พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 791 ชอบที่นี่มากที่สุด

ตอนที่ 791 ชอบที่นี่มากที่สุด

“อืม แม่ก็นึกไม่ถึงว่าตอนหลังจะได้กลายมาเป็นเพื่อนสนิทกับอวี๋เหยียน พูดตามตรงนิสัยของเราแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง” ในตอนแรกซ่งฉิงค่อนข้างเงียบขรึมและอ่อนโยน

ในขณะที่ลิ่นอวี๋เหยียนเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ตัวน้อย มีคนมากมายคอยตามหลังเธอต้อย ๆ เพื่อนฝูงและผู้ติดตามทั้งหลายคอยรายล้อมอยู่รอบตัวเธอ

ซ่งฉิงเข้ามาทีหลัง แต่เพราะเธอไม่ค่อยพูดจึงถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียน

ลิ่นอวี๋เหยียนเป็นคนพาฝูงคนเหล่านั้นเข้ามาปกป้องเธอ

ตอนนั้นซ่งฉิงประหลาดใจมาก ไม่เข้าใจว่าทำไม ลิ่นอวี๋เหยียนถึงเข้ามาปกป้องเธอ

ต่อมา ลิ่นอวี๋เหยียนถูกผู้ปกครองต่อว่าเพราะผลการเรียนไม่ดี เธอจึงหนีออกมา

ซ่งฉิงเพิ่งกลับมาจากชั้นเรียนเปียโน และพบ ลิ่นอวี๋เหยียนนั่งจ๋องอยู่บนเก้าอี้คนเดียวโดยบังเอิญ

ซ่งฉิงก้าวไปข้างหน้าแล้วถามลิ่นอวี๋เหยียนว่าเกิดอะไรขึ้น

ลิ่นอวี๋เหยียนพูดเล่าให้เธอฟังด้วยน้ำเสียงโศกเศร้าว่าผลการเรียนของเธอย่ำแย่

สมาชิกครอบครัวเอาแต่ด่าทอเธอ

ในตอนนั้นลิ่นอวี๋เหยียนเอาแต่ถามเธอว่าผลการเรียนที่ดีคือมาตรฐานบ่งชี้วัดความเป็นคนใช่หรือไม่?

ทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงชอบเด็กเรียนดี

พวกที่เรียนไม่เก่งจะไม่มีวันได้ถูกชื่นชมเลยเหรอ?

ซ่งฉิงบอกลิ่นอวี๋เหยียนว่าผลการเรียนไม่ใช่มาตรฐานบ่งชี้วัดความเป็นคน แต่อย่างไรก็ยังต้องเล่าเรียน เพราะสิ่งสำคัญที่สุดของเด็ก ๆ คือการพยายามอย่างหนักเพื่อพัฒนาตัวเอง

ในตอนนั้นลิ่นอวี๋เหยียนพยักหน้าอย่างเหม่อลอย แม้ว่าจะฟังไม่เข้าใจแต่เธอก็รู้สึกว่าคำพูดของซ่งฉิงสมเหตุสมผลมาก

ต่อมาซ่งฉิงคอยช่วยสอนหนังสือให้กับลิ่นอวี๋เหยียน

ทำให้คะแนนของลิ่นอวี๋เหยียนดีขึ้นเรื่อย ๆ

พวกเขาจึงกลายมาเป็นเพื่อนสนิทที่พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง

หลังจากนั้นซ่งฉิงเริ่มมีอารมณ์ดุร้ายขึ้น และเมื่อไหร่ ก็ตามที่มีคนมากลั่นแกล้งลิ่นอวี๋เหยียน เธอจะคอยต่อสู้เพื่อปกป้องลิ่นอวี๋เหยียน

นอกจากนี้เธอยังได้เรียนรู้จากลิ่นอวี๋เหยียนว่าเธอไม่ควรกล้ำกลืนความโกรธเคืองเอาไว้

กระทั่งต่อมาตระกูลซ่งได้ล้มละลายลง

สามีภรรยาตระกูลซ่งกระโดดตึกฆ่าตัวตาย

พวกเขาปกป้องเธอด้วยการส่งเธอไปยังต่างประเทศ

โชคดีที่เธอมีความสามารถทำตามความฝันได้สำเร็จและมีชื่อเสียงโด่งดังในต่างประเทศ ถึงอย่างนั้นเธอกลับไม่กล้ากลับมาเหยียบที่นี่เพราะกลัวว่าจะพบเข้ากับฝันร้าย

สาเหตุหลักเป็นเพราะว่าเธอรู้สึกเสียใจกับพวกเขา

พวกเขาจากไปโดยไม่พูดอะไรเลย

หากอยู่ถึงตอนนี้ก็คงจะมีหลานกันไปแล้วใช่ไหม?

