พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 774 สกปรกมาก

ตอนที่ 774 สกปรกมาก

ฉินคั่วดื่มไวน์เข้าไปมากจนท้องไส้เริ่มปั่นป่วน

รู้สึกเหมือนจะอาเจียน

เขาพยายามระงับความรู้สึกพะอืดพะอม จากนั้นก็รีบพูดบอกกู้ชิงว่า “ชิงชิงที่รัก ผมมีเรื่องต้องทำ แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมโทรหาทีหลัง”

กู้ชิงยังไม่ทันได้พูดอะไรและเห็นเพียงใบหน้าซีดเซียวของฉินคั่วเท่านั้น

กู้ชิงมาถึงอย่างรวดเร็ว จ่ายเงินให้คนขับรถ ลากกระเป๋าเดินทางลงมาและเห็นว่าฉินคั่วกำลังอาเจียนอย่างน่าสะเทือนใจอยู่

กู้ชิงรู้สึกทุกข์ใจมาก

ในความเป็นจริงชีวิตของฉินคั่วไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิด

แต่เขาก็ยังแสดงด้านที่อ่อนโยนที่สุดต่อหน้าเธอ

กู้ชิงไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกในใจอย่างไร

ในใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มันทั้งเศร้าใจและขมขื่น

“ฉินคั่ว” น้ำเสียงของกู้ชิงฟังดูสั่นเครือเล็กน้อย

เธอไม่ใช่คนร้องไห้ง่าย ๆ

เธออดทนจนผ่านมาหลายเรื่องและเธอก็เข้มแข็งมาก ๆ

แต่พอเห็นฉินคั่วที่อยู่ตรงหน้า กู้ชิงกลับไม่สามารถยับยั้งน้ำตาของเธอได้เลย

ฉินคั่วได้ยินเสียงที่คุ้นเคยแต่กลับคิดว่ามันเป็นภาพหลอน

เขาเช็ดปากและเงยหน้าขึ้นมาเห็นกู้ชิง ฉินคั่วตัวแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่งราวกับว่าไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

เขาหันหลังกลับและรีบวิ่งหนีไปโดยอัตโนมัติ

กู้ชิงมองดูปฏิกิริยาของฉินคั่วแล้วเกือบจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

เธอยืนอยู่ที่เดิมแล้วมองดูแผ่นหลังของฉินคั่วด้วยสายตาเย็นชา “ฉินคั่ว ถ้านายวิ่งหนีแบบนี้ นายจะไม่มีวันได้เห็นฉันอีกตลอดชีวิต”

ฉินคั่วหยุดชะงักชั่วคราวแล้วค่อย ๆ หันกลับมา

กู้ชิงมองดูเขาขณะที่น้ำตาพรั่งพรูลงมาเป็นสาย

“ถ้านายไม่อยากเจอฉัน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” กู้ชิงเสียใจ ใครจะคิดว่าฉินคั่วจะวิ่งหนีไปทันทีหลังจากที่เห็นหน้าเธอ?

แล้วเธอจะทำอะไรได้?

“ไม่ ชิงชิงที่รัก ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” ฉินคั่วได้สติและรีบวิ่งกลับมาหาเธอ

“ผม ผมแค่ไม่อยากให้คุณเห็นผมอยู่ในสภาพแบบนี้ คุณไม่ชอบผมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ถ้าเกิดมาเห็นผมในสภาพนี้อีก คุณจะยังอยากอยู่กับผมมั้ย?” ฉินคั่วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ฉันดูเป็นคนเหลาะแหละในสายตานายเหรอ?” กู้ชิงรู้สึกโกรธเขาแทน

“ผมไม่ได้บอกว่าคุณเป็นคนเหลาะแหละ ที่ผมจะสื่อคือผมควรรักษาภาพพจน์ต่อหน้าคนในครอบครัวหรือเปล่า?” ฉินคั่วพูดเอาอกเอาใจ

“รักษาภาพพจน์บ้าอะไร! นายควรจะดูแลสุขภาพตัวเองสิ” กู้ชิงโกรธมากจนเริ่มต่อว่าฉินคั่ว

จนในที่สุดฉินคั่วก็กลับมาได้สติและรีบพูดว่า “ชิงชิงที่รัก เป็นห่วงผมเหรอ?”

