พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 786 ฉันอดกลั้นเอาไว้

ตอนที่ 786 ฉันอดกลั้นเอาไว้

หลังจากอินอวี่โหรวกลับออกไป มู่อวี้เฉิงที่ไปซื้อโจ๊กให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เดินกลับเข้ามา

มันเป็นเพียงโจ๊กสีขาวธรรมดา แต่ตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องกินของเหลวเพื่อบำรุงกระเพาะอาหารก่อน

มู่อวี้เฉิงเดินมาวางของลงและพบว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจ้องมาทางเขา

มู่อวี้เฉิงยิ้มแล้วพูดว่า “มีอะไร? ไม่ใช่ว่าผมไม่ให้คุณกินสักหน่อย แต่ร่างกายคุณรับไม่ไหว อย่าเอาแต่ใจสิ”

เขากังวลว่าถ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเขาแบบนี้ เขาจะอดทนต่อไปไม่ไหวและไปเตรียมอาหารอย่างอื่นมาให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เวลาอยู่ต่อหน้าถงเหมี่ยวเหมี่ยว มู่อวี้เฉิงไม่เคยมีข้อจำกัดเลย

แต่ใครจะรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่พูดอะไรแล้วจับมือเขาแทน “อวี้เฉิง ทำไมคุณแสนดีกับฉันจัง?”

มู่อวี้เฉิงตกตะลึงกับคำถามของเธอแล้วจ้องมองไปทางถงเหมี่ยวเหมี่ยว “แล้วคิดว่าทำไมผมถึงดีกับคุณล่ะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกไม่ถึงว่ามู่อวี้เฉิงจะถามกลับ เธอจึงจูบริมฝีปากมู่อวี้เฉิงแล้วกระซิบว่า “เพราะคุณรักฉันเหรอ?”

มู่อวี้เฉิงไล่ตามริมฝีปากของเธอ จูบเธอที่มุมปากแล้วพูดว่า “ที่ผมดีกับคุณ ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก เหมี่ยวเหมี่ยว ในสายตาของผม คุณเป็นคนเก่งที่สุดแล้ว คุณสมควรได้รับมันเด็กโง่”

“ฉันแก่ขนาดนี้แล้วยังจะมาเรียกฉันว่าเด็กโง่อีก” หลังจากได้รับคำตอบที่ต้องการ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หัวเราะร่า

เธอพอใจแล้วที่มีผู้ชายแบบนี้มารักเธอ เธอพอใจมาก จริง ๆ

“คุณเป็นเด็กในสายตาผมเสมอแหละ เจ้าหญิงตัวน้อยของผม” มู่อวี้เฉิงไม่เคยรู้สึกเบื่อหน่ายที่ต้องพูดจาแบบนี้เลย ตรงกันข้ามมันทำให้ผู้ฟังรู้สึกเป็นที่รักใคร่มาก

และนี่คือความคิดภายในใจของเขาตลอดมา

“อวี้เฉิง ฉันอยากจะบอกว่าฉันขอโทษ ฉันสัญญาว่าจากนี้ไปฉันจะดูแลร่างกายตัวเองให้ดี คุณอุตส่าห์ต้มยาให้ แต่ฉันก็ไม่ยอมดื่ม” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด ตอนนี้หลังจากขุดเรื่องราวเก่า ๆ กลับมาคิด เธอก็ตระหนักได้เธอไม่ได้รักมู่อวี้เฉิงขนาดนั้น และถ้าหากใครสักคนจะทนไม่ไหวคนคนนั้นก็ควร จะเป็นเธอ

เธอสงสัยว่าความรักที่เธอมีต่อมู่อวี้เฉิงนั้นทำให้เขารู้สึกไม่มั่นคงหรือเปล่า

“จะมีลูกหรือไม่มีมันไม่สำคัญหรอก ถ้าคุณไม่อยากมีก็ไม่เป็นไร และถ้าผมยังอยู่ตรงนี้จะไม่มีใครหน้าไหนมาบังคับคุณได้ทั้งนั้น ผมแค่หวังว่าคุณจะดูแลร่างกายตัวเองให้ดี” มู่อวี้เฉิงไม่เคยคาดหวังอะไรจากถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ขอแค่เธอยอมอยู่เคียงข้างเขาก็พอ

อย่าหนีไปโดยไม่พูดไม่จาเหมือนเมื่อก่อนอีก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่ายิ่งมู่อวี้เฉิงดูแลเธอดีมากเท่าไหร่ อารมณ์ของเธอก็ยังสับสนมากขึ้นเท่านั้น

เธอควรค่าพอที่จะได้รับการปฏิบัติแบบนี้ได้ยังไง?

