พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 800 ผมจะดูแลคุณอย่างดีไปตลอดชีวิต

ตอนที่ 800 ผมจะดูแลคุณอย่างดีไปตลอดชีวิต

หลังจากได้ยินเช่นนั้น กู้ชิงก็หยิบการ์ดเธอกลับมาด้วยท่าทางเด็ดขาด

เธอคิดมากเกินไป ฉินคั่วเป็นถึงคุณชายตระกูลฉิน จะมาต้องการความช่วยเหลือจากเธอทำไม? น่าตลกสิ้นดี

เหตุผลบางอย่างทำให้กู้ชิงรู้สึกว่าตัวเองทำตัวน่าตลกอย่างมาก

พอเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของกู้ชิง เขาก็ตระหนักรู้ได้ว่าชิงชิงของเขากำลังรู้สึกเสียหน้า

ฉินคั่วกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วพูดเกลี้ยกล่อมว่า “ผมดีใจจังเลยชิงชิง คุณทำเพื่อผมขนาดนี้ ไม่เคยมีใครใจดีกับผมแบบนี้มาก่อนเลย ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้ผมได้มาพบกับคุณ” ฉินคั่วไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกของเขาอย่างไรจริง ๆ

เขาดำรงชีวิตอยู่มายี่สิบกว่าปีแล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่เขามีความสุขมาก

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระสักที ฉันซื้ออาหารกลับมาด้วย รีบไปทำอาหารซะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว” ตอนนี้กู้ชิงไม่ได้รักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าฉินคั่วอีกต่อไป

เธอไม่เคยปิดบังความเป็นตัวเองเลย

เธอรู้สึกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ความจริงก็เป็นสิ่งสำคัญมากที่สุด

ฉินคั่วเพิ่งตระหนักได้เมื่อเห็นกู้ชิงยกถุงใบเล็กและใบใหญ่ขึ้นมา

เขาเบิกตากว้าง “ชิงชิง ทำไมซื้อของมาเยอะจัง? หรือว่าวันนี้จะมีคนมาเยี่ยมบ้านเราเหรอ?”

ไม่อย่างนั้นเขาก็คาดการณ์ว่ากู้ชิงจะต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะกินอาหารทั้งหมดนี้หมด

กู้ชิงทำอะไรไม่พูดเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเขา “ฉันจะกินหมดนี้เองไม่ได้เหรอ?”

“ไม่ใช่นะชิงชิงที่รัก คุณกินหมดนี้คนเดียวได้ แต่ความอยากอาหารของคุณในตอนนี้…” มันน่าทึ่งเกินไปไหม?

ฉินคั่วไม่ได้พูดประโยคสุดท้ายออกมาเพราะเกรงว่ามันจะส่งผลกระทบต่อศักดิ์ศรีของกู้ชิง

หลังจากได้ยินเขาพูดแล้ว กู้ชิงก็เข้าใจได้ว่าเขากำลังหมายถึงอะไร

ถ้าเธอกินอาหารทั้งหมดนี้จริง ๆ เธอจะไม่กลายเป็นคนตะกละเลยเหรอ

กู้ชิงพูดอธิบายว่า “วันนี้ฉันแค่อยากจะทำอะไรสนุก ๆ หน่อยน่ะ ก็เลยว่าจะทำอาหารที่อยากกิน เท่านั้นแหละ ถ้ากินไม่หมดก็แพ็คแล้วเอาออกไปวางไว้ข้างนอก มีที่ให้แปรรูปอาหารอยู่”

“มีเรื่องน่ายินดีอะไรเหรอ?” ฉินคั่วตระหนักรู้ได้ถึงประเด็นสำคัญอย่างเฉียบแหลม

“คุณถงบอกว่าเธอจะลาออกแล้วให้ฉันขึ้นไปดำรงตำแหน่งแทน พอคิดได้ว่าหลังจากนี้ฉันจะทำให้ลูกมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ ฉันก็เลยมีความสุขมาก” กู้ชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดแบ่งปันข่าวดีกับฉินคั่ว

“พี่สะใภ้จะไม่ทำงานแล้วเหรอ? แล้วเธอจะไปทำอะไรล่ะ? ถ้าได้เลื่อนตำแหน่งหลังจากนี้คงจะยุ่งมากใช่มั้ย? งั้นจะทำไงดี?” ฉินคั่วกังวลมากว่าเขาจะไม่สามารถดูแลกู้ชิงได้