การหวนนึกถึงเรื่องในอดีตเป็นสิ่งที่น่าเศร้าเสียใจที่สุด

ถึงอย่างนั้นความเศร้าเสียใจได้จางหายไปหมดแล้ว

ซ่งฉิงจะไม่นึกถึงเรื่องนี้อีก

ทว่าลิ่นอวี๋เหยียนยังคงเป็นเหมือนเดิม ยังคงทำตัวไม่มีเหตุผล และเมื่อไหร่ก็ตามที่เธอแสดงความอ่อนแอออกมา ลิ่นอวี๋เหยียนก็จะดูมีความสุขมากทันที

เธอเพียงต้องการได้รับการเกลี้ยกล่อม

ไม่สามารถต่อต้านเธอได้เลย

ไม่อย่างนั้นเธอจะกล่าวหาด้วยวิธีต่าง ๆ นานา

หลายปีที่ผ่านมา ซ่งฉิงคุ้นเคยกับวิธีการของ ลิ่นอวี๋เหยียนแล้ว

ในความเป็นจริง บางครั้งเธอก็แอบอิจฉาลิ่นอวี๋เหยียน เพราะว่าลิ่นอวี๋เหยียนเป็นคนเรียบง่ายมาก ดูบริสุทธิ์และมักจะได้รับการปกป้องอย่างดี

ในโลกของเธอ ความรักและความเกลียดชังถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจน

มันไม่มีอะไรซับซ้อนและเธอไม่จำเป็นต้องอดทนขนาดนั้น

“แม่ทูนหัว แม่ทูนหัว…” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่งเสียงเรียกอยู่นานแต่ซ่งฉิงกลับไม่ตอบรับ

เธอเห็นว่าซ่งฉิงกำลังเหม่อลอยจึงยกมือขึ้นมาโบกสะบัดต่อหน้าอีกฝ่าย

ขณะเดียวกันซ่งฉิงกลับมาได้สติอีกครั้ง เธอหันไปมอง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วส่งยิ้มขอโทษ “ขอโทษทีจ้ะ แม่นึกถึงเรื่องในอดีตแล้วเผลอฟุ้งซ่านไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ทูนหัว ถ้าเกิดรู้สึกไม่สบาย เราค่อยคุยกันพรุ่งนี้ก็ได้นะคะ” เธอมองดูซ่งฉิงแล้วขมวดคิ้ว โดยคิดว่าเรื่องราวในอดีตอาจจะไม่ใช่ความทรงจำที่ดีสำหรับซ่งฉิง

ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังหวังว่าซ่งฉิงจะได้พักผ่อน

เพราะจากคำพูดของลิ่นอวี๋เหยียน ดูเหมือนว่าสุขภาพร่างกายของซ่งฉิงจะไม่ค่อยดีนัก

“เรื่องดี ๆ แบบนี้จะเลื่อนไปวันพรุ่งนี้ได้ยังไง? ไหนรีบบอกแม่ทูนหัวมาเร็วว่าหนูกำลังคิดอะไรอยู่?” ซ่งฉิงมาที่นี่เพื่อโอกาสดังกล่าว

จะปล่อยให้เรื่องราวในอดีตมาหยุดถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้อย่างไร

เธอเพียงกังวลว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่เห็นด้วย

ถึงอย่างนั้นเธอไม่ได้มาที่นี่ด้วยความหวังเต็มเปี่ยม เธอแค่อยากจะลองเสี่ยงโชคดูเท่านั้น

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะเห็นด้วย

“แม่ทูนหัว หนูตัดสินใจจะไปทำงานที่สตูดิโอด้วยค่ะ ถึงหนูจะยังไม่ค่อยมีประสบการณ์ แต่หนูก็เชื่อในสายตาและทักษะของแม่ทูนหัว แถมอวี้เฉิงยังสนับสนุนหนูด้วย หนูเลยคิดว่าหนูน่าจะทำได้ค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวบอกความในใจทั้งหมดให้ซ่งฉิงฟัง

ซ่งฉิงยิ้มกว้างทันที “อวี้เฉิงเป็นคนมีเหตุผล และ อวี๋เหยียนก็สอนเขามาอย่างดี”

“ใช่ค่ะ หนูรู้สึกว่าหนูโชคดีมากเลยที่ได้เจอกับอวี้เฉิง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มอย่างเคอะเขิน

