พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 790 ไม่สบายใจ

ตอนที่ 790 ไม่สบายใจ

ต้องบอกว่าระหว่างการออกแบบนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าเธอก็ค่อนข้างมีความสุข

แต่อย่างไรก็ตามเธอไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว

เธอไม่มีประสบการณ์ด้านการออกแบบมาก่อนและไม่เคยศึกษามันอย่างจริงจัง

ไม่รู้ว่าจะทำมันได้สำเร็จไหม

หากเธอทำไม่ได้ อาจารย์ซ่งฉิงจะไม่เสียชื่อเสียงเหรอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

ถ้าจะลงมือทำ เธอก็อยากทำมันให้ออกมาดีที่สุด

ทว่าเธอไม่มั่นใจเลยว่าเธอจะทำมันออกมาดี

หลังจากกินข้าวเย็นและกลับมาบ้าน ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ก็ยังรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย

เธอนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยดวงตาเฉื่อยชา

มู่อวี้เฉิงรินนมอุ่นใส่แก้วแล้วนำมายื่นให้เธอ “เป็นอะไรไป? ยังคิดเรื่องที่ป้าซ่งฉิงบอกอยู่เหรอ?”

“ใช่ ฉันกังวลว่าจะทำมันออกมาได้ไม่ดี” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากทำให้อาจารย์ซ่งฉิงผิดหวัง

แม้ว่าอาจารย์ซ่งฉิงจะเต็มใจเดินทางกลับมาจากต่างประเทศเพื่อเธอ แต่ถ้าเธอทำผลงานได้ไม่ดี อาจารย์จะไม่ผิดหวังเอาเหรอ?

ยิ่งคนสำคัญคาดหวังในตัวเธอสูง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยิ่งไม่กล้าตอบตกลงง่าย ๆ

“งั้นบอกผมหน่อยว่าคุณอยากทำมั้ย?” มู่อวี้เฉิงจ้องมองเข้าไปในดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างจริงจัง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูมู่อวี้เฉิงแล้วพยักหน้าอย่างลังเล “อยาก อวี้เฉิง ฉันอยากทำนะ แต่ฉันไม่เคยอยู่ในวงการด้านการออกแบบมาก่อนเลย”

เธอเพิ่งออกแบบของบางอย่างไปก็จริง แต่เธอแทบจะไม่มีส่วนร่วมเลย

และในตอนนั้นก็มีเวลาทดลองแค่หนึ่งเดือน

เธอกลัวว่าเธอจะทำมันออกมาได้ไม่ดี

เธอไม่รู้ว่าคำจำกัดความของการออกแบบคืออะไร

เธอแค่คิดว่าเธอชอบมันแล้วก็อยากลองทำมัน

เธอยังคงสับสนอยู่

“ผมว่าคุณน่าจะลองเชื่อแนวคิดของอาจารย์ซ่งฉิงดูก่อน ก็แค่เข้าไปมีส่วนร่วมในการออกแบบของอาจารย์ซ่งฉิง มันจะไปแย่อะไร? ถ้าอยากทำจริง ๆ แต่ยังไม่รู้วิธีการก็ลองเรียนรู้ดู ไม่ต้องกลัว” มู่อวี้เฉิงลูบไล้แก้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เนื่องจากอาจารย์ซ่งฉิงเล็งเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็แสดงให้เห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อนข้างมีความสามารถ

อาจารย์ซ่งฉิงออกแบบมานานหลายปีแล้ว เธอคงไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองถูกหัวเราะเยาะ

“คุณจะสนับสนุนฉันมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองมู่อวี้เฉิง

ตอนนี้เธอรู้สึกสับสนมากจริง ๆ และไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

“ผมจะสนับสนุนคุณแน่นอน ชีวิตคนเราสั้นจะตาย อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ไม่ต้องกลัวหรอก ผมจะสนับสนุนคุณทุกอย่างเอง” มู่อวี้เฉิงให้คำมั่นสัญญากับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขาเลิกสนับสนุนให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำงานใน สตีเฟนกรุ๊ปมานานแล้ว

หากถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ทำสิ่งที่เธอชอบและมีความสุขจริง ๆ มันคงจะดีที่สุด

เขาเชื่อว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะต้องได้รับสิ่งที่เธอต้องการแน่นอน

“ขอบคุณนะอวี้เฉิง ดีจังที่คุณสนับสนุนฉันมาตลอด” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแล้วสวมกอดมู่อวี้เฉิง

“ขอแค่คุณมีความสุขก็พอ เราทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ไม่ว่ายังไงผมก็จะอยู่เคียงข้างคุณ” มู่อวี้เฉิงพูดให้กำลังใจและจูบริมฝีปากเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโชคดีมากจริง ๆ หากเธอเจอคนอื่นที่ไม่ใช่มู่อวี้เฉิง เขาคนนั้นคงจะไม่ให้การสนับสนุนเธอทุกอย่างอย่างแน่นอน

ไหนจะอาจารย์ซ่งฉิงอีก พวกเขาแสนดีกันมากเลย

“อืม งั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปบอกอาจารย์ซ่งฉิง” แม้ว่าอาจารย์ซ่งฉิงจะเป็นแม่ทูนหัวของเธอ แต่เหตุการณ์นี้ก็ไม่ได้ทำให้เธอตึงเครียดน้อยลงเลย

ในทางกลับกัน เธอจะทำทุกอย่างสุดความสามารถ

ตอนนี้อาจารย์ซ่งฉิงพักอยู่ที่บ้านเก่าของตระกูลมู่ เธอทำทรีตเมนท์ความงามและออกไปรดน้ำดอกไม้กับ ลิ่นอวี๋เหยียนทุกวัน

เพื่อนสาวสองคนสนุกสนานกันมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาหาพวกเขาหลังเลิกงาน และเห็นว่าอาจารย์ซ่งฉิงกับลิ่นอวี๋เหยียนกำลังจิบชากันอยู่

เครื่องชั้นเลิศมากมายวางก่ายกองอยู่ตรงหน้า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินยิ้มเข้าไปทักทายพวกเขา “คุณแม่คะ แม่ทูนหัว”

“พอแม่ทูนหัวอยู่นี่ เธอก็แวะมาบ่อยเลยนะ” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดอย่างไม่สบอารมณ์

เด็กคนนี้ ทำตัวใจดีใส่ก็ไร้ผล

“คุณแม่คะ คุณแม่ก็อยู่ที่นี่ด้วย หนูก็มาพบคุณแม่เหมือนกันค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแล้วยิ้มแกมขอโทษ

“เธอว่าเหมี่ยวเหมี่ยวอีกแล้วเหรอ? มาถึงก็ต้องมานั่งฟังคำพูดเสียดสีของเธอ ใครจะอยากมา? ยกย่อปอปั้นตัวเองเกินไปแล้ว” อาจารย์ซ่งฉิงพูดด้วยความโกรธ

“เธอจะไปรู้อะไร? เป็นพยาธิตัวตืดในท้องเหมี่ยวเหมี่ยวหรือไง? ถึงได้รู้ว่าลูกคิดอะไรอยู่น่ะ?” ลิ่นอวี๋เหยียนกลอกตามองซ่งฉิง

“ฉันก็ต้องรู้อยู่แล้ว เธออารมณ์เสียขนาดนี้จะมองไม่ออกได้ไง?” อีกฝ่ายพูดจาถากถางออกมาแบบนั้น หนำซ้ำยังไม่มองดูตัวเองอีก

“ฉันอารมณ์เสียที่ไหน?” ลิ่นอวี๋เหยียนขมวดคิ้วแล้วมองดูซ่งฉิง

เมื่อเห็นว่าทั้งสองทะเลาะกันอีกครั้ง ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ก็ทำอะไรไม่ถูก

