พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 783 ไม่อยากจะเชื่อ

ตอนที่ 783 ไม่อยากจะเชื่อ

“ขอโทษนะชิงชิง ขอโทษ” ฉินคั่วก้มหน้าลง ดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก

หลังจากโต้เถียงกันอยู่สักพัก กู้ชิงก็ตระหนักได้ว่าเธอพูดจารุนแรงเกินไป

เธอยัดของใส่กระเป๋าเดินทาง “จนกว่านายจะจัดการเรื่องนี้เสร็จ ฉันจะไม่มาที่เมืองหนานอีก พูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์”

เธอพยายามลากกระเป๋าเดินทางออกไป แต่ฉินคั่วจับกระเป๋าเดินทางเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้กู้ชิงออกไป

“ตอนนี้ดึกแล้ว อยู่ที่นี่ต่ออีกสักคืนเถอะนะ ถ้าจะไปเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไปส่งแต่เช้า ตอนนี้มาพักผ่อนก่อน โอเคมั้ย?” นี่คือคำขอเดียวของฉินคั่วที่ร้องขอต่อกู้ชิง

กู้ชิงอยากจะออกไป แต่เขาจะปล่อยกู้ชิงไปได้อย่างไร?

อันที่จริงกู้ชิงไม่สามารถไปจากเขาได้

เพียงแต่ตอนนี้กู้ชิงกำลังโกรธอยู่

เขาพูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์

ทำได้แค่รอให้กู้ชิงสงบสติลงก่อนแล้วค่อยมานั่งคิดกันว่าปัญหาระหว่างพวกเขาคืออะไร

กู้ชิงเป็นคนใจอ่อน ถึงตอนนั้นเขาจะคิดหาวิธีคลายความเศร้าของกู้ชิงเอง

“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ นายเคยพาผู้หญิงมาที่นี่ใช่มั้ย?” กู้ชิงรู้สึกคลื่นไส้ราวกับว่ามีกลิ่นอันน่าขยะแขยงลอยเต็มอยู่ทั่วอากาศ

ก่อนหน้านี้เธออาจจะไม่ได้รู้สึกรังเกียจ

แต่ตอนนี้กู้ชิงค้นพบแล้วว่าผู้หญิงของฉินคั่วกระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกพื้นที่

เธอปิดหูปิดตาไม่ไหวแล้ว

ตอนยังไม่ได้ยินเรื่องพวกนี้กับหูตัวเองเธอยังพอปลอบตัวเองได้บ้าง แต่เรื่องพรรค์นี้กลับฉายต่อหน้าเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

ฉินคั่วอ้าปากค้างอยากจะพูดอธิบาย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เพราะเขาเคยพาผู้หญิงมาที่นี่และมีจำนวนมากกว่าหนึ่งคน

“ถ้าคุณรังเกียจที่นี่ ผมก็จะย้ายไปที่อื่นที่ไม่มีใครเคยมา นอกจากคุณ” ฉินคั่วนึกไม่ถึงว่ากู้ชิงจะให้ความสนใจกับเรื่องนี้อย่างมาก

เขาพยายามเปลี่ยนแปลงมันอย่างหนัก

แต่สุดท้ายก็ยังไม่ดีพอ

กู้ชิงไม่เคยสนใจเรื่องของฉินคั่วมาก่อน

แต่หลังจากมาถึงที่นี่ เรื่องราวทุกอย่างที่ฉินคั่วเคยทำในอดีตก็ถูกเปิดเผยออกมา

กู้ชิงไม่สามารถแกล้งทำเป็นปิดหูปิดตาได้

ตอนนี้เธออารมณ์ไม่ดีมาก เธอเป็นมนุษย์และมีความรู้สึกเหมือนคนอื่น ให้ทำเป็นไม่สนใจคงเป็นไปไม่ได้หรอก

เธออยากทำตัวด้านชา

แต่มันก็ไม่มีประโยชน์

“นายไม่รู้หรอกว่าฉันแคร์อะไรบ้าง ออกไปให้พ้น” กู้ชิงรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

