พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 775 ผมชอบคุณมากขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนที่ 775 ผมชอบคุณมากขึ้นเรื่อย ๆ

เนื่องจากกำลังตั้งครรภ์อยู่ ช่วงนี้กู้ชิงจึงมีสุขภาพร่างกายไม่ค่อยดีนักและรู้สึกเหนื่อยง่าย

หลังจากทำความสะอาดนิด ๆ หน่อย ๆ เธอก็แทบนั่งหอบ

แต่อย่างไรก็ตามเธอยังอดทนต่อความเหน็ดเหนื่อยและทำความสะอาดต่อ

จากนั้นก็เข้าไปค้นหาวัตถุดิบในห้องครัวเพื่อทำซุปแก้เมาค้างให้ฉินคั่ว

โชคดีที่ฉินคั่วมักจะซื้อวัตถุมากักตุนไว้เวลาว่าง ๆ

เพียงแค่ไม่มีเวลาทำอาหารเท่านั้น

กู้ชิงจึงมีโอกาสได้แสดงฝีมือ

หลังจากปรุงซุปแก้เมาค้างและโจ๊กแล้ว กู้ชิงก็เดินเข้าไปในห้องของฉินคั่ว

เขาสะกิดไหล่ฉินคั่วเบา ๆ แล้วพูดว่า “ฉินคั่ว ฉินคั่ว ลุกขึ้น”

ฉินคั่วนอนหลับสนิท

แต่หลังจากได้ยินเสียงเรียก เขาก็งัวเงียตื่นขึ้นมา

กระทั่งเห็นหน้ากู้ชิง ฉินคั่วก็ส่งยิ้มจาง ๆ

เขาเอื้อมมือออกไปดึงกู้ชิงเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ให้เธอนอนทับบนร่างกายเขาและพรมจูบริมฝีปากเธออย่างไม่ลังเล

ถึงอย่างนั้นฉินคั่วก็ระมัดระวังการเคลื่อนไหวมาก และไม่ได้กดโดนท้องของเธอ

ความใส่ใจดังกล่าวทำให้กู้ชิงประทับใจมาก

หลังจากจูบจนยืนยันตัวตนของกู้ชิงได้แล้ว ฉินคั่วก็หยุดเคลื่อนไหว

ไม่เช่นนั้นจะเกิดสถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้ในภายหลัง กู้ชิงยังท้องอยู่และเขาก็รู้สึกไม่สบายใจ

เขากอดกู้ชิงเอาไว้ในอ้อมแขนแน่น “ชิงชิงที่รัก มานี่ทำไม? คิดถึงผมเหรอ?” ฉินคั่วถูไถต้นคอของกู้ชิงเป็นครั้งคราว

“อืม” กู้ชิงตอบรับเสียงแผ่ว

ฉินคั่วเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น

กู้ชิงยอมรับว่าคิดถึงเขาจริง ๆ

นี่มันน่าเหลือเชื่อกว่ารู้ว่ากู้ชิงมาตามหาเขาเสียอีก

เขากอดกู้ชิงไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง “ชิงชิงที่รัก บอกผมหน่อยสิว่าคุณคิดถึงผมจริง ๆ หรือเปล่า?”

“ฉันคิดถึงนาย พอใจแล้วยัง?” กู้ชิงไม่รู้จะทำยังไงกับ ฉินคั่วจริง ๆ

“แน่นอน ก็ชิงชิงที่รักยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับผมแล้ว” ฉินคั่วลูบไล้คอกู้ชิง

“เอาล่ะ ยังมีเวลาเหลืออีกเยอะ ตอนนี้ดื่มซุปแก้เมาค้างก่อนเถอะ ไม่งั้นพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาได้ปวดหัวแน่” กู้ชิงยื่นซุปแก้เมาค้างไปตรงหน้าฉินคั่ว

“ได้ ยังไงก็ได้” ฉินคั่วรับซุปแก้เมาค้างมาจากมือกู้ชิงและยกขึ้นดื่มจนหมดภายในอึกเดียว

เขาจ้องมองไปทางกู้ชิงโดยไม่ละสายตา

กู้ชิงรู้สึกไม่สบายใจกับสายจ้องมองของเขา

เธอจึงรีบหันหน้าหนี “มองอะไร? ดึกดื่นป่านนี้ คิดจะทำให้ฉันกลัวหรือไง?”