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้าวไปข้างหน้า “แม่ทูนหัวคะ หนูมานี่เพราะอยากจะคุยกับคุณเรื่องการออกแบบค่ะ”

หลังจากได้ยินเธอพูดถึงเรื่องธุรกิจ สีหน้าของซ่งฉิงก็ดูจริงจังขึ้น

“อืม เราไปหาที่นั่งคุยกันดี ๆ อีกด้านหนึ่งดีกว่า” ซ่งฉิงรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังมาบอกข่าวดี

“ทำไม? ให้ฉันฟังด้วยไม่ได้เหรอ?” ลิ่นอวี๋เหยียนไม่พอใจทันทีเมื่อเห็นการกระทำของพวกเขา

เกิดอะไรขึ้นกับซ่งฉิง แค่คุยกันจะต้องหลีกเลี่ยงเธอด้วย

“เธออยู่นี่แหละ ไม่งั้นเราคงคุยอะไรกันไม่ได้มากหรอก” ซ่งฉิงเข้าใจอารมณ์ของลิ่นอวี๋เหยียนดีและชี้นิ้วสั่งอีกฝ่ายอย่างแน่วแน่

เธอจะไม่ปล่อยให้ลิ่นอวี๋เหยียนเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของพวกเธอ

เพราะถ้ามีอีกฝ่ายอยู่ด้วย พวกเธอคงจะพูดคุยอะไรกันไม่ได้มาก

มันจะทำให้เธออึดอัด

“แล้วทำไมจะคุยกันไม่ได้ล่ะ” ลิ่นอวี๋เหยียนขมวดคิ้ว

เมื่อไหร่ก็ตามที่ต้องเผชิญหน้ากับซ่งฉิง ลิ่นอวี๋เหยียนมักจะทำตัวเหมือนเด็กที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปาก เธอรู้สึกลำบากใจมากที่ได้ยินพวกเขาทะเลาะกัน และไม่รู้ว่าจะช่วยใครดี

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกปวดหัว

“เธออยู่นี่ก่อน เราคุยกันเสร็จแล้วเดี๋ยวกลับมา” ซ่งฉิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดเกลี้ยกล่อมลิ่นอวี๋เหยียน

“ชิ พูดงี้หมายความว่าไง? ทำอย่างกับฉันอยากฟังพวกเธอคุยกันตายล่ะ” ลิ่นอวี๋เหยียนสูดลมหายใจแล้วเดินจ้ำอ้าวออกไปด้วยความขุ่นเคือง

“คุณแม่…” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตั้งใจจะเรียกหาเธอ แต่ ซ่งฉิงกลับห้ามเอาไว้ “ไม่ต้องห่วงหรอก เธอมีศีลธรรมมากพอ”

ซ่งฉิงมองดูลิ่นอวี๋เหยียนจากไปอย่างช่วยไม่ได้

“แต่ว่าแม่จะไม่โกรธเอาจริง ๆ เหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกใจทุกครั้งที่เห็นซ่งฉิงกับลิ่นอวี๋เหยียนทะเลาะกัน

เธอรู้สึกราวกับว่าพวกเขาทะเลาะกันจริง ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้จะพูดอะไรเลย

“เธอจะโกรธจริง ๆ ได้ไง สมัยสาว ๆ เราก็ชอบพูดกัดกันแบบนี้แหละ พอไม่ได้เจอหน้ากันนานก็อดคันปากพูดกัดไม่ได้ แม่ชินแล้วล่ะ” ซ่งฉิงโบกมืออย่างไม่แยแส

เธอกับลิ่นอวี๋เหยียนเป็นเพื่อนกันมานาน เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่าลิ่นอวี๋เหยียนกำลังคิดอะไรอยู่?

เธอเข้าใจทุกอย่างชัดเจน

“จริงเหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

แต่จู่ ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็คิดอะไรบางอย่างออกแล้วยิ้มกว้างออกมา “ถ้าใครไม่รู้จักมาเห็นเข้า พวกเขาคงจะไม่เชื่อว่าพวกแม่สนิทกัน”