“ใช่ ดูหนูกับอวี้เฉิงรักใคร่กันดีมาก แต่ถ้าหนูมาทำงานที่สตูดิโอด้วย มันจะกระทบกับงานประจำมั้ย? จะจัดสรรเวลาได้เหรอ? หรือว่าอยากไปทำงานมากกว่า?” ซ่งฉิงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอยังเคารพการตัดสินใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

สิ่งที่เธอต้องการคือความตั้งใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยว เธอไม่ได้อยากบีบบังคับอีกฝ่ายให้มาทำ

“ไม่กระทบหรอกค่ะ ก่อนหน้านี้หนูทำเพื่อความอยู่รอดและเพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่ตอนนี้ใกล้จะจบแล้วล่ะค่ะ และหนูก็อยากลองทำสิ่งที่ตัวเองชอบดูด้วย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าเธอต้องปรึกษาหารือเรื่องนี้กับลู่ซีจวี๋

เพราะก่อนหน้านี้อินอวี่โหรวบอกว่าอยากให้ลู่ซีจวี๋เข้าไปบริหารอินกรุ๊ป

หากเขาเข้าไปบริหารอินกรุ๊ป เขาจะต้องยุ่งตัวเป็นเกลียวแน่นอน

เธอต้องดูว่าลู่ซีจวี๋จะมีเวลาว่างหรือไม่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าใจดีว่าการทำบางอย่างต้องมีจุดเริ่มต้นและมีจุดสิ้นสุด

อย่างไรเสียลู่ซีจวี๋ก็ทำดีกับเธอและเสี่ยวเป่ามามาก

ในตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่อยากฉกฉวยโอกาสเอาตัวรอด

รอให้ลู่ซีจวี๋เป็นอิสระก่อน เธอถึงจะเริ่มทำสิ่งที่เธอชอบอีกครั้ง

หลังจากพูดจบ เธอก็มองไปที่ซ่งฉิง “แม่ทูนหัว กังวลเหรอคะ?”

“ไม่กังวลหรอก ต่อให้หนูตกลง แม่ก็ยังต้องใช้เวลาย้ายของทั้งหมดมาที่นี่ เพราะงั้นหนูค่อย ๆ เตรียมตัวก็ได้” ขอแค่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอ่ยคำมั่นสัญญา เธอก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไร

และในเมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบตกลง เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะเปลี่ยนใจ

ดูเหมือนว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะชอบการออกแบบมาก

ดังนั้นซ่งฉิงจึงไม่มีความคิดเห็นอื่น

เธอจะพยายามย้ายของทั้งหมดในสตูดิโอเดิมมาที่นี่

โชคดีที่เธอมีเพื่อนอย่างลิ่นอวี๋เหยียนอยู่

ไม่อย่างนั้นซ่งฉิงก็ไม่รู้จะจัดการกับหลายสิ่งหลายอย่างอย่างไรดี

สำหรับพวกลูกศิษย์ที่อยู่ในสตูดิโอ เธอจะเคารพความคิดเห็นของพวกเขา

ถ้าพวกเขาอยากมาที่นี่ ซ่งฉิงก็จะไม่ห้ามปรามพวกเขา

แต่ถ้าพวกเขาอยากจะไป ซ่งฉิงก็จะไม่ว่าอะไร

ทุกคนในสตูดิโอเป็นนักเรียน และนักเรียนพวกนี้ก็ฝึกฝนเสร็จมานานแล้ว

เธอรู้ว่าพวกเขาศึกษาสำเร็จตามหลักสูตรแล้ว ต่อให้ออกไปตั้งธุรกิจเองก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

หากพวกเขาคิดแบบนั้นจริง ๆ ซ่งฉิงก็จะแนะนำเส้นสายให้พวกเขาด้วย

ไม่มีอะไรผิดแปลกกับเรื่องนี้

นักเรียนพวกนี้เชื่อฟังและไม่มีเจตนาร้าย

ทุกคนเป็นเด็กดี เธอจึงลังเลที่จะแยกทางกับพวกเขา

แต่เมืองเป่ยคือบ้านเกิดของเธอ

เธอไม่สามารถปักหลักอยู่ในต่างประเทศได้ตลอดชีวิตหรือไม่กลับมาเหยียบที่นี่

เธออยากจะใช้เวลาที่เหลืออยู่อยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคยอย่างสงบสุข

หลังจากคิดดูแล้ว แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะเต็มไปด้วยความทรงจำแย่ ๆ แต่เธอก็ยังชอบที่นี่มากที่สุด