พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 778 ไม่ปฏิเสธ

ตอนที่ 778 ไม่ปฏิเสธ

อินอวี่โหรวคิดเรื่องนี้แล้วรู้สึกถึงความสมดุลในหัวใจ

ลู่ซีจวี๋เคยวิ่งวุ่นช่วยเหลือเซเรน่าก่อตั้งบริษัทก่อนหน้านี้มาก่อน

เขาไม่เห็นจะเหนื่อยเลย

พอคิดถึงเรื่องนี้ อินอวี่โหรวก็รู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

หลังจากเห็นว่าอินอวี่โหรวมีสีหน้าย่ำแย่ลง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รีบพูดขอโทษ

“ขอโทษนะอวี่โหรว ฉันไม่น่ายกเรื่องนี้มาพูดให้เสียบรรยากาศเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูอินอวี่โหรวด้วยความรู้สึกผิด

เธอแค่พลั้งปากพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่หลังจากเห็นสีหน้าของอินอวี่โหรว เธอก็เพิ่งรู้ตัว

“ไม่เป็นไร ถ้าจะตำหนิก็คงต้องตำหนิซีจวี๋ เธอไม่เกี่ยวอะไร” ใครใช้ให้เขาทำตัวคลุมเครือและเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเซเรน่าล่ะ ตอนนี้จะมาโทษคนอื่นก็ไม่ได้หรอก

“อวี่โหรว อย่าไปพูดถึงอดีตเลย ตอนนี้เธอก็เห็นว่าเขารักเธอไม่ใช่เหรอ? อย่าไปใส่ใจเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลัวว่าการพูดถึงเซเรน่าจะทำให้อินอวี่โหรวรู้สึกแย่

“ใช่ มันจบแล้ว” อินอวี่โหรวยังคงจดจำเรื่องนี้อยู่ในใจ

เธอยังไม่เคยคิดบัญชีกับลู่ซีจวี๋เกี่ยวกับเรื่องเซเรน่าเลย

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดถูก ตอนนี้เป็นเวลาสำหรับพวกเธอสองคน ดังนั้นจึงไม่ควรพูดถึงเรื่องที่ไม่มีความสุข

“ไปเดินเล่นกันเถอะ” อินอวี่โหรวลุกขึ้นยืนและพูด

เดินเล่นแล้วน่าจะรู้สึกดีขึ้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้ปฏิเสธอะไร

อินอวี่โหรวอยู่ต่างประเทศและไม่ได้กินอาหารต้นตำรับมานานแล้ว

หลังจากกลับมา สิ่งแรกที่เธออยากกินก็คือหม้อไฟ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพิ่งจะกินบะหมี่ที่บ้านมาเล็กน้อย แต่ตอนนี้เธอเริ่มหิวอีกแล้วและค่อนข้างพึงพอใจกับตัวเลือกของอินอวี่โหรว

ทั้งสองจึงไปกินอาหารที่ร้านหม้อไฟ

เช่นเดียวกับเพื่อนคนอื่น ๆ พวกเธอถ่ายรูป โพสต์รูปภาพลงบนวีแชต เริ่มกินและพูดคุยหัวเราะกัน

กระทั่งกินเสร็จ พวกเธอก็เข้าไปเดินเล่นในห้างสรรพสินค้า

จากนั้นก็เดินซื้อขนมมากมายบนท้องถนน

ตอนนี้อินอวี่โหรวก็ยังชอบอาหารที่มีรสชาติจัดจ้านอยู่

แต่ตั้งแต่อินอวี่โหรวจากไป ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่ได้กินอาหารแบบนี้มานานแล้ว

เพราะไม่มีเพื่อนที่มีรสนิยมการกินแบบเดียวกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกินทุกอย่างที่เธออยากกินตลอดทั้งวัน และกินมันอย่างเต็มที่

ส่วนอินอวี่โหรวกินน้อยกว่า

เมื่อเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวกินเข้าไปมาก อินอวี่โหรวก็อดไม่ได้ที่จะพูดชักชวน “เหมี่ยวเหมี่ยว อย่ากินเยอะ ถึงมันจะอร่อย แต่มันไม่ดี ระวังจะปวดท้องด้วย”

