พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 805 ความอัปยศที่เกินจะบรรยาย

ตอนที่ 805 ความอัปยศที่เกินจะบรรยาย

ปลายสายเพียงบอกว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับฉินคั่ว แต่ไม่ได้บอกว่ามันคืออะไร

กู้ชิงกังวลมาก รีบขอที่อยู่และนั่งแท็กซี่ไปที่นั่น

จนกระทั่งมาถึงไนต์คลับที่จ้าวถิงพูดถึง เธอก็เดินค้นหาหมายเลขห้อง

กู้ชิงเห็นใครบางคนชะโงกหัวออกมาจากหน้าประตู

กู้ชิงเคยพบจ้าวถิงมาก่อน ดังนั้นเธอจึงจำจ้าวถิงได้ทันทีที่มองเห็น

เมื่อจ้าวถิงเห็นกู้ชิง เขาก็รีบเดินเข้ามาคว้ามือของกู้ชิงทันที “พี่สะใภ้ ในที่สุดพี่ก็มาถึงสักที ผมจัดหาผู้หญิงให้ฉินคั่วแต่ฉินคั่วไม่ยอมเลย ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนอกจากตามพี่มา ทั้งหมดผมผิดเองผมมันคิดไม่ดี”

เขาก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด

เขาเพียงรู้สึกว่าเพื่อนของเขาเป็นพวกที่ไร้ความสามารถ

ดังนั้นเขาก็ตัดสินใจวางอุบายอันตรายด้วยการวางยา ฉินคั่ว

แต่ก่อนฉินคั่วแทบจะไม่เคยปฏิเสธผู้หญิงเลย ขอเพียงผู้หญิงพวกนั้นเข้ากันได้กับเขา

แต่ตอนนี้ฉินคั่วปฏิเสธผู้หญิงทุกคนเพื่อกู้ชิงเพียงคนเดียว

ตอนนี้จ้าวถิงค้นพบว่ามันน่าเหลือเชื่อมาก และแน่นอนว่าตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าเพื่อนเขาจริงจังจริง ๆ

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” กู้ชิงเดินเข้ามาถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

จากนั้นจ้าวถิงก็เล่าเรื่องการวางยาฉินคั่วให้เธอฟัง

เขารู้ว่ามันเป็นความผิดของเขาที่ทำให้ฉินคั่วกลายมาเป็นแบบนี้ ไม่ว่ากู้ชิงจะด่าทอหรือต่อว่าเขายังไงเขาก็ยอม

หลังจากได้ยินเหตุผลแล้ว กู้ชิงก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมา

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ฉินคั่วอุตส่าห์เชื่อใจนายและปฏิบัติต่อนายในฐานะเพื่อน แต่นายกลับทำแบบนี้กับเขา ไอพวกลูกหลานคนรวยนี้มันขยันเปิดโลกฉันจริง ๆ พวกนายล้อฉันเล่นอยู่หรือไง?”

กู้ชิงพบว่าการกระทำของพวกเขาเปิดมุมมองใหม่ ๆ ให้เธอมาก

แต่เมื่อเปรียบเทียบแล้ว ฉินคั่วดูจะทำได้ดีทีเดียว

อย่างน้อยเขาก็ไม่ทำตัวแบบนั้น

พอเขามั่นใจในตัวเธอ เขาก็คอยอยู่เคียงข้างจริง ๆ

“ผมขอโทษ ผมขอโทษนะพี่สะใภ้ มันเป็นความผิดของผมเอง จะดุจะด่าผมก็ได้แต่เข้าไปช่วยฉินคั่วก่อนเถอะนะ” จ้าวถิงพูดด้วยสีหน้าขมขื่น

ฉินคั่วเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลฉิน

หากมีอะไรเกิดขึ้นจากเหตุการณ์นี้ พ่อเขาได้ถลกหนังหัวเขาออกทั้งเป็นโดยไม่ต้องเปลืองแรงตระกูลฉินเป็นแน่

แต่ใครจะคิดว่าฉินคั่วจะดื้อรั้นขนาดนี้?

ความรักมันน่าเบื่อหน่ายจริง ๆ

กู้ชิงเดินตามจ้าวถิงเข้าไปข้างในแล้วเห็นว่าฉินคั่วกำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟา บิดร่างกายไปมาอย่างไร้ความอดทน

หนำซ้ำยังฉีดกระดุมเสื้อออกอีกหลายเม็ด

กู้ชิงมองใบหน้าแดงก่ำของฉินคั่วด้วยความรู้สึกเป็นทุกข์ “โทรตามหมอไม่ได้เหรอ?”