ตอนนี้เขาจึงเริ่มวิตกกังวลเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็มีคนมาช่วย ไม่ต้องคิดจริงจังไปหรอก” แน่นอนว่ากู้ชิงเข้าใจดีว่าเธอจะต้องยุ่งตัวเป็นเกลียว แต่การได้รับการเลื่อนขั้นนั้นน่าประหลาดใจมากจริง ๆ

เธอไม่ได้แสดงความสามารถอะไรออกมาด้วยซ้ำ

เพราะฉะนั้นมันอาจจะเป็นเรื่องยากในการโน้มน้าวพนักงานคนอื่น

ช่วงแรกอาจจะยุ่งหน่อย รอให้คุ้นเคยกับตำแหน่งก่อนคงจะผ่อนคลายมากขึ้น

แน่นอนว่าถ้ายุ่งขนาดนี้ กู้ชิงคงจะไม่สามารถบอกฉินคั่วได้ตามตรง

เพราะถ้าหากฉินคั่วไม่อนุญาตให้เธอทำงาน กู้ชิงคง จะทนไม่ไหว

เธออดไม่ได้ที่จะไปทำงาน

การกีดกั้นไม่ให้เธอไปทำงานก็เหมือนกับการฆ่าเธอ

“งั้นถ้าเกิดคุณรู้สึกว่ามันยุ่งเกินไปก็แค่บอกผมมา แล้วบางทีผมอาจจะช่วยคุณได้” การเลื่อนตำแหน่งของกู้ชิงเป็นเรื่องที่น่ายินดี

ฉินคั่วไม่อยากทำให้เธอรู้สึกว่ามันดูตึงเครียดเกินไป

และส่วนใหญ่เป็นการเฉลิมฉลองเพื่อกู้ชิงเท่านั้น ไม่มีใครคิดอื่นใด

“อืม ไว้ถึงเวลานั้นฉันจะไม่ลืมเรียกหานายเลย” กู้ชิงพูดแล้วอมยิ้ม

“พูดตามตรงเถอะชิงชิงที่รัก คุณจะไม่ยุ่งจริง ๆ ใช่มั้ย? ผมเริ่มกังวลแล้วนะ” ฉินคั่วถามด้วยความคลาแคลงใจ

เขาจะต้องยุ่งอยู่กับการบริหารสาขาย่อยเช่นกัน

ทุกคนล้วนมีงานยุ่งและจะไม่มีเวลามานั่งดูแลสุขภาพร่างกายของตัวเองอย่างแน่นอน

เขาเป็นห่วงลูกในท้องมากจริง ๆ

“อย่าเพิ่งกังวลไป นี่ไม่ใช่ลูกนายคนเดียวสักหน่อย เป็นลูกฉันเหมือนกัน ฉันก็ต้องมีขอบเขตอยู่แล้ว” กู้ชิงจะทำเท่าที่เธอสามารถทำไหว

ถ้าเธอทำไม่ได้ เธอจะบอกให้ลู่ซีจวี๋หาคนอื่นมาแทนที่เธอ

แน่นอนว่านี่เป็นโอกาสดีที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมอบให้เธอ

แต่ถ้าเธอไม่มีความสามารถ เธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

“เอาล่ะ สัญญากับผมนะ อย่าบีบบังคับตัวเอง ถ้าทำได้ก็ทำ ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าฝืนตัวเอง เข้าใจมั้ย?” ฉินคั่วขมวดคิ้วด้วยความกังวล

“ฉันรู้ ฉันไม่มีทางฝืนตัวเองหรอก” กู้ชิงรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉินคั่วในตอนนี้ค่อนข้างดี

ตราบใดที่ปัญหาเหล่านั้นถูกขจัดออกไป การอยู่ร่วมกัน ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร

ฉินคั่วพยายามทำหลายสิ่งหลายอย่างให้เธอ และเธอเองก็จะทำเพื่อฉินคั่วเช่นกัน

พวกเขาเป็นของซึ่งกันและกัน

“เอาล่ะ เดี๋ยวผมไปล้างผักก่อน คุณจะยืนดูข้าง ๆ นี้ก็ได้ อยากกินอะไรบอกผมมา เดี๋ยวผมทำให้” ฉินคั่วไม่ยอมให้กู้ชิงทำอาหารเอง