“ขอบคุณ ขอบคุณนะอวี้เฉิง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้จะพูดอะไรจริง ๆ

เธอโอบกอดเอวของมู่อวี้เฉิงแล้วกอดเขาเอาไว้แน่น

“ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อคุณ อย่าเก็บเอาไปคิดมาก ขอแค่เป็นคุณ ผมก็เต็มใจทำทุกอย่าง” มู่อวี้เฉิงกอดถงเหมี่ยวเหมี่ยวไว้ในอ้อมแขน

และทั้งสองก็กอดกันแน่น

…

หลังจากอินอวี่โหรวกลับ ลู่ซีจวี๋ก็กำลังนั่งอยู่ในบ้าน

เธอมองดูลู่ซีจวี๋ “เกิดอะไรขึ้น? ฉันไปเยี่ยมเหมี่ยวเหมี่ยวที่โรงพยาบาลมา”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว เราไปสารภาพกับคุณปู่กันเถอะว่าคนก่อนหน้านี้คือคุณและไปยืนยันความสัมพันธ์ของเรากัน” เขาจะรู้สึกสบายใจก็ต่อเมื่ออินอวี่โหรวเป็นของเขา

ไม่อย่างนั้นเขาจะรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยอยู่เสมอ

“ตอนนี้เหรอ?” อินอวี่โหรวรู้สึกว่ามันเร็วเกินไป

เมื่อก่อนเธอสับสนจนชวนลู่ซีจวี๋หลอกลวงผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลได้อย่างไร

เธอจำได้ว่ามันเป็นความคิดริเริ่มของเธอเอง

ในตอนนั้นเธอเพิ่งหย่ากับลู่ซีจวี๋ได้ไม่นาน

เธอจึงกังวลว่าถ้าหากผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลรับรู้แล้วจะยอมรับไม่ได้

หนำซ้ำยังกลัวว่าพวกเขาจะคิดว่าพวกเธอปฏิบัติต่อการแต่งงานเหมือนเล่นเกม

นั่นจึงกลายเป็นสาเหตุของเรื่องทั้งหมด

แม้จะถึงเวลาที่ต้องอธิบายแล้ว แต่อินอวี่โหรวกลับยังรู้สึกว่ามันเร็วเกินไป

“เย็นนี้ที่บ้านมีนัดรวมตัวกินข้าวด้วยกัน ทุกคนในครอบครัวจะมาเข้าร่วม ก่อนหน้านี้ผมทำไม่ดี ทำให้คุณทุกข์ทรมานมามาก แต่ตอนนี้ผมอยากจะประกาศให้ทั้งโลกรู้ว่าคุณคือของผม และผมจะแนะนำคุณให้ทุกคนในครอบครัวรู้จักอย่างเป็นจริงเป็นจังสักที” ตอนนี้ลู่ซีจวี๋อยู่ไม่ได้จริง ๆ ถ้าไม่มี อินอวี่โหรว

ดังนั้นเขาจึงอยากจะผูกมัดอินอวี่โหรวเอาไว้ให้เร็วที่สุด

เขามีลางสังหรณ์ว่าถ้าอินอวี่โหรวตอบตกลงในครั้งนี้ พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป

“ไว้ครั้งหน้าเถอะ” ตอนนี้อินอวี่โหรวยังไม่ได้เตรียมใจ

“ทำไมล่ะ” ลู่ซีจวี๋งง “หรือว่าคุณไม่อยากอยู่กับผมแล้ว?”