“ฉันไม่ห่วงนายแล้วจะไปห่วงผีตัวไหนล่ะ? ฉินคั่ว นายทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ” กู้ชิงเม้มปาก เธอสังเกตเห็นแล้วว่าไม่เพียงแต่ตัวเธอเท่านั้นที่ไม่ไว้ใจฉินคั่ว แต่ฉินคั่วก็ไม่ไว้ใจเธอเช่นกัน

ในความสัมพันธ์ภาคบังคับเช่นนี้ มันย่อมเป็นเรื่องยากสำหรับทุกคน

“เอาล่ะ ผมเข้าใจผิดเอง” หลังจากช่วงเวลาอันน่าอึดอัดผ่านพ้นไป ฉินคั่วก็กลับมามีความสุขอีกครั้ง

กู้ชิงเป็นฝ่ายริเริ่มมาหาเขาเอง

ทำไมชิงชิงที่รักของเขาถึงแสนดีขนาดนี้นะ

“กลับบ้านกันเถอะ ชิงชิงที่รักคงจะเหนื่อยมาก ผมขอโทษนะ” ฉินคั่วรู้สึกว่าเขางี่เง่ามากจริง ๆ

กู้ชิงอุตส่าห์เดินทางมาตามหาเขา

ไม่มีความสุขไม่ว่า แต่เขากลับดันวิ่งหนีเธอไป

ถ้ากู้ชิงจะไม่เข้าใจก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

กู้ชิงเม้มปากแล้วไม่รู้จะพูดอะไรจริง ๆ

เธอปล่อยให้ฉินคั่วลากจูงเธอไป และคอยเดินตามหลังเขาเงียบ ๆ

บางครั้งเธอก็รู้สึกชอบและทุกข์ใจแทนฉินคั่ว

แต่บางครั้งเธอก็รู้สึกว่าฉินคั่วทำตัวน่าทุบและเขาควร จะได้รับมันแล้ว

ตอนนี้ฉินคั่วอาศัยอยู่ในวิลล่าใกล้ ๆ บริษัทเพียงลำพัง

เขาไม่มีอะไรในเมืองหนานเลย นอกจากบ้านหลายหลัง

หลังจากย้ายมาทำงานในบริษัท เขาก็ไม่ต้องการอะไรพิเศษนอกจากบ้านหลังใกล้ ๆ บริษัท

นอกจากนี้ยังต้องทำงานอยู่ในความมืดมน

ฉินคั่วเปิดประตูบ้านและพบเข้ากับกองขยะจำนวนมาก เขาไม่มีเวลาทำความสะอาดเลยเพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับงาน

และยังไม่มีเวลาหาคนที่ไว้ใจมาทำความสะอาดให้

กู้ชิงเดินเข้ามากวาดสายตามองความยุ่งเหยิงภายในบ้าน

ฉินคั่วกลัวว่ากู้ชิงจะเข้าใจผิดจึงรีบพูดอธิบายว่า “ช่วงนี้ผมยุ่งมากเลยไม่มีเวลาทำความสะอาดเลย ไม่ได้มีคนอื่นนะ”

“บ้านนายสภาพแบบนี้ยังจะกล้าพาคนอื่นมาอีกเหรอ?” กู้ชิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะหลังจากได้ยินคำพูดอธิบายของฉินคั่ว

