พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 803 ไม่อยากอยู่กับพวกเขา

ตอนที่ 803 ไม่อยากอยู่กับพวกเขา

ปัจจุบันถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังดำรงตำแหน่งอยู่ กู้ชิงจึงไม่ได้ยุ่งมากนัก

เธอเข้างานและเลิกงานตรงเวลาทุกวัน ขณะที่ฉินคั่วยังไม่ได้เริ่มงานที่สาขาย่อยเลย

ทางสาขาได้ยินมาว่าบอสใหญ่กำลังมาเยือนจึงพยายามปรับเปลี่ยนให้เหมาะสม

ฉินคั่ววางแผนจะไปทำงานหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง

ฉินคั่วเมินเฉยพวกเขาและอนุญาตให้พวกเขาทำทุกอย่างที่ต้องการ

หากยังไม่ต้องไปทำงานก็คงจะดีไม่น้อย เขาเพิ่งมาถึงเมืองเป่ยได้แค่ไม่กี่วันและยังอยากใช้เวลาอยู่กับชิงชิงที่รักก่อน

กู้ชิงเลิกงานกลับบ้านมาตรงเวลาทุกวัน และมักจะมีข้าวเย็นอุ่น ๆ รออยู่เสมอ

มันทำให้อบอุ่นหัวใจจริง ๆ

กู้ชิงผลักประตูออกและได้กลิ่นหอมของอาหาร

ฉินคั่วกำลังนั่งอยู่บนโซฟาขณะที่กู้ชิงเดินเข้ามา “ทำไมวันนี้ทำอาหารไวจัง? ที่จริงฉันกินข้าวเย็นที่โรงอาหารก่อนกลับก็ได้นะ ทำกับข้าวคงจะเหนื่อยมากใช่มั้ย? นายไม่ต้องทำกับข้าวไว้รอฉันทุกวันก็ได้”

กู้ชิงคิดว่าฉินคั่วไม่ใช่คนประเภทที่ว่าจะมาทำเรื่องแบบนี้

เขาทำอาหารรอเธอทุกวันแบบนี้ เขาคงจะเหนื่อยมากแน่

บางทีฉินคั่วควรจะอ่านข้อมูลเพิ่มเติมมากกว่า ซึ่งจะเป็นประโยชน์สำหรับการบริหารบริษัทในอนาคต

“ผมอยู่บ้านทุกวัน ไม่มีอะไรทำ อีกอย่างทำอาหารให้คุณก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรสักหน่อย ชิงชิง ผมมีเรื่องอะไรจะคุยด้วย” ฉินคั่วจับมือกู้ชิงอย่างประจบประแจง

“เรื่องอะไร?” การที่ฉินคั่วใช้คำว่ามีเรื่องจะคุยด้วยทำให้กู้ชิงอยากรู้มากว่าเขากำลังจะพูดอะไรกับเธอ

“คืองี้ ตอนนี้จ้าวถิงอยู่เมืองเป่ยน่ะ เห็นว่าอยากจะชวนผมไปดื่มด้วยกัน ผมขอไปได้มั้ย?” ตั้งแต่อยู่กับกู้ชิง ฉินคั่วก็ไม่ได้ดื่มมานานมากแล้ว

ถึงตอนนี้ก็เริ่มอยากดื่มนิดหน่อย

แต่เขายังต้องการถามความคิดเห็นของกู้ชิง

หากกู้ชิงเห็นด้วยเขาก็จะไป แต่ถ้ากู้ชิงไม่เห็นด้วยเขาก็จะไม่ไป

ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับความต้องการของกู้ชิง

“ได้ ไปสิ” กู้ชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบตกลง

ฉินคั่วมาบอกเธออย่างเปิดเผยแบบนี้ก็แสดงให้เห็นว่าเขาบริสุทธิ์ใจจริง ๆ

ไม่น่าจะไปทำอะไรผิดปกติ

และนี่ก็เป็นช่วงเวลาทดสอบการควบคุมตัวเองของฉินคั่วด้วย

หากฉินคั่วควบคุมตัวเองไม่ได้ กู้ชิงก็รู้สึกว่าเธอไม่จำเป็นจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับผู้ชายคนนี้