“ไม่เป็นไร สนใจที่ไหนล่ะ? ฉันว่าท้องฉันไม่เป็นอะไรแล้วนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโบกมือปฏิเสธอย่างเฉยเมย

นานแล้วที่เธอไม่ได้มีความสุขแบบนี้ นอกจากนี้มันยังเป็นช่วงเวลาที่อินอวี่โหรวกลับมา

เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง

หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว พวกเธอก็ไปกินเนื้อไม้เสียบกันในตอนเย็น

จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องบอกลา อินอวี่โหรวกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกไม่เต็มใจ

แต่ท้ายที่สุดถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พูดขึ้นว่า “แต่ว่าหลังจากนี้เธออยู่เมืองเป่ยแล้ว ฉันไปเจอเธอได้ตลอดทุกที่ทุกเวลา จากนี้เราไปเที่ยวกันบ่อย ๆ นะ”

“อืม กลับเถอะ เดินทางปลอดภัยนะ” อินอวี่โหรวโบกมือลาถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“โอเค แล้วเจอกันใหม่นะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโบกมือลาเช่นกัน

เธอมาส่งอินอวี่โหรวที่คฤหาสน์ของลู่ซีจวี๋ จากนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เดินทางกลับ

รอจนถงเหมี่ยวเหมี่ยวพ้นสายตา อินอวี่โหรวก็เดินเข้าไปในบ้าน

ลู่ซีจวี๋นั่งอยู่บนโต๊ะที่มีอาหารวางเรียงรายอยู่ในบ้าน

ลู่ซีจวี๋เป็นคนทำอาหารพวกนี้เอง

เขารอคอยให้อินอวี่โหรวกลับมากิน

“ทำไมคุณกลับมามืดจัง?” ลู่ซีจวี๋เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับสมุดบันทึกในมือ

“กินข้าวมาหรือยัง? ผมเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว”

“ฉันกินกับเหมี่ยวเหมี่ยวมาแล้ว” อินอวี่โหรวดูหดหู่เล็กน้อยด้วยเหตุผลบางอย่าง

หลังจากเห็นสีหน้าเธอ ลู่ซีจวี๋ก็วางสมุดบันทึกลงและเดินเข้าไปหาเธอ “เกิดอะไรขึ้น? ไม่ดีใจเหรอที่ได้เจอเหมี่ยวเหมี่ยว?”

“ฉันคิดว่าเราไม่เหมาะที่จะอยู่ด้วยกันอีกต่อไป” อินอวี่โหรวยังคงกังวลเกี่ยวกับเรื่องลู่ซีจวี๋และเซเรน่า

“ทำไม?” ลู่ซีจวี๋สับสน

ตอนกลับมายังดี ๆ อยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงพูดอะไรไม่เข้าท่า

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำผิดตรงไหน

“ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก ฉันแค่ไม่อยากอยู่ด้วยกันแล้ว” อินอวี่โหรวพูดส่ง ๆ

“อวี่โหรว บอกผมหน่อยว่าผมผิดอะไร ให้ผมปรับปรุงตัวไม่ได้เหรอ?” ลู่ซีจวี๋จับมืออินอวี่โหรว

คืนก่อนความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาค่อนข้างหวานแหวว

จนเขาไม่สามารถยอมรับคำพูดของอินอวี่โหรวได้

เขารอคอยอยู่นาน แต่สุดท้ายผลลัพธ์ก็ออกมาเป็นแบบนี้

“มันไม่ใช่ความผิดคุณหรอก ฉันผิดเอง” อินอวี่โหรวเบือนหน้าหนี รู้สึกแย่อย่างอธิบายไม่ถูก

“คุณต้องบอกเหตุผลผมก่อน ไม่อย่างนั้นผมจะไม่ปล่อยคุณไป” ทัศนคติของลู่ซีจวี๋ดูรุนแรงขึ้นเช่นกัน