เขารู้สึกเสียใจเพราะเขาทำกับอินอวี่โหรวมามาก

และไม่มีทางที่เขาจะชดเชยความผิดพลาดในใจของอินอวี่โหรวได้เลย

“ฉันแค่ยังไม่พร้อม อย่าเพิ่งคิดมากเลย” อินอวี่โหรวเบือนหน้านี้อย่างไม่สบายใจ

“คุณก็เคยเจอคุณปู่มาก่อน ยังจะต้องเตรียมพร้อมอะไรอีก? ไม่เห็นจำเป็นเลย” ลู่ซีจวี๋ไม่เต็มใจยอมแพ้และพยายามพูดเกลี้ยกล่อมให้อินอวี่โหรวเห็นด้วย

“ฉันแค่ยังไม่ได้เตรียมใจ คุณให้เวลาฉันคิดก่อนได้มั้ย?” ยิ่งลู่ซีจวี๋วิตกกังวลมากเท่าไหร่ อินอวี่โหรวก็ไม่อยากไปมากเท่านั้น

เธอรู้สึกผิดกับตระกูลลู่

นอกจากนี้เธอยังเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอหย่า แต่ตอนนั้นกลับกลับลำ มันยิ่งดูเหมือนว่าเธอแค่ทำส่งเดชเท่านั้น

“เดี๋ยวผมพูดอธิบายเอง คุณก็แค่ไปที่นั่นก็พอ ไม่มีใครกลั่นแกล้งคุณหรอก คุณปู่ชอบคุณมาก เขาจะต้องเข้าใจแน่นอน” ลู่ซีจวี๋ไม่เข้าใจว่าอินอวี่โหรวกังวลเรื่องอะไร

ทว่าเขาเองก็กังวลมากจริง ๆ

“รอจนกว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ แล้วเดี๋ยวฉันจะเข้าไปขอโทษคุณปู่เอง” ไปคุยเรื่องนี้กับคุณปู่ลู่เป็นการส่วนตัวคงจะดีกว่า

ให้เธอบุ่มบ่ามเข้าไปปรากฏตัวต่อหน้าคุณปู่ลู่ เธอก็กลัวว่าเขาจะไม่ยอมรับเธอ

“แต่ผมไม่อยากรอแล้ว” ลู่ซีจวี๋พูดเผยความคิดที่แท้จริงของเขาออกมา

“ไม่อยากรอก็ต้องรอ ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อม คุณจะบีบบังคับฉันเหรอ?” อินอวี่โหรวแสยะยิ้ม

“อวี่โหรว” ลู่ซีจวี๋นึกไม่ถึงว่าทัศนคติของอินอวี่โหรวจะแข็งกร้าวขนาดนี้

มันแข็งกร้าวจนทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด

พอเห็นสีหน้าของลู่ซีจวี๋ อินอวี่โหรวก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า “ช่วงนี้คุณก็ค่อย ๆ ไปพูดเรื่องนี้กับคุณปู่ก่อนแล้วดูว่าเขามีท่าทางยังไงบ้าง คุณควรให้คนเฒ่าคนแก่ได้เตรียมใจด้วย เข้าใจมั้ย?”

เธออดทนมองลู่ซีจวี๋ทำหน้าราวกับโลกกำลังจะล่มสลายไม่ได้

“ก็ได้ ขอแค่คุณเต็มใจก็พอ คุณไม่รู้หรอกว่าผมกลัวคุณทิ้งไปมากแค่ไหน” ลู่ซีจวี๋พูดตอบด้วยน้ำเสียงราวกับว่ากำลังจะร้องไห้สะอื้น

“ฉันก็มาแล้วนี่ไง และตอนนี้ก็ยังอยู่กับคุณ ไม่หนีไปไหนหรอก ไม่ต้องกังวล ฉันคิดดีแล้วและพบว่าปัญหาที่เกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของเราก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความผิดของคุณคนเดียว แต่เป็นความผิดที่เราจะต้องช่วยกันแก้ไข” ถึงเวลาที่ อินอวี่โหรวจะต้องคิดไตร่ตรองตัวเองแล้ว

“คุณพูดถูก ผมผิดเอง” ลู่ซีจวี๋กอดอินอวี่โหรว

จากนั้นเขาก็เขยิบลงมาจูบติ่งหูเธอ “คุณไม่รู้หรอกว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน ตอนที่คุณอยู่ต่างประเทศน่ะ ผมคิดถึงคุณมาก ในที่สุดคุณก็กลับมาอยู่กับผมแล้ว”

อินอวี่โหรวกอดเขาตอบแล้วซุกหัวลงบนไหล่เขา “จริง ๆ ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกัน อยากจะกลับมาหาคุณ แต่พยายามอดกลั้นเอาไว้”