เธอยังคงเป็นเหมือนเดิม ไม่สามารถต่อกรกับฉินคั่วได้เลย

ไม่มีทางแก้ไขได้จริง ๆ

เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

ทั้งยังรู้สึกสิ้นหวังอย่างมาก

“พะ พี่สะใภ้ ผมขอขัดจังหวะหน่อยได้มั้ยครับ? ผมไม่ได้อะไรที่พวกคุณทะเลาะกันนะ แต่ผมมองออกว่าฉินคั่วชอบคุณมากจริง ๆ อย่าไปสนใจพวกผู้หญิงก่อนหน้านี้ของฉินคั่วเลยครับ เพราะผมไม่เคยเห็นมันยอมใครมาก่อนเลย พี่สะใภ้ให้โอกาสมันหน่อยเถอะนะครับ ถึงพวกเราจะเล่นสนุกไปบ้างแต่เราก็แสดงความจริงใจกับคนอื่นเสมอ เพราะงั้นอย่าคิดสงสัยเลยนะครับ” จ้าวถิงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงจากด้านข้าง

ใครจะคิดว่าหลังจากฉินคั่วรู้สึกหวั่นไหวแล้วเขาจะอ่อนปวกเปียกขนาดนี้ แม้แต่เขายังคิดว่านี่คือฉินคั่วที่เขาเคยรู้จักมาก่อนจริง ๆ เหรอ?

หากเรียกพวกผองมาดู พวกนั้นจะต้องไม่เชื่อแน่ ๆ

ฉินคั่วที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาดูแตกต่างจากฉินคั่วที่พวกเขาเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง

แล้วใครจะเชื่อล่ะ?

“ชิงชิง ก็ได้ยินแล้วนี่ ผมชอบคุณจริง ๆ ผมแสดงความบริสุทธิ์ใจขนาดนี้แล้วเชื่อใจผมบ้างเถอะนะ” ฉินคั่วจับมือกู้ชิงขณะจ้องมองเธอด้วยสายตาจริงใจ

กู้ชิงรู้สึกสับสนมาก เธอเริ่มไม่เข้าใจว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

แต่ที่เธอมั่นใจได้คือเธอเต็มใจจะให้โอกาสฉินคั่วอีกครั้ง

เพียงแต่เรื่องราวมันยุ่งเหยิงมากจนเธออารมณ์เสีย

ถึงอย่างนั้นความโกรธเคืองทั้งหมดล้วนมาจากความอิจฉาริษยา

“ฉินคั่ว ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะเชื่อใจนายดีมั้ย แต่หลังจากนี้อย่าทำให้ฉันผิดหวังอีก” กู้ชิงพูดบอกเบา ๆ

กว่าเธอจะคบหากับฉินคั่วได้ เธอต้องรวบรวมความกล้าและลองเสี่ยงกับฉินคั่วอย่างมาก

บางทีคนอื่นอาจจะดูถูกเธอกับฉินคั่ว แต่ก่อนหน้านั้นเธอจะต้องเต็มใจยืนเคียงข้างเขาและต่อสู้ไปกับเขาก่อน

ดังนั้นหวังว่าฉินคั่วจะทำตัวคู่ควรกับความใจดีที่เธอมอบให้เขา

“ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง และถ้าคุณไม่ชอบที่นี่ พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปบ้านเก่า ที่นั่นมีแค่ปู่อยู่คนเดียว ผมยังไม่เคยพาใครไปที่นั่น และคุณเป็นหลานสะใภ้ของปู่ เพราะงั้นคุณต้องไปเจอปู่นะ” ฉินคั่วพูดอย่างมีความสุข

เดิมทีเขาอยากจะรออีกสักพัก แต่ในเมื่อตอนนี้กู้ชิงมาที่นี่แล้วและไม่มีอะไรทำ เขาจึงจะพากู้ชิงไปกินข้าวด้วยกัน

ถ้าชายชราได้เจอหน้ากู้ชิง เขาจะต้องมีความสุขมาก แน่ ๆ

กู้ชิงนึกไม่ถึงว่าเรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้ เธอยังไม่ได้เตรียมใจ เธอจึงเม้มปากแล้วพูดว่า “ค่อยไปเจอทีหลังดีกว่า ฉันยังไม่ได้เตรียมใจเลย”

