พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 793 โกรธจนร้องไห้

ตอนที่ 793 โกรธจนร้องไห้

“อะไร?” ซ่งฉิงเบิกตากว้าง

เมื่อเห็นท่าทางเหลือเชื่อของเธอ ลิ่นอวี๋เหยียนก็อดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอิบ “ถ้าเธอไม่เชื่อ กลับมาแล้วก็ไปดูให้เห็นกับตาเองเลยสิ เธอขยันทำให้คนอื่นกังวลแต่สุดท้ายกลับวิ่งหนีเร็วกว่าใครเพื่อน เขาน่ะเข้ามาทำความสะอาดเรื่องยุ่งเหยิงที่ตระกูลซ่งของเธอทิ้งไว้ด้วย”

ลิ่นอวี๋เหยียนอดไม่ไหวที่จะพูดมันออกมา

“อย่าเอ็ดตะโรไป เราทุกคนก็อยากได้สิ่งที่ต้องการกันทั้งนั้นแหละ ที่เขายังโสดอยู่เพราะว่าเขายังไม่เจอคนที่ชอบต่างหาก ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย อย่ามาให้ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ กับฉัน” หลังจากตกตะลึงไปชั่วขณะ ซ่งฉิงก็กลับมามีสติอีกครั้งและพูดตอบด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

“เธอพูดแบบนี้ เธอเคยเชื่อในตัวเองบ้างมั้ย? ฮะ?” ลิ่นอวี๋เหยียนถามอย่างไม่สบอารมณ์

“เชื่อหรือไม่เชื่อมันจะสำคัญอะไร? ในเมื่อเรื่องระหว่างฉันกับเขามันเป็นไปไม่ได้” ซ่งฉิงพูดหน้านิ่งแล้วเดินจากไป

“ฉันพูดนิดเดียวเอง ทำไมต้องทำหน้าเย็นชาใส่กันด้วย ฉันไม่ได้พูดยั่วโมโหสักหน่อย ที่ฉันทำไปก็เพราะประโยชน์ของเธอเอง คิดว่ามันง่ายนักหรือไง?” ลิ่นอวี๋เหยียนมองดูซ่งฉิงที่กำลังเดินจากไป พูดร่ายยาวเบา ๆ ตามหลังและเดินตามอีกฝ่ายออกไป

วันรุ่งขึ้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแวะมาที่บ้านเก่าตระกูลมู่และพบว่าวันนี้มีแขก

มู่หงจวิ้นออกมาต้อนรับแขกด้วยตัวเองและกำลังนั่งดื่มชาอยู่กับแขกคนนั้น

ชายตรงหน้ามีอายุประมาณสี่สิบกว่าปี มีริ้วรอยบนใบหน้าเล็กน้อยแต่ยังคงหล่อเหลาเอาการ ดูแข็งแกร่งมีพละกำลังและมีออร่าที่น่าเกรงขาม

มองแวบแรกก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปทักทาย “คุณพ่อ คุณลุง สวัสดีค่ะ”

“อืม” ชายตรงหน้าตอบรับด้วยเสียงทุ้มลึกและไม่แยแส เพียงส่งเสียงสั้น ๆ เท่านั้น

แต่หลังจากได้ยินเสียงของเธอ ความตึงเครียดบนร่างกายของเขาก็ผ่อนคลายลงทันที

เพราะเขารู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ใช่คนที่เขาเฝ้ารอคอย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงขอตัวไปดูดอกไม้ที่เรือนปลูกดอกไม้เพราะว่าไม่ต้องการรบกวนเวลาพวกเขา

ไม่รู้ว่าลิ่นอวี๋เหยียนกับซ่งฉิงไปไหน

อาจจะออกไปซื้อของกัน

ไม่เห็นใครอยู่ที่นี่สักคน

ไม่นานหลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงของลิ่นอวี๋เหยียนดังมาจากห้อง “ฉันบอกให้เธอใส่ชุดกี่เพ้าสีชมพูไง เธอผิวขาวมันเหมาะกับเธอมากกว่า แต่เธอไม่เชื่อฉัน กลับไปเลือกชุดกี่เพ้าเชย ๆ เธอคิดจะต่อต้านฉันใช่มั้ย?”