“ไม่มีใครมาเลย มีแค่ชิงชิงคนเดียว พูดแบบนี้กับผมได้ไง?” ฉินคั่วแสดงสีหน้าไม่พอใจ

ต้องบอกว่าหลังจากกู้ชิงเข้ามา เขาก็ไม่ได้มองใครอีกเลย

“ไม่มีใครมาเหรอ? ที่นายพูดหมายความว่าไง?” กู้ชิงกลอกตามองฉินคั่วด้วยความหงุดหงิด

จากนั้นเธอก็เริ่มเก็บข้าวของภายในบ้าน

ฉินคั่วเห็นเช่นนั้นจึงรีบเดินเข้าไปคว้ามือกู้ชิง “ชิงชิง จะทำความสะอาดทำไม? ปล่อยให้ผมทำเถอะ”

“ฉันเคยชินกับการทำแบบนี้ ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้สักหน่อย นายจะทำอะไร?” กู้ชิงรู้สึกฉินคั่วขยันทำเรื่องยุ่งยากมากเกินไป

เขาทำราวกับว่าเธอเปราะบางมาก

แม้ว่าเธอจะตกหลุมรักฉินคั่วแล้วจริง ๆ แต่กู้ชิงก็คิดว่าความรู้สึกระหว่างพวกเขาควรจะเท่าเทียมกัน

หากปล่อยให้ฉินคั่วทำฝ่ายเดียว เขาจะเหนื่อยเอา

เพื่อให้ความสัมพันธ์ของพวกเขายืนยาวขึ้นอีกนิด กู้ชิงจึงเดินทางมาหาฉินคั่ว

กู้ชิงคิดว่าฉินคั่วจะเบื่อ แต่กลับกลายเป็นว่าเธอคิดมากไปเอง

“ไม่ เดี๋ยวผมทำเอง” ฉินคั่วเกาหัว

จนถึงตอนนี้เขายังรู้ราวกับว่าฝันไป ไม่เชื่อว่ากู้ชิงจะมาหาเขา

เขาคิดเสมอว่าเขาแค่รักเธอฝ่ายเดียว

ส่วนกู้ชิงนั้นยอมอยู่เพราะลูก

แต่ตอนนี้เขาค้นพบแล้วว่ามันดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้น

ในที่สุดความพยายามต่อเนื่องของเขาก็ได้รับการตอบสนองเล็กน้อย

“นายไม่ไหวก็นั่งลงเถอะ ฉันจะทำความสะอาดเอง มีผ้าคลุมโซฟามั้ย? สกปรกมาก” กู้ชิงไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

“มี มีหมดเลย อยู่ในนั้น” ฉินคั่วต้องการช่วยทำความสะอาดแต่เขาลุกไม่ไหวจริง ๆ

ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ประกอบกับวันที่เหนื่อยล้า ทำให้ร่างกายของฉินคั่วอ่อนล้าเป็นอย่างมาก

เขาอยากจะช่วยกู้ชิงแต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงเลย

หลังจากหยิบของให้กู้ชิงแล้ว ฉินคั่วก็ไปนอนแน่นิ่งอยู่บนโซฟา

กู้ชิงเดินเข้าไปเตะเท้าของเขา “กลับไปนอนในห้องซะ ฉันจะเปลี่ยนผ้าคลุมโซฟา สกปรกมาก”

แม้ว่าจิตใจของฉินคั่วจะพร่ามัว แต่เขาก็ยังจำได้ว่าต้องเชื่อฟังภรรยา

เขาเดินเข้าไปในห้องนอน ฝังตัวเองไว้บนเตียงแล้วผล็อยหลับไปทันที

เขาเหนื่อยมากจริง ๆ

กู้ชิงมองดูเขาด้วยความรู้สึกเป็นทุกข์

ดูเหมือนว่าการกลับมาที่เมืองหนานของฉินคั่วจะไม่ใช่เรื่องง่าย

ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือให้วุ่นวายเลย

กู้ชิงทำความสะอาดภายในและภายนอกวิลล่าของฉินคั่ว

จากนั้นก็ถอดผ้าคลุมโซฟาออกแล้วโยนใส่เครื่องซักผ้า

กว่าจะทำความสะอาดเสร็จ เธอก็เกือบหมดแรง

เธอเอนตัวลงบนโซฟาแล้วสูดลมหายใจเข้าออก