เขาเติบโตเป็นชายเต็มตัวแล้ว ทำไมจะต้องให้กู้ชิงลงมือด้วย

นอกจากนี้วันนี้เป็นวันดี กู้ชิงควรจะสนุกกับมัน

“นายทำคนเดียวได้เหรอ?” กู้ชิงมองดูฉินคั่วด้วยความกังวล

“แค่ล้างผักกับทำอาหาร ไม่ใช่เรื่องยากอะไรสักหน่อย แป๊บเดียวเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ในนี้ควันเยอะ คุณไปนั่งรอให้ห้องนั่งเล่นก่อน เดี๋ยวเสร็จแล้วผมเรียก” ฉินคั่วสวมผ้ากันเปื้อนแล้วดันกู้ชิงออกไปข้างนอก

“นายไม่ต้องการความช่วยเหลือจากฉันจริง ๆ เหรอ?” กู้ชิงถาม

“ไม่ต้อง ๆ จะอยู่ทำอะไรล่ะ? เดี๋ยวผมทำอาหารที่คุณชอบให้แค่นั้นพอมั้ย?” ฉินคั่วหันหน้าไปถาม

“แค่อาหารที่เราชอบกินกันสองสามจานก็พอ และถ้านายอยากจะให้ช่วยตรงไหนก็บอกฉันมานะ” กู้ชิงพูดแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นอย่างไร้เรี่ยวแรง

ยิ่งลูกในท้องมีอายุครรภ์เพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสงบเสงี่ยมและมีเหตุผลมากขึ้นเท่านั้น ไม่ก่อกวนอะไรเลย

นอกจากนี้กู้ชิงยังไม่มีอาการไม่พึ่งประสงค์ใด ๆ

เธอไปตรวจครรภ์เป็นประจำ และคุณหมอก็บอกว่าลูกในท้องสุขภาพแข็งแรงดีมาก

เธอสัมผัสท้องแล้วรู้สึกราวกับสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของคนตัวเล็ก

ฉินคั่วทำอาหารเสร็จอย่างรวดเร็ว

หลังจากทำซุปและกับข้าวแล้ว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารก็พร้อมเสิร์ฟ

กู้ชิงเดินเข้ามาสูดดมกลิ่นหอม

เมื่อมองเห็นอาหารหลากสีสันดูน่าอร่อยที่ส่งกลิ่นหอมอยู่บนโต๊ะ กู้ชิงก็รู้สึกประหลาดใจ

“เร็วจัง หอมมากด้วย” กู้ชิงไม่ได้พูดเกินจริงเลย

เธอเริ่มสงสัยว่าฉินคั่วเคยทำอาหารไม่เป็นจริง ๆ มาก่อนหรือเปล่า?

ทำไมตอนนี้เขาถึงได้ทำเสร็จเร็วนัก?

หรือว่านี่จะเป็นพรสวรรค์ของเขา?

“ตอนนี้เชื่อในความสามารถของสามีตัวเองหรือยังล่ะ?” ฉินคั่วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“ฉินคั่ว บอกฉันมาตามจริงว่านายเคยทำอาหารไม่เป็นมาก่อนจริง ๆ เหรอ?” กู้ชิงไม่อยากจะเชื่อ

“จริงสิ ไม่เชื่อสามีขนาดนั้นเลยเหรอ? ก่อนหน้านั้นก็แค่ไม่อยากเรียนรู้ ถ้าอยู่ตัวคนเดียวก็สั่งอาหารกลับบ้านหรือออกไปกินข้าวนอกบ้านเอา เพราะว่าไม่มีใครคู่ควรที่จะทำให้” ฉินคั่วพูดแล้วมองตรงเข้าไปในดวงตาของกู้ชิง

ดวงตาของเขาเอ่อล้นไปด้วยความรักที่แข็งแกร่ง

กู้ชิงเม้มปากแล้วเบือนหน้านี้อย่างไม่เต็มใจ “กินข้าวนอกบ้านไม่ดีต่อสุขภาพ ก็ลองคิดว่าทำให้ตัวเองดูสิ ร่างกายนายไม่คู่ควรกับการทำอาหารของนายหรือไง?”

“ไม่คู่ควรหรอก ผมเป็นผู้ชายตัวโต ไม่ต้องพิถีพิถันขนาดนั้น แต่คุณไม่เหมือนกัน ผมจะดูแลคุณอย่างดีไปตลอดชีวิต” ฉินคั่วจูบปลายนิ้วของกู้ชิง

-จบเล่ม-