี๋จะรู้สึกยังไงบ้าง

แต่เธอก็ยังเดินมาที่นี่ด้วยใจกล้า ๆ กลัว ๆ

กระทั่งเธอได้เห็นปฏิกิริยาของลู่ซีจวี๋

อินอวี่โหรวก็ตระหนักได้ว่าลู่ซีจวี๋รักเธอ รักเธอมาโดยตลอด

“กลับมาแล้วก็ดี กลับมาก็ดีแล้ว” ลู่ซีจวี๋ไม่ได้ต่อว่าหรือถามซักไซ้

ความรู้สึกสูญเสียมันเจ็บปวดเกินไป

เขาไม่อยากรู้สึกสูญเสียแบบนี้ในชีวิตอีกแล้ว

ขอแค่อินอวี่โหรวอยู่เคียงข้างเขา เขาก็รู้สึกพึงพอใจมากแล้ว

เขากอดอินอวี่โหรวเอาไว้แน่น

มันแน่นมากจนอินอวี่โหรวรู้สึกราวกับกำลังจมดิ่งเข้าไปในกระดูกของเขา

แรงกอดของเขาทำให้อินอวี่โหรวรู้สึกเจ็บปวด แต่เธอกลับไม่พูดอะไรเลย

เธอหายไปนานมาก ลู่ซีจวี๋คงจะต้องรู้สึกเจ็บปวดมากแน่

หลังจากกอดเธออยู่นาน ลู่ซีจวี๋ก็ผละมือออก

ทว่าเขายังคงจับข้อมือของอินอวี่โหรวเอาไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะหนีไป

ท่าทางของเขาดูไม่ไว้วางใจอย่างมาก

อินอวี่โหรวรู้สึกตลกกับท่าทางของเขาจนอดไม่ได้ ที่จะหลุดยิ้มออกมา “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่หนีไปไหนอีกแล้ว ฉันรู้ว่าระหว่างคุณกับเซเรน่าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด”

“คุณรู้เหรอ?” ลู่ซีจวี๋หันกลับมามองด้วยดวงตาที่หนักอึ้ง

จนอินอวี่โหรวรู้สึกหวาดกลัว

เธอก้าวถอยหลังทันที “ทะ ทำไมเหรอ?”

ทว่าลู่ซีจวี๋กลับจับมือเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอขยับไปไหน

“รู้แล้วทำไมไม่กลับมาหาผมล่ะ? ทำไมคุณถึงโหดร้ายขนาดนี้? รู้มั้ยว่าช่วงนี้ผมมีชีวิตความเป็นอยู่ยังไงบ้าง?” พอไม่มีอินอวี่โหรวแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็ไม่เคยนอนหลับสนิทอีกเลย

เขาต้องกินยานอนหลับเพื่อบังคับให้ตัวเองนอนหลับทุกคืน

อินอวี่โหรวไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย

อินอวี่โหรวมองดูเขาด้วยสายตาทุกข์ใจ และเดินเข้าไปกอดลู่ซีจวี๋ “ขอโทษนะ แต่ฉันก็กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ขอโทษ”

ลู่ซีจวี๋ก้มหน้าซุกบนหัวไหล่ของเธอแล้วไม่พูดอะไร