“ไม่ ผมไม่กล้าทำให้คุณกลัวหรอก ผมแค่อยากมองให้แน่ใจว่าผมไม่ได้ฝันไปและที่รักของผมมาที่นี่จริง ๆ หรือเปล่า?” ฉินคั่วฝังศีรษะไว้ที่ซอกคอของกู้ชิง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคิดถึง

“ฉันก็มาแล้วไง ยังจะไม่เชื่ออีกเหรอ?” ตอนนี้กู้ชิงค้นพบแล้วว่าฉินคั่วน่าจะรักเธอมากจริง ๆ

มากจนเขาตื่นตระหนกและเลือกจะวิ่งหนีเธอไป

หากไม่ได้รักกันจริง ๆ เธอก็อยากจะชื่นชมทักษะจากแสดงของฉินคั่วเลย

“ในเมื่อนายคิดถึงฉันมาก ทำไมนายไม่ให้มาหาที่เมืองหนานล่ะ?” กู้ชิงถามคำถามที่ค้างคาใจมานาน

“ผมบอกคุณไปแล้วไงว่าผมกลัวคนพวกนั้นจะทำอะไรคุณ กับผมน่ะไม่สำคัญอะไรหรอก แต่ผมทนเห็นคุณทุกข์ทรมานต่อหน้าผมไม่ได้ ผมไม่มีข้อแก้ตัวให้กับเรื่องในอดีต มันเป็นความผิดของผมเอง และผมก็รู้ว่าผมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ แต่ชิงชิง ให้โอกาสผมได้เริ่มใหม่หน่อยเถอะนะ เพราะผมชอบคุณมากจริง ๆ และผมไม่เคยชอบใครแบบนี้มาก่อนในชีวิตเลย” ฉินคั่วพูดแล้วถอนหายใจ

“ถ้าฉันไม่ให้โอกาสนาย ฉันจะมาที่นี่ทำไม? การให้มันควรพยายามทั้งสองฝ่าย ถึงตอนแรกฉันจะไม่ได้ชอบนาย แต่นายก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพื่อฉันขนาดนี้ และบางครั้งฉันก็ควรทำอะไรเพื่อนายด้วย” กู้ชิงเพียงต้องการเดินทางมาคุยกับฉินคั่วอย่างจริงใจ

มาพูดถึงปัญหาทั้งหมดที่พวกเขามี

ไม่อย่างนั้นมันจะยังมีอันตรายซ่อนตัว และต่อให้หลังจากนี้พวกเขาอยู่ด้วยกัน พวกเขาก็จะมีปัญหากันอยู่ดี

“ชิงชิง หมายความว่าตอนนี้คุณเริ่มชอบผมขึ้นมานิดนึงแล้วใช่มั้ย?” ฉินคั่วกะพริบตาแล้วมองดูกู้ชิงอย่างระมัดระวัง

กู้ชิงมองดูสายตาของฉินคั่วแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “อืม ฉันเห็นนายพยายามมามาก ฉันก็เลยจำใจชอบนายดูน่ะ”

ฉินคั่วดีใจมากจนโยนกู้ชิงลงบนเตียง

เขาตื่นเต้นมากจนเผลอกระแทกเข้ากับท้องของกู้ชิง

แต่ก่อนที่กู้ชิงจะพูดอะไร ฉินคั่วก็วิตกกังวล รีบเอื้อมมือออกไปสัมผัสท้องของกู้ชิง

“ชิงชิงที่รัก เจ็บมั้ย? ขอโทษนะ” ฉินคั่วมองดูกู้ชิงอย่างรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร ลูกไม่ได้บอบบางขนาดนั้นสักหน่อย ไม่ต้องระวังอะไรมาก” การเคลื่อนไหวของฉินคั่วนั้นอ่อนโยนมากและไม่ได้เป็นอันตรายต่อกู้ชิง