“จริงเหรอ?” เมื่อได้ยินว่ากู้ชิงตอบตกลง ดวงตาของ ฉินคั่วก็เป็นประกายขึ้น

“อืม ก็แค่ไปสังสรรค์กับเพื่อน ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรสักหน่อย” ดูเหมือนว่ากู้ชิงจะไม่สนใจมากนัก

ฉินคั่วมีความสุขมาก เขารีบโน้มตัวลงไปจูบแก้มของกู้ชิง “ชิงชิง คุณคือสุดที่รักของผมจริง ๆ”

“เลิกพูดอะไรน่าขยะแขยงสักที หรือว่าไปแล้วจะไปเรื่องผิด ๆ อีก? ถึงได้พูดจาหว่านล้อมฉันขนาดนี้น่ะ?” กู้ชิงจงใจพูดเพื่อทดสอบทัศนคติของฉินคั่ว

“ผมจะไปทำเรื่องอะไรได้อีก? ผมติดตั้งระบบติดตามตัวไว้บนโทรศัพท์คุณแล้ว คุณสามารถตรวจสอบตำแหน่งผมได้ตลอดเวลา หรือถ้าคุณกังวลมากก็แค่มาหาผม ผมดื่มกับจ้าวถิงสองคน ไม่ทำอะไรพิเรนหรอก” ฉินคั่วยกมือขึ้นเพื่อให้คำมั่นสัญญากับกู้ชิง

อันที่จริงเขาก็ไม่อยากทำมันเช่นกัน

แต่ระดับความไว้วางใจระหว่างเขากับกู้ชิงเปราะบางเกินไป

เขาต้องเตรียมพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองตลอดเวลา

นอกเหนือจากกู้ชิงแล้ว ตอนนี้เขาไม่สนใจใครเลยจริง ๆ

คนที่ได้รับความพึงพอใจขั้นสูงสุดแล้วจะยอมอะลุ้มอล่วยให้คนอื่นได้ยังไง?

“ฉันว่านะนายทำแบบนี้เพื่อสอดแนมฉันมากกว่ามั้ง?” กู้ชิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์

เขาคิดอย่างนั้นแหละ เพียงแค่พูดแก้ตัวให้ตัวเองดูดี

“ผมไม่ได้สอดแนมคุณ ระบบติดตามมันวางเส้นทางไว้ทางเดียว คุณค้นหาตำแหน่งผมได้ แต่ผมค้นหาคุณไม่ได้ เพราะงั้นคุณสามารถตรวจสอบพฤติกรรมของผมได้ตลอดเวลา” ฉินคั่วพูดขณะขยิบตา

“จริงเหรอ?” เห็นได้ชัดว่ากู้ชิงไม่เชื่อคำพูดของเขา

“จริงสิ” ฉินคั่วพูดบอกขณะที่โทรศัพท์มือถือส่งเสียงดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นเขาก็พูดกับกู้ชิงว่า “จ้าวถิงคงจะโทรมาเร่งผมแล้ว”

กู้ชิงพยักหน้าแล้วพูดว่า “งั้นก็ไปเถอะ ฉันจะอยู่บ้านกินข้าว”

กู้ชิงพูดแล้วเดินไปที่ห้องครัว ขณะที่ฉินคั่วรีบเดินเข้ามาขวางหน้ากู้ชิง

เขาจูบปากกู้ชิงหนึ่งทีก่อนจะเดินออกไป

หลังจากนั้นไม่นานฉินคั่วก็ไปถึงห้องส่วนตัวที่จ้าวถิงจองเอาไว้

ภายในห้องเต็มไปด้วยเสียงครื้นเครง

ฉินคั่วขมวดคิ้ว ไหนจ้าวถิงบอกว่ามีกันแค่สองคนไง?

แต่เสียงการเคลื่อนไหวดูจะไม่เป็นอย่างนั้น

ฉินคั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผลักประตูเข้าไป

กระทั่งเข้าไปแล้วฉินคั่วก็พบว่าภายในห้องเต็มไปด้วยกลุ่มชายหญิงมากมาย ดูวุ่นวายเป็นอย่างมาก

ฉินคั่วหันหลังกลับคิดจะเดินออกไปทันที

จ้าวถิงรีบเดินตามหลังเขามา “ไอหยา ไอเพื่อนยาก ทำแบบนี้หมายความว่าไง? แกไม่ได้มองหน้าฉันด้วยซ้ำใช่มั้ย?”