อินอวี่โหรวตรงดิ่งมาหาเขาทันทีที่เธอกลับมา เพียงเท่านี้ลู่ซีจวี๋ก็มั่นใจได้แล้วอินอวี่โหรวยังรักเขาอยู่

“เหตุผลเหรอ? ฉันนึกว่าฉันจะสามารถลืมเรื่องระหว่างคุณกับเซเรน่าได้ แต่ที่จริงฉันไม่เคยลืมมันได้เลย บอกฉันหน่อยสิ วันนั้นที่คุณเดินทางไปทำธุระจนเมาไม่ได้สติ วันนั้นคุณมีอะไรกับเซเรน่าหรือเปล่า” อินอวี่โหรวลูบคอแล้วจ้องมองลู่ซีจวี๋ด้วยสายตาโศกเศร้า

“เปล่า ผมเมามาก จะมีแรงไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง?” ลู่ซีจวี๋ตอบคำถามด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง

หากมีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่ลู่ซีจวี๋จะไม่รู้สึกตัว

“แต่ฉันเอาแต่คิดถึงมัน” อินอวี่โหรวนั่งทำหน้าบึ้งตึงอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง

“แล้วคุณอยากให้ผมทำยังไง? ผมก็เป็นคนเหมือนกัน ถ้าคุณจากไป ไม่คิดว่าผมจะทนไม่ไหวบ้างเหรอ?” ลู่ซีจวี๋จับมืออินอวี่โหรวแล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

อินอวี่โหรวมองดูลู่ซีจวี๋แล้วไม่พูดอะไร

ไม่อยากพูดมากในตอนนี้

“ขอโทษนะ เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้า ตอนนี้ผมคงกลับไปเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้” ลู่ซีจวี๋แอบต่อว่าตัวเองในใจ ใครจะรู้ว่าหลังจากนั้นเขาจะชอบอินอวี่โหรวมาก

พร้อมทุ่มเททุกอย่างให้กับเธอ

แต่เขาไม่เคยรู้ตัวเลย

เขาพยายามชดเชยความเสียใจที่อินอวี่โหรวได้รับก่อนหน้านี้อย่างดีที่สุด

“ลู่ซีจวี๋ คุณชอบฉันมากเลยเหรอ?” อินอวี่โหรวถามด้วยความสงสัย

“จนตอนนี้คุณยังไม่เชื่ออีกเหรอว่าผมรักคุณ? หืม? สิ่งที่ผมทำลงไปมันเสียหน้าและไร้ศักดิ์ศรีแค่ไหน? แต่ผมก็ยังตั้งใจทำเพื่อคุณ เพราะผมรักคุณมากจริง ๆ และอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ” ลู่ซีจวี๋ไม่สนใจเรื่องพรรค์นั้นอีกต่อไป

สำหรับเขา ขอแค่อินอวี่โหรวอยู่เคียงข้างเขาเท่านั้นก็พอแล้ว

อินอวี่โหรวลดมือลงอย่างอ่อนแรง

ลู่ซีจวี๋ลุกขึ้นยืนและกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

อินอวี่โหรวไม่ได้สะบัดออกหรือปฏิเสธ

ปล่อยให้ลู่ซีจวี๋กอดเธอไว้

อันที่จริงพวกเขาเหนื่อยกับความสัมพันธ์นี้มามาก เหนื่อยมากจริง ๆ

มันไม่ง่ายเลยที่จะมาถึงจุดนี้

ก่อนหน้านี้อินอวี่โหรวอารมณ์ดีมาก

แต่ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ วันนี้เธอถึงได้หงุดหงิดขึ้นมา

เธอรู้ว่าลู่ซีจวี๋ทำกับเซเรน่าอย่างไรบ้าง รู้ว่าลู่ซีจวี๋กำลังรอคอยเธออยู่และยังรู้ว่าลู่ซีจวี๋รักเธอมากแค่ไหน

แต่เธอกลับไม่สามารถควบคุมความหึงหวงได้เลย

บางทีเธออาจจะเป็นคนที่มีอารมณ์อ่อนไหวมากเช่นกัน

อินอวี่โหรวพิงไหล่ลู่ซีจวี๋แล้วร้องไห้ออกมา