แต่อย่างไรก็ตามฉินคั่วยังคงปฏิบัติตามความต้องการของเขาและคอยปกป้องกู้ชิงอย่างระมัดระวัง

บางครั้งกู้ชิงก็รู้สึกว่าเธอค่อนข้างโชคดีที่ได้มาเจอกับ ฉินคั่ว

เขาคอยดูแลความรู้สึกของเธอเป็นอย่างมาก

“ต่อไปผมจะระวัง จะคอยปกป้องคุณกับลูก” ฉินคั่วพูดแล้วโอบกอดกู้ชิงอีกครั้ง

จากนั้นท้องของกู้ชิงก็ส่งเสียงร้อง “โครกคราก”

เสียงดังฟังชัดเป็นพิเศษเมื่ออยู่ภายในห้องที่เงียบสงัด

ฉินคั่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ชิงชิงที่รัก หิวเหรอ?”

กู้ชิงหน้าแดง รู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก

เธอนั่งเครื่องบินเสร็จแล้วรีบตรงดิ่งมาหาฉินคั่วเลย

จากนั้นเรื่องตลกก็เกิดขึ้น

การทำความสะอาดบ้านยังต้องใช้ความพยายามอย่างมาก

หลังจากทำงานหนักมาตลอดช่วงเย็น กู้ชิงก็ตระหนักได้ว่าเธอยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย

เธอผลักฉินคั่วที่ยืนขำอยู่ตรงหน้าออกไป “ฉันต้มโจ๊กไว้ในครัว นายไปเอาออกมาที”

“ทำโจ๊กด้วยเหรอ ได้ เดี๋ยวผมไปเอาให้” ฉินคั่วเห็นว่า กู้ชิงสุดที่รักของเขากำลังหิว เขาจึงไม่รีรอชักช้าและรีบลุกขึ้นออกจากเตียง

แต่พอเห็นห้องนั่งเล่นที่ใหม่เอี่ยม ฉินคั่วก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

เขาพึงพอใจมากที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นกู้ชิง

แต่การทำซุปแก้เมาค้างหลังจากเขาเมาไม่ได้สติ และช่วยเขาทำความสะอาดห้องที่ยุ่งเหยิงเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อน

กู้ชิงเห็นฉินคั่วยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู เธอก็เลยถามด้วยความสงสัยว่า “เป็นอะไรไปฉินคั่ว?”

นี่คือชื่อปกติที่กู้ชิงมักจะใช้เรียกเขา

แต่ฉินคั่วกลับไม่เคยรู้ตัวมาก่อนว่าชื่อของเขาจะไพเราะขนาดนี้

ฉินคั่วก้าวเข้าไปหาเธอ แต่กู้ชิงไม่เข้าใจสีหน้าของเขาจึงก้าวถอยหลังกลับด้วยความหวาดกลัว “ฉินคั่ว นาย…”

ทว่าหลังจากพูดได้แค่ครึ่งทาง ฉินคั่วก็จูบริมฝีปากเธอแน่น

กู้ชิงทำอะไรไม่ถูก และไม่เข้าใจว่าฉินคั่วถึงบ้าระห่ำขนาดนี้

แต่ก่อนที่เธอจะผลักฉินคั่วก่อน ฉินคั่วก็ผละออกจากเธอ

ฉินคั่วพรมจูบทั่วใบหน้าของกู้ชิง “ชิงชิงที่รัก ทำไมแสนดีจัง? ผมชอบคุณมากขึ้นเรื่อย ๆ เลยจะทำยังไงดี?”

เขารู้สึกดีมากที่ได้รับการดูแลเช่นนี้

มันสะดวกสบายมาก

“นายเป็นอะไรไป?” กู้ชิงมองดูฉินคั่ว โดยรู้สึกว่าฉินคั่วมักจะทำอะไรที่เธอไม่เข้าใจอยู่เรื่อย

“ผมแค่รู้สึกว่าผมโชคดีเหลือเกินที่ได้มาเจอคุณ” ฉินคั่วจูบกู้ชิงอีกครั้ง จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องครัว

ทิ้งให้กู้ชิงยืนงงอยู่ที่เดิมตามลำพัง