ฉินคั่วขมวดคิ้วแน่น “ไหนบอกฉันมาสิ แกบอกว่ามีกันแค่สองคน แล้วนี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?”

หากเขารู้ว่ามีกลุ่มคนมากมาย ฉินคั่วคงจะไม่มาตั้งแต่แรก

จ้าวถิงไม่ได้คิดจริงจังกับคำพูดของเขา “ฉินคั่ว แกทำตัวยุ่งยากเกินไปมั้ย? ทำไมพูดอะไรเว่อร์วังขนาดนั้น?”

“แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อน ฉันก็บอกเหตุผลแกไปแล้วไม่ใช่เหรอวะ? ทำไมยังทำแบบนี้อีก?” ฉินคั่วรู้สึกกระวนกระวายเมื่อนึกขึ้นได้ว่ากลัวกู้ชิงจะเข้าใจผิด

ไม่ เขาอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว เขาจะต้องรีบกลับ

“ก็แค่มีความรักมั้ย? ทำไมจะต้องจริงจังด้วยวะ?” แม้จ้าวถิงจะรู้ว่าฉินคั่วจริงจังแต่เขาก็ยังคงรู้สึกเหลือเชื่ออยู่

“ไม่ใช่แค่มีความรัก แต่เธอเป็นถึงเมีย” ฉินคั่วเหลือบมองจ้าวถิงอย่างเย็นชา จากนั้นก็หันหลังกลับเดินออกไป

จ้าวถิงเริ่มกังวลเล็กน้อยและพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ฉินคั่ว ถ้าแกก้าวออกไปจากห้องนี้ หลังจากนี้เขาขาดกัน แกจะยอมตัดเพื่อนที่คบมาสิบกว่าปีเพื่อผู้หญิงคนเดียวเหรอ คิดให้ดี ๆ นะ”

“นี่แกขู่ฉันเหรอ?” ฉินคั่วหันกลับมามองด้วยตาแดงก่ำ

“จะขู่ทำไมวะ? ก็พูดความจริงอยู่ ตั้งแต่มีเมีย เอ็งไม่ได้ออกมาปาร์ตี้กับพวกเรานานแค่ไหนแล้ว? กล้าพูดมั้ยล่ะ? แล้วเมื่อกี้ได้สังเกตมั้ยว่านอกจากฉัน ทุกคนในเมืองหนานก็อยู่ที่นี่” จ้าวถิงเชิ่ดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง

หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น ฉินคั่วก็ตกตะลึง

แสงไฟสลัวมากและเขาก็เอาแต่กังวลว่ากู้ชิงจะโกรธจนไม่ได้ใส่ใจอะไรมากขนาดนั้น

ต้องบอกว่าตอนอยู่เมืองหนาน เขามีเพื่อนสนิทที่คอยปาร์ตี้ด้วยกันอยู่หลายคน

เจ้าพวกนั้นชอบเล่นไปเรื่อยเปื่อยและชอบส่งเสียงดัง

แต่ตอนนี้ฉินคั่วไม่อยากอยู่กับพวกเขาจริง ๆ

กลัวว่าพวกเขาจะก่อปัญหาบางอย่าง

คาดการณ์ว่าพวกเขาคงจะเดินทางมาจากเมืองหนานเพื่อมาเจอเขาโดยเฉพาะ

ทำให้ฉินคั่วตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไหนจะกู้ชิง ไหนจะเพื่อนผอง ทั้งสองต่างแยกเขาออกจากกัน

“ทำไม? ก็ค่อยกลับไปบอกพี่สะใภ้ทีหลังไม่ได้เหรอ พี่สะใภ้ไม่ว่าอะไรแกหรอก” จ้าวถิงพูดแนะนำฉินคั่ว

“แกพูดเข้าท่า บอกตามความจริงก็จบ” จากนั้นฉินคั่วก็ฉีกยิ้ม

ทำไมเขาถึงคิดเรื่องง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้นะ?

จ้าวถิงเอื้อมมือออกมาโอบไหล่ฉินคั่วและพาฉินคั่วเดินเข้าไปข้างใน