จากนั้นเสียงของซ่งฉิงก็ดังขึ้น “ฉันแก่แล้ว ให้มาใส่สีชมพูไม่เหมาะหรอก สีชมพูเหมาะกับพวกสาว ๆ วัยรุ่นนู้น”

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมลิ่นอวี๋เหยียนถึงยืนกรานจะให้เธอใส่กี่เพ้าสีชมพู

เธอไม่ชอบทำตัวเป็นจุดสนใจ

เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของทั้งสองคน ใครบางคนก็นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้

ทว่าซ่งฉิงกลับไม่ได้สังเกตเห็น

เพียงแต่คิดว่าเป็นแขกของมู่หงจวิ้น เธอจึงเดินพูดคุยหัวเราะกับลิ่นอวี๋เหยียนไปข้างหน้า

พอเห็นเธอมองเขาเป็นอากาศธาตุ ชายวัยกลางคนก็รีบเดินเข้าไปซ่งฉิงแล้วกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

“ซ่งฉิง” ขณะที่ซ่งฉิงกำลังจะผลักเขาออก เสียงแหบแห้งก็เอ่ยเรียกชื่อเธอ

หลายปีผ่านมาน้ำเสียงแหบแห้งนี้ฟังดูมั่นคงมากขึ้น และน่าแปลกที่ซ่งฉิงจดจำมันได้ทันทีที่ได้ยิน

เธอลดมือลงอย่างอ่อนแรง

จากนั้นมู่หงจวิ้นกับลิ่นอวี๋เหยียนก็ถอยออกไป ปล่อยให้พวกเขาได้ใช้เวลาร่วมกัน

กระทั่งพวกลิ่นอวี๋เหยียนกลับเข้ามา ชายคนนั้นก็กลับไปแล้ว

ลิ่นอวี๋เหยียนขมวดคิ้วขณะความโกรธพลุ่งพล่านเข้ามาในหัวใจ “ซ่งฉิง เธอทำอะไรลงไป? คนดี ๆ อุตส่าห์กลับมาหาเธอ แต่เธอกลับไล่เขาเนี่ยนะ?”

“เธอพาเขามาที่นี่ใช่มั้ย? อวี๋เหยียน ทำไมเธอทำแบบนี้?” ซ่งฉิงขมวดคิ้วเช่นกัน

“เขารักเธอและเธอก็รักเขา อยู่ด้วยกันจะเป็นไรไป?” ลิ่นอวี๋เหยียนไม่คิดว่าการทำแบบนี้จะผิดแปลกอะไร

เธอสังเกตเห็นว่ายามที่เธอพูดถึงชายคนนั้น ซ่งฉิงดูประทับใจมาก

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอเชิญเขามา

แต่ผลลัพธ์กลับแตกต่างไปจากที่เธอคิด

ทำไมเขาถึงยอมไปล่ะ?

คนคนนี้ขี้ขลาดจริง ๆ ซ่งฉิงบอกให้ไปเขาก็ไป

เหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด ผู้ชายคนนี้ไม่เคยมีศักดิ์ศรีต่อหน้าซ่งฉิงเลย

ถึงอย่างนั้นลิ่นอวี๋เหยียนก็รู้ว่าการรับมือกับวัยกลางคนไม่ใช่เรื่องง่าย

ซ่งฉิงพูดคุยอยู่นานกว่าเขาจะยอมกลับออกไป

ที่นี่คือบ้านของลิ่นอวี๋เหยียน เธอจึงไม่ต้องการจัดการเรื่องนี้ที่นี่

“อวี๋เหยียน เธอไม่เข้าใจอะไรเลย จากนี้ไปอย่าเข้ามายุ่งกับเรื่องของพวกเราอีก” ซ่งฉิงขมวดคิ้ว

แม้ว่าเธอจะยังชอบเขาอยู่ แต่เธอก็ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมากในการรื้อฟื้นความสัมพันธ์นี้ขึ้นมา

“ทำไมฉันจะไม่เข้าใจ? เธอคิดว่าฉันไม่เข้าใจเธอเหรอ?” ลิ่นอวี๋เหยียนตะคอกอย่างเย็นชา

ถ้าซ่งฉิงไม่ได้ดูอาลัยอาวรณ์เขาคนนั้น ลิ่นอวี๋เหยียนก็คงจะไม่ชวนเขามาที่นี่

“อวี๋เหยียน ฉันขอร้องล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก” ซ่งฉิงไม่รู้จะแสดงความรู้สึกซับซ้อนต่อหน้าลิ่นอวี๋เหยียนอย่างไร

