พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 780 ผมมีแค่คุณคนเดียว

ตอนที่ 780 ผมมีแค่คุณคนเดียว

“ฉันแค่จะเข้าไปพักผ่อนในห้อง ไม่อยากรบกวนการคุยโทรศัพท์ของนาย เข้าใจมั้ย? ฮะ?” กู้ชิงพูดอย่างทำอะไรไม่ถูก

“จริงเหรอ?” ฉินคั่วกลัวว่ากู้ชิงจะโกรธ

“แล้วฉันจะโกหกนายทำไม?” กู้ชิงทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ

บางครั้งฉินคั่วก็กลัวว่าเธอจะโกรธมากเกินไป

จนเธอไม่รู้จะพูดอะไรเลย

เธอทำให้ฉินคั่วรู้สึกวางใจได้ไม่มากพอ

“ถ้าคุณไม่ได้โกหก งั้นก็เข้าไปพักผ่อนเถอะ” ฉินคั่วหวาดกลัวว่ากู้ชิงจะบังเอิญได้ยินคำพูดหยาบคายทั้งหลาย

กู้ชิงพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้อง

ตอนนี้ฉินคั่วไม่มีความคิดเห็นอย่างอื่นเลย

ขอแค่กู้ชิงไม่โกรธก็พอ

หลังจากได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งสอง ปลายสายก็รู้สึกได้ว่าเขาไม่เคยเห็นฉินคั่วปฏิบัติต่อใครแบบนี้มาก่อนเลย

คำถามนับหมื่นปรากฏขึ้นในใจของเขา

หลังจากไม่ได้ยินเสียงของอีกฝ่าย ปลายสายก็ถามขึ้นอย่างระมัดระวังว่า “ไม่ใช่แล้วปะฉินคั่ว จริงจังเหรอวะ?”

“มึงยังจะพูดไร้สาระอะไรอีก? เคยเห็นกูยอมใครที่ไหนล่ะ?” ฉินคั่วรู้สึกว่าตอนนี้เขาค่อนข้างขี้ขลาดตาขาว

แม้ว่าเขาจะพูดคำหยาบคาย แต่เขาก็หวาดระแวง กลัวว่ากู้ชิงจะเผลอได้ยิน

“อยู่ไหนอะ? เล่นเกมกับสาวอยู่หรือไง?” ปลายสายหัวเราะอย่างซุกซน

“บัดซบ กูจะทำแบบนั้นกับเธอยังไง? อีกอย่างเธอไม่ได้มาจากแวดวงนี้ ใสสะอาดมาก หยุดพล่ามสักที ไอเฮงซวย” ฉินคั่วต่อว่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย

“ไอหยา ในแวดวงนี้ ใครจะไปเล่นสนุกได้เท่ากับคุณชายฉินอีกล่ะ ทำไมถ่อมตนจัง” ปลายสายพูดอย่างไม่กลัวตาย

ฉินคั่วกำลังจะปริปากด่าทอเขา แต่กลับพบว่ากู้ชิงกำลังยืนอยู่ไม่ไกล

ไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินหรือไม่

“ชิงชิง” ฉินคั่วรีบเดินเข้าไปเอาอกเอาใจ

“ฉันอยากออกไปข้างนอกน่ะ” กู้ชิงมองดูฉินคั่วหน้านิ่ง

“เกิดอะไรขึ้น?” ฉินคั่วคิดว่ากู้ชิงน่าจะรู้สึกไม่ดี

“ฉันอยากออกไปเดินเล่นข้างนอก ฉันเพิ่งจะเคยมาเมืองหนานเอง” กู้ชิงค้นพบว่าหลังจากเดินทางมาที่นี่ เธอเหลือวันให้พักผ่อนอีกวันเดียวเท่านั้น และเธอไม่สามารถทนอยู่บ้านทั้งวันได้

“ผมไปด้วย” ฉินคั่วพูดแล้วรีบเข้าไปแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า

กู้ชิงขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ได้กดวางสาย แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

บางทีฉินคั่วน่าจะสนิทสนมกับคนที่อยู่ปลายสายจริง ๆ

ก็แค่บทสนทนาระหว่างเพื่อนพ้อง เธอไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินฉินคั่วหรอก