“แค่ไปกินข้าวจะต้องเตรียมใจอะไรล่ะ? ชิงชิงของเราก็แค่พาลูกไปที่นั่นก็พอ” ฉินคั่วเห็นว่าสีหน้าของกู้ชิงดูผ่อนคลายลง เขาก็ทำท่าทางสบาย ๆ และอุ้มกู้ชิงเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

เขาหยิบเอากระเป๋าเดินทางของกู้ชิงไปวางไว้ที่มุมห้อง

เขาไม่มีทางปล่อยให้กู้ชิงจากไปต่อหน้าต่อตาเขาได้

แม้จะบอกว่าเป็นผู้ชายต้องแข็งแกร่ง

เขาก็มั่นใจว่าเขาแข็งแกร่งพอ แต่ต่อหน้ากู้ชิง เขากลับไม่สามารถยืนหยัดได้เลย

กับภรรยาจะมาพูดเรื่องความแข็งแกร่งไม่แข็งแกร่งได้ยังไง?

แค่รักษาภรรยาเอาไว้ได้ก็ถือว่าเป็นผู้นำแล้ว

“ฉันอยากพักผ่อน ฉันเหนื่อย” กู้ชิงกำลังท้องอยู่ หลังจากออกไปเดินเล่นทั้งวันเธอก็เหนื่อยจนอยากนอนพัก

เพียงแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวุ่นวายเกินไป

กู้ชิงจึงรู้สึกลำบากใจเกินกว่าจะขอนอนพัก

เธอเพียงแค่รอดู หากฉินคั่วปล่อยเธอไปจริง ๆ เธอก็จะไปนอนพักบนเครื่องบิน ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไร

“ไปนอนเถอะที่รัก ผมไม่รอบคอบเอง คุณเข้าไปนอนพักในห้องก่อน เพื่อนผมยังอยู่ที่นี่ เดี๋ยวผมไปต้อนรับเขาสักหน่อยแล้วจะตามเข้าไปทีหลัง” ฉินคั่วไม่มีอะไรจะขอ

ขอแค่กู้ชิงไม่โกรธก็พอ

“ไปอยู่กับเพื่อนนายเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันแค่จะเข้าไปนอน ฉันไม่ใช่เด็กแล้วสักหน่อย ไม่ต้องให้นายเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนหรอก” กู้ชิงพูดแล้วเดินลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปข้างใน

หลังจากเข้าไปในห้อง เธอก็ปิดประตูลง

กระทั่งกู้ชิงเดินเข้าไปแล้ว จ้าวถิงก็ยืนยกนิ้วให้ฉินคั่ว “ฉินคั่ว นึกไม่ถึงเลย นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ แกทำให้ฉันประหลาดใจมาก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือแกจริง ๆ ถ้าฉันรู้ตัวเร็วกว่านี้ฉันคงจะถ่ายรูปแกประจานลงไทม์ไลน์วีแชตไปแล้ว เดาว่าไอพวกนั้นคงจะไม่เชื่อว่านี่คือฉินคั่วที่พวกมันรู้จักเหมือนกัน”

“แล้วไงล่ะ ไว้แกเจอคนที่ชอบจริง ๆ ก่อนเถอะ แกก็ไม่ต่างอะไรจากฉันหรอก” ฉินคั่วยักไหล่แล้วเมินเฉย

เขารู้สึกจ้าวถิงเป็นเพื่อนที่ดีและไม่ได้มีเจตนาจะหัวเราะเยาะกัน

หากอีกฝ่ายค้นพบว่ามันเป็นเรื่องตลกก็คงจะไม่มาช่วยพูดกับกู้ชิงแทนเขาหรอก

เขารู้สึกประทับใจมาก

แม้ว่าไอพวกนี้จะสารเลวไปหน่อย แต่พวกมันเป็นเพื่อนแท้

ฉินคั่วตบไหล่จ้าวถิง “อยากกินไรล่ะ? เดี๋ยวสั่งให้”

จ้าวถิงไม่ได้สนใจเรื่องอาหารมากนัก เขาโบกมือแบบขอไปทีแล้วพูดว่า “อะไรก็ได้”

ฉินคั่วพยักหน้าและมองดูรายการอาหาร