ทว่าเธอยังไม่พร้อมรับมือกับเรื่องนี้

รอให้เธอพร้อมก่อนแล้วเธอจะคิดว่าควรจะเผชิญหน้าอย่างไรดี

ตอนนี้พวกเขาไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ถ้าจะอยู่ด้วยกันจริง ๆ พวกเขาก็จะต้องรับผิดชอบต่อความสัมพันธ์

นอกจากนี้สถานะของพวกเขาไม่ได้ต่ำต้อย

เธอไม่เชื่อว่าระหว่างที่เธอไม่อยู่ที่นี่ เขาจะไม่มีผู้หญิงเข้ามาพัวพันเลย

หรือบางทีอาจจะเก็บไว้ข้างนอก ไม่ให้ใครเห็น

หลังจากได้ยินคำวิงวอน ลิ่นอวี๋เหยียนก็ระเบิดออกมาทันที “เธอคิดว่าฉันอยากจะเข้าไปแส่เรื่องของเธอนักหรือไง? ใครหลายคนเข้ามาขอความช่วยเหลือจากฉัน ฉันก็ไม่เคยช่วยใครเลย แต่เธอกลับเหยียบย่ำความจริงใจของฉัน จากนี้ไปใครที่เข้าไปช่วยเหลือเธอก็กลายเป็นหมาหมดน่ะสิ!”

ลิ่นอวี๋เหยียนพูดแล้วจากไปด้วยความโกรธ

ซ่งฉิงเปิดปาก พยายามจะหยุดเธอ

แต่กลับไม่รู้จะพูดอะไรและยอมแพ้ไปในที่สุด

ตอนนี้หัวสมองของเธอกำลังสับสนวุ่นวาย

มันเหมือนกับก้อนสำลีที่ถูกอัดแน่น มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าข้างในโปร่งใสและไร้น้ำหนัก

แม้แต่ตัวเธอยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร

แล้วเธอจะตามง้อลิ่นอวี๋เหยียนได้ยังไง?

อีกด้านหนึ่ง ลิ่นอวี๋เหยียนรีบวิ่งเข้าไปในห้อง โดย มู่หงจวิ้นเฝ้าดูจากด้านข้าง

พอเห็นลิ่นอวี๋เหยียนทำจมูกฟุดฟิด มู่หงจวิ้นก็ถอนหายใจ “ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้องเข้าไปยุ่ง ตอนนี้รู้หรือยังล่ะ?”

“ก็แล้วฉันทำเพื่อใครล่ะ? ฉันก็ทำเพื่อซ่งฉิงเหมือนกัน เธออยู่ตัวคนเดียวมานานหลายปีแล้ว ผู้ชายคนนั้นก็รอเธออยู่ หรือว่าเธอจะไม่อยากมีครอบครัว? ถ้าเธอแต่งงาน คุณลุงคุณป้าที่อยู่บนสวรรค์ก็ได้จะหายห่วง” ลิ่นอวี๋เหยียนทำเพื่อซ่งฉิง

เธอกังวลมาตลอดทั้งวัน แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้รับความดีความชอบแม้แต่นิดเดียว

นี่เธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่?

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าซ่งฉิงคือเพื่อนของเธอ เธอก็คงจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย

“แต่พวกซ่งฉิงโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถ้าอยากจะตามหากันก็คงตามหากันมานานแล้ว ทำไมจะต้องรอให้ถึงตอนนี้ด้วย? ปล่อยให้พวกเขาตัดสินใจเองเถอะ คุณอย่าเข้าไปยุ่งเลย” มู่หงจวิ้นไม่รู้จะพูดอธิบายเหตุผลให้ลิ่นอวี๋เหยียนฟังอย่างไรดี

ลิ่นอวี๋เหยียนเป็นคนดื้อรั้นมานาน และไม่มีใครสามารถพูดอะไรได้

“คุณก็ไม่เห็นด้วยกับฉันใช่มั้ย? ได้ ออกไป งั้นออกไปเลย” ลิ่นอวี๋เหยียนผลักมู่หงจวิ้นออกไปแล้วปิดประตูเสียงดังปัง

จากนั้นก็ร้องไห้ด้วยความโกรธ