แม้ว่าคำพูดคำจาของเขาจะฟังดูไม่ค่อยดีก็ตาม

ฉินคั่วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมา เขาหันหน้าไปกระซิบบางอย่างใส่โทรศัพท์ก่อนจะกดวางสายและเดินออกไป

“สะดวกออกไปข้างนอกมั้ย? หรือไม่งั้นนายก็อย่าไปดีกว่า ฉันไปเองได้” ฉินคั่วเคยบอกว่ากลัวเธอจะตกอยู่ในอันตราย

แต่ตอนนี้พวกเขากำลังจะออกไปเดินเฉิดฉายบนท้องถนน

คงจะได้รับความสนใจจากคนอื่นอย่างล้นหลามแน่นอน

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมสวมหน้ากากเอา น่าจะไม่เป็นไร” ฉินคั่วรีบส่ายหัว

นี่เป็นครั้งแรกที่กู้ชิงมาเยี่ยมชมเมืองหนาน เขาจะไม่ไปด้วยได้อย่างไร?

นอกจากนี้ถ้าคนพวกนั้นกล้าลงมือจริง ๆ เขาก็จะกำจัดพวกเธอออกจากเมืองหนานทีละคน

ไม่ให้พวกเธอกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย

ประเด็นสำคัญคือกู้ชิงจะต้องเดินทางกลับเมืองเป่ยในวันพรุ่งนี้

คราวเมื่อเขาสืบค้นข้อมูลของกู้ชิงครั้งก่อน เขาได้ป้อนรหัสป้องกันข้อมูลของกู้ชิงแล้วจึงจะไม่มีใครสามารถค้นพบมันได้

ฉินคั่วเตรียมการมาดีมาก

ดังนั้นเขาจึงออกมาข้างนอกด้วยเพราะเขาไม่กล้าให้กู้ชิงออกมาเสี่ยงอันตรายเพียงลำพัง

นี่คือสมบัติที่หวงแหนของเขา

“งั้นเราไปกันเถอะ” หลังจากฉินคั่วพูดบอก กู้ชิงก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

โชคดีที่ฉินคั่วค่อนข้างคุ้นเคยกับเมืองหนาน

ในขณะที่เธอชอบท่องเที่ยวบนท้องถนนแต่ก็กลัวว่า จะหลงทาง

พวกเขาทั้งสองเดินออกมาข้างนอกด้วยกัน จากนั้น ฉินคั่วก็พากู้ชิงไปยังห้างสรรพสินค้า

ฉินคั่วชี้ไปที่ร้านค้ารอบ ๆ อย่างใจกว้าง “ชิงชิง ถ้าชอบอะไรก็บอกนะ เดี๋ยวผมซื้อให้”

“ฉันไม่อยากได้อะไร” กู้ชิงปฏิเสธอย่างเย็นชา

“ทำไมคุณไม่อยากได้อะไรเลยล่ะ” ฉินคั่วเริ่มพูดจู้จี้จุกจิกอีกครั้ง

“เราเป็นคู่รักกัน นายไม่ได้ติดหนี้ฉันสักหน่อย ทำไมนายถึงอยากจะให้อะไรฉันอยู่เรื่อย?” กู้ชิงไม่เข้าใจ

“ผม…” ฉินคั่วพูดไม่ออกกับคำพูดของกู้ชิง

ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่ากู้ชิงแตกต่างจากอดีตคู่นอนทั้งหลายที่เขาเคยพบเจอ

เธอตั้งใจใช้ชีวิตมากจริง ๆ

อีกอย่างกู้ชิงเป็นภรรยาของเขา ไม่ใช่คู่นอนสักหน่อย

“ชิงชิง คุณแสนดีจัง” ฉินคั่วเริ่มเกาะติดกู้ชิงอีกครั้ง

กู้ชิงกลอกตามองเขาแล้วไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาจริง ๆ

จนกระทั่งเดินเข้ามาในห้างสรรพสินค้าที่มีเสื้อผ้าวางขายตระการตา

พนักงานขายก็รีบปลี่เข้ามาทักทายฉินคั่วทันทีที่เห็นเขา “คุณชายฉิน สนใจต่ออายุบัตรสมาชิกที่ทำไว้ให้คุณจางก่อนหน้านี้มั้ยคะ? เธอมาโวยวายสร้างปัญหาที่นี่อยู่เรื่อยเลยค่ะ”