พอพูดถึงเรื่องนี้ จ้าวถิงยังคงรู้สึกละอายแก่ใจเป็นอย่างมาก “ยาแก้ถอนฤทธิ์ได้ด้วยการระบายออกอย่างเดียว มันเป็นยาที่เพิ่งถูกพัฒนาขึ้นมา ไม่มีทางรักษาได้ ถึงจะไปหาหมอหมอก็คงให้ทำวิธีการเดียวกัน”

กู้ชิงกัดริมฝีปาก ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไร

เธอเศร้าโศกใจ หากคืนนี้เธอยืนกรานกักขังฉินคั่วเอาไว้ที่บ้าน เขาก็คงจะไม่ต้องมาทุกข์ทรมานแบบนี้

ดูเหมือนว่าฉินคั่วจะได้ยินเสียงคลุมเครือของกู้ชิง แต่เขาไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า

เขายังคงเรียกร้องชื่อของกู้ชิงต่อไป “ชิงชิง ชิงชิง”

หลังจากได้ยินเสียงเรียก กู้ชิงก็รีบเดินเข้ามาจับมือของฉินคั่วเอาไว้ “ฉินคั่ว ฉันมาแล้ว ฉันมาหาแล้วฉินคั่ว”

กู้ชิงพูดบอกด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

หากจ้าวถิงไม่วางกลอุบาย เธอก็คงจะไม่รู้ว่าฉินคั่วรักเธอมากขนาดนี้

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของกู้ชิงทำให้ฉินคั่วลืมตาขึ้น หลังจากลืมตาขึ้นเขาก็พบว่าตอนนี้กู้ชิงกำลังอยู่ข้าง ๆ เขา

ฉินคั่วลูบไล้แก้มของกู้ชิงด้วยมือที่ร้อนผ่าว “ชิงชิง มาที่นี่จริง ๆ ด้วย ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย”

ร่างกายของกู้ชิงมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว ดังนั้นเมื่อเธอเข้าใกล้เขา ฉินคั่วก็จำได้ทันทีว่าเป็นเธอ

นี่คือที่รักของเขา ที่รักของเขามีกลิ่นหอมเฉพาะตัว

“ฉินคั่ว ฉันจะช่วยนายได้ยังไงบ้าง?” กู้ชิงเช็ดน้ำตาแล้วมองดูฉินคั่วด้วยดวงตาที่พร่ามัว

ฉินคั่วรู้สึกว่าช่วงล่างของเขาบีบตัวแน่นขึ้นกว่าเดิมมากเมื่อเห็นหน้าของกู้ชิง

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะกุมมือทั้งสองข้างของกู้ชิงเอาไว้ โน้มตัวลงไปและจูบเธออย่างหนักหน่วง

จ้าวถิงมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าและตระหนักได้ว่าฉากที่ไม่เหมาะสมกำลังจะเกิดขึ้น

เขาเพียงปิดประตูลงและคอยยืนเฝ้าประตูให้พวกเขาอยู่ด้านนอก

การเคลื่อนไหวของฉินคั่วว่องไวและดุเดือดมากขึ้นกว่าเดิมจนทำให้กู้ชิงไม่สามารถต้านทานได้

แต่อย่างไรก็ตามกู้ชิงรู้ดีว่าฉินคั่วเพิ่งถูกวางยามา ดังนั้นเธอจึงยกมือขึ้น เอาแขนคล้องคอฉินคั่วแล้วตอบสนองฉินคั่วอย่างเชื่องช้า

อันที่จริงฉินคั่วคอยปกป้องกู้ชิงเป็นอย่างดีระหว่างที่ทำเรื่องแบบนี้

เขาอ่อนโยนกับกู้ชิงมาตลอด เพียงแต่เมื่อไหร่ที่กู้ชิงเริ่มรู้สึกสนุก เขาก็จะสนุกไปด้วย

กู้ชิงอยู่ในตำแหน่งที่ไม่สามารถตอบโต้ได้ แต่ตอนนี้ถ้าเธอเป็นฝ่ายริเริ่มก่อนนิดหน่อย เธอก็จะสามารถจุดไฟในร่างกายของฉินคั่วได้

กู้ชิงงุนงงเล็กน้อยเมื่อเห็นฉินคั่วพลิกตัวเปลี่ยนตำแหน่ง

เธอคิดว่าฉินคั่วจะดำเนินการต่อแต่ฉินคั่วกลับหยุดการเคลื่อนไหว และฝังศีรษะไว้ที่ลำคอของกู้ชิง

หลังจากได้เสียงลมหายใจกระเซ้า กู้ชิงก็รับรู้ได้ว่าเขากำลังอึดอัดมากแค่ไหน

เธอถามด้วยความสับสนว่า “เป็นอะไร?”

“ชิงชิง ลืมลูกของเราไปแล้วเหรอ? ลูกยังเล็กเกินไป ผมแตะต้องคุณไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