พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 801 โชคดีที่ไม่พาเธอไปด้วย

ตอนที่ 801 โชคดีที่ไม่พาเธอไปด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วจึงชวน อินอวี่โหรวกับลู่ซีจวี๋มากินอาหารเย็นด้วยกัน

ตอนนี้มู่อวี้เฉิงไม่อยู่ด้วย และเธอรู้สึกว่าทุกครั้งที่มู่อวี้เฉิงกับลู่ซีจวี๋อยู่ด้วยกัน บรรยากาศจะดูแปลกประหลาดไปเล็กน้อย

วันนี้เธอมีเรื่องจริงจังอยากจะพูด และโชคดีที่มู่อวี้เฉิง ไม่อยู่ที่นี่

ในตอนเย็น ลู่ซีจวี๋กับอินอวี่โหรวก็เดินเข้ามาด้วยกัน

พวกเขาประสานมือกัน ดูเข้าขากันได้ดีมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกยินดีกับพวกเขาจริง ๆ

ในที่สุดตอนนี้พวกเขาก็กลับมาคบหากันอีกครั้งแล้ว จริง ๆ

“เหมี่ยวเหมี่ยว วันนี้เรียกเรามามีเรื่องอะไรเหรอ?” อินอวี่โหรวถามอย่างสงสัย

เธอปล่อยมือออกจากลู่ซีจวี๋ทันทีและเดินเข้าไปจับมือ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแทน

เมื่อเห็นว่าเธอรีบปลีกตัวออกจากเขาทันทีที่เจอเพื่อน ลู่ซีจวี๋ก็ยิ้มเหยเก

โอเค เขาน่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้ว่าในสายตาของอินอวี่โหรว เขาไม่สำคัญเท่ากับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้ว่าลู่ซีจวี๋กำลังคิดอะไรอยู่

ถ้าเกิดรู้ เธอก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

คนคนนี้คิดยังไงถึงมาอิจฉาเธอ

“ฉันเรียกพวกเธอมาเพราะมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย อินอวี่โหรวก็เผลอทำหน้านิ่งโดยที่ไม่รู้ตัว “เกิดอะไรขึ้นเหมี่ยวเหมี่ยว มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

“มีเรื่องนิดหน่อย พวกเธอนั่งลงก่อนสิ ค่อยคุยระหว่างกินข้าว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดึงอินอวี่โหรวให้นั่งลง

อินอวี่โหรวนั่งลงข้าง ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างมีสติ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันไปมองอย่างทำอะไรไม่ถูก จากนั้นเธอก็ชี้นิ้วไปยังที่นั่งที่อยู่ตรงข้ามลู่ซีจวี๋ “อวี่โหรว ไปนั่งกับรุ่นพี่สิ เธอจะเมินรุ่นพี่แบบนี้ได้ยังไง?”

เธอลดน้ำเสียงลงแล้วพูดกระซิบข้างหูอินอวี่โหรว

“ทำไม? ฉันก็อยู่กับเขาทุกวันแล้วนี่? อุตส่าห์ได้ออกมาข้างนอกทั้งที มานั่งข้างเธอสักพักจะเป็นไรไป? คิดว่าเขากล้าออกความเห็นเหรอ?” อินอวี่โหรวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

อย่างไรก็ตามลู่ซีจวี๋ไม่สามารถอารมณ์เสียต่อหน้าเธอได้

เขาเป็นคนขอร้องให้อีกฝ่ายกลับมา ถ้าเขากล้าออกความคิดเห็นเกี่ยวกับเธอ อินอวี่โหรวจะต้องหันหลังจากไปโดยไม่ลังเลอย่างแน่นอน

“อวี่โหรว ตอนนี้เธอร้ายกาจขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

ต้องบอกว่าครั้งแรกที่รู้จักกับอินอวี่โหรว คำพูดคำจาของเธอค่อนข้างยอมจำนนมาก

แต่ตอนนี้เธอกล้าเผชิญหน้ากับลู่ซีจวี๋โดยตรงแล้ว

ช่างเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ

“จะไม่ให้ฉันร้ายกาจขึ้นได้ยังไงล่ะ?” อินอวี่โหรวพ่นลมหายใจแล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

พวกเธอพูดกระซิบกระซาบกันเสียงเบามากและลู่ซีจวี๋แทบจะไม่ได้ยินที่พวกเธอคุยกันเลย

เขาเพียงมองดูพวกเธอกระซิบกันเบา ๆ

จากนั้นลู่ซีจวี๋ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “คุยอะไรกัน? มีความสุขเชียว”

เวลาได้ออกมาเจอถงเหมี่ยวเหมี่ยว อินอวี่โหรวมัก จะชอบพูดคุยมากเป็นพิเศษ

แต่เวลาอยู่บ้านเธอพูดกับเขาไม่ถึงสองประโยคด้วยซ้ำ นี่คือการเลือกปฏิบัติใช่ไหม?

“เรื่องของผู้หญิง อย่าฟังเลย” อินอวี่โหรวหันไปมองลู่ซีจวี๋แล้วพูดจาฉะฉานเต็มปากเต็มคำ

ตอนนี้สถานะของลู่ซีจวี๋ต่ำต้อยมาก และไม่กล้าพูดอะไรเลย

ทำเพียงแค่ยิ้มตอบรับอย่างทำอะไรไม่ถูก

เขาตามใจเธอเองจนเธอกลายมาเป็นแบบนี้ แล้วเขา จะยังทำอะไรได้อีก? ทำได้แค่ตามใจเธอต่อไป

หวังว่าเธอจะพึ่งพาเขาไปตลอดชีวิต ไม่มีวันจากไปไหน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูปฏิกิริยาระหว่างทั้งสองคนแล้วแอบถอนหายใจว่าสิ่งต่าง ๆ กำลังจะเปลี่ยนแปลงไป

ไม่ว่าในอดีตอินอวี่โหรวจะเสียสละไปมากเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ลู่ซีจวี๋ก็กำลังชดใช้คืนเธอ

เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกภายในใจของเธออย่างไรดี

มันค่อนข้างรู้สึกใจหายเล็กน้อย

อย่างว่าคนเราไม่ควรทำทุกอย่างสุดโต่งจนเกินไป เพราะเมื่อเวลามาถึงเราจะต้องชดเชยสิ่งนั้นด้วยตัวเอง

จากนั้นทั้งสามคนก็สั่งอาหาร

อาหารมาเสิร์ฟเร็วมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับอินอวี่โหรวยังคงพูดกระซิบกันต่อไป โดยมีลู่ซีจวี๋ถูกทิ้งไว้ตามลำพัง

ตอนนี้ลู่ซีจวี๋คุ้นเคยมากแล้ว เขาคีบอาหารทุกอย่างที่อินอวี่โหรวชื่นชอบใส่ลงไปในถ้วยของเธอและคอยดูแลเธอเป็นอย่างดี

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองเห็นมันทั้งหมด และมองดูเขาด้วยสายตาที่ชื่นชม

ปรับตัวได้เก่ง แบบนี้สิลูกผู้ชายตัวจริง

หลังจากผ่านไปได้ครึ่งทาง อินอวี่โหรวก็ตระหนักถึงเรื่องสำคัญ “เหมี่ยวเหมี่ยว ว่าแต่เธอเรียกพวกเรามาที่นี่มีเรื่องอะไรเหรอ?”

เธอนั่งอยู่ที่นี่มานานแล้วแต่ยังไม่ได้ยินเสียงของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลย

“ฉันแค่จะบอกพวกเธอว่าฉันจะลาออกจากสตีเฟนน่ะ ขอบคุณรุ่นพี่ที่คอยดูแลฉันมาตลอดหลายปีด้วยนะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพูดร่ายยาวออกมา

ยังไงก็ต้องเผชิญหน้าอยู่ดี

พอได้พูดออกมาแล้วก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

“ทำไมถึงจะลาออกล่ะ?” ลู่ซีจวี๋ขมวดคิ้ว

อันที่จริงการลาออกของถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อนข้างขัดต่อแผนการของเขา

เขายังคงนึกถึงเรื่องที่อินอวี่โหรวขอให้เขาเข้าไปบริหารอินกรุ๊ป

เมื่อตอนนั้นมาถึง เขาวางแผนจะปล่อยให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจัดการสตีเฟนกรุ๊ปสักพัก

เพราะว่าเขาไว้วางใจให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำทุกอย่างแทนได้

แต่ตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาบอกเขาว่าจะลาออก

การเทียวไปเทียวมาระหว่างอินกรุ๊ปกับสตีเฟนกรุ๊ปจะทำให้เขายุ่งยากเกินไป

“แม่ของอวี้เฉิงมีเพื่อนสนิทเป็นนักออกแบบ เธอจะมาเปิดสตูดิโอในเมืองเป่ย ฉันชอบการออกแบบมากและเธอบอกว่าจะคอยสอนให้ฉันทีละขั้นตอน ฉันอยากลองทำดูก็เลยคิดว่า จะลองดูสักตั้ง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้จุดเด่นและจุดด้อยของเธอดี

แต่เธอก็ยังอยากที่จะลอง

นอกจากนี้กำลังใจจากทุกคนยังทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีความกล้าหาญเพิ่มมากขึ้น

ถึงเธอจะไม่เชื่อในตัวเอง แต่เธอก็ควรเชื่อในตัวของอาจารย์ซ่งฉิง และหลังจากนี้เธอจะตั้งใจเรียนรู้ให้หนัก

“เหมี่ยวเหมี่ยว ถ้าอยากทำสิ่งที่ชอบ ก็ทำเถอะ ออกไปทำอย่างกล้าหาญ” อินอวี่โหรวเห็นด้วยที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยว จะออกไปทำสิ่งที่ชอบ

ในจุดนี้เธอไม่สามารถเป็นตัวเองได้ แต่อย่างน้อย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เป็นได้

“ขอบใจนะอวี่โหรว” สีหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูผ่อนคลายลง

นึกไม่ถึงว่าอินอวี่โหรวจะสนับสนุนเธอ

“เธอมีพรสวรรค์ด้านการออกแบบอยู่” ลู่ซีจวี๋ค้นพบมันตอนที่เขาอยู่ต่างประเทศ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชอบวาดรูปในเวลาว่างงานและทุกอย่างที่เธอกวาดก็ดูละเอียดอ่อนมาก

“ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้วก็ลุยเลย” ลู่ซีจวี๋จะคิดหาวิธีการอื่นมาจัดการบริษัทแทน

“รุ่นพี่จะไปดูแลอินกรุ๊ปไม่ใช่เหรอ มันจะเป็นปัญหากับพี่หรือเปล่า” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองลู่ซีจวี๋อย่างระมัดระวัง

เธอนึกไม่ถึงว่าลู่ซีจวี๋จะเห็นด้วยอย่างรวดเร็วขนาดนี้

ตอนนี้เธอมีความสุขมากแต่ก็รู้สึกผิดเล็กน้อย

บางครั้งเธอก็เห็นแก่ตัวเกินไป ห่วงแต่ความฝันของตัวเองจนไม่สนใจอย่างอื่น

“เดี๋ยวฉันจะพยายามหาทางออกเอง” ลู่ซีจวี๋มีลางสังหรณ์ว่าหลังจากนี้เขาคงจะยุ่งมาก

โชคดีที่ช่วงเวลายุ่งเหยิงที่สุดของสตีเฟนได้ผ่านพ้นไปแล้ว

ตอนนี้กำลังพัฒนาอย่างต่อเนื่อง เขาจึงไม่ต้องกังวลอะไร

งานหนักคืออินกรุ๊ปต่างหาก ให้คนนอกตระกูลอย่างเขาเข้ามาบริหารจัดการแทนน่าจะไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก

“หลังจากฉันลาออกแล้วก็ให้กู้ชิงมาแทนที่ฉันนะ ฉันฝึก กู้ชิงมากับมือ เธอเป็นคนที่น่าเชื่อถือและมีความสามารถ ถ้าฉันไม่อยู่แล้วจริง ๆ กู้ชิงจะคอยช่วยพี่เอง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดในใจว่าโชคดีที่เธอสามารถให้คนสนิทอย่างกู้ชิงเข้ามาแทนที่ได้

ไม่อย่างนั้นถ้าเธอลาออกไปโดยที่ไม่มีคนมาทดแทน เธอคงจะรู้สึกผิดกับลู่ซีจวี๋มาก

“ฉันก็ตั้งใจว่าจะเลื่อนขั้นให้กู้ชิงแล้ว ขอแค่เธอไม่พาเขาไป” ลู่ซีจวี๋ยอมรับในความสามารถของกู้ชิงเช่นกัน

พอได้ยินเช่นนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดีที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีแผนการจะพากู้ชิงออกไปด้วย