“คุณจาง?” ฉินคั่วแสดงสีหน้าสับสน

“คุณคงจะลืมไปแล้วว่าคุณจางเป็นหนึ่งในแฟนสาวของคุณเหมือนกัน ตอนนั้นเธอออดอ้อนคุณบอกว่าอยากจะซื้อเสื้อผ้ากับทางเรา คุณก็บอกให้ร้านเราส่งเสื้อผ้าไปให้เธอทุกซีซั่น ถึงร้านเราจะไม่ได้รับการแจ้งจากคุณเลยแต่ก็ยังส่งเสื้อผ้าไปให้คุณจางเรื่อย ๆ แต่คนที่อยู่ข้างคุณ… ดูแตกต่างออกไปนิดนึงนะคะ” พนักงานขายพูดด้วยรอยยิ้ม

ความหมายนั้นเรียบง่ายมาก หมายความว่าฉินคั่วเปลี่ยนแฟนอีกแล้ว

“นี่ภรรยาผม!” ฉินคั่วกัดฟันพูด

นึกไม่ถึงว่าจะไม่ได้มีปัญหาแค่ในบ้านแต่ยังลามมาถึงนอกบ้านด้วย

ทั้งหมดทั้งมวลมีแต่ความยุ่งเหยิง

ไม่น่ามองดูเลยสักนิด

ทว่ากู้ชิงกลับยืนอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าเย็นชา

เสื้อผ้าภายในร้านนี้มีราคาแพงมาก และเสื้อผ้าแต่ละฤดูกาลจะต้องมียอดสูงขนาดไหน

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉินคั่วมักจะบอกให้เธอเลือกซื้อเสื้อผ้าและให้เธอเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย กลับกลายเป็นว่าเขามักจะใจกว้างกับสาว ๆ คู่นอนเสมอ

กู้ชิงรู้สึกอยากจะหัวเราะเยาะ

ก็ใช่น่ะสิ คนอย่างฉินคั่ว ขอแค่เขามีความสุขจะมีอะไรที่เขาทำไม่ได้อีก?

กู้ชิงรู้สึกว่าเหตุการณ์ตรงหน้ากำลังหัวเราะเยาะเธออยู่

เธอไม่แม้แต่จะหันไปมองฉินคั่วและเดินหนีไปโดยตรง

ฉินคั่วจ้องมองพนักงานขายแล้วพูดว่า “ยกเลิกทุกอย่างทั้งหมด ต่อจากนี้จะไม่มีใครได้รับสิทธิพิเศษอะไรทั้งนั้น ยกเว้นแต่คนในครอบครัวของฉัน”

“ค่ะ ค่ะ…” พนักงานขายรีบพยักหน้า

จากนั้นฉินคั่วก็รีบวิ่งตามกู้ชิงออกไป

พนักงานขายเม้มปาก “ก็เป็นเพลย์บอยมาตั้งแต่ต้น จะเสแสร้งแสดงความรักทำไม? ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะได้อยู่ในสายตาเขานานแค่ไหน”

“รีบไปทำงาน อย่ามัวพูดไร้สาระ หรืออยากตกงานหรือไง?” พนักงานด้านข้างพูดตักเตือนเธอ

พนักงานคนดังกล่าวไม่พอใจแต่ก็ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อ

เสียงของพวกเขาดังชัดเจนมากและได้ยินไปถึงรูหูของ กู้ชิงกับฉินคั่ว

ฉินคั่วทำหน้าตาบูดบึ้งแล้วรีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา “ชิงชิง ชิงชิง ฟังผมอธิบายก่อน”

“ความจริงมันก็กระจ่างตรงหน้าแล้วไม่ใช่หรือไง? ยังมีอะไรให้อธิบายอีก?” กู้ชิงมองดูฉินคั่วด้วยท่าทางเยาะเย้ย

เธอเสียใจที่เดินทางมาเมืองหนาน

ชีวิตความเป็นอยู่ของฉินคั่วยุ่งเหยิงกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้มาก

“ผมไม่ได้ยุ่งเกี่ยวหรือติดต่อกับพวกเขามานานแล้ว ผมมีแค่คุณคนเดียว” ฉินคั่วอยากจะเดินเข้าไปใกล้แต่เขากลัวว่าจะทำให้กู้ชิงรังเกียจ เขาจึงไม่กล้าก้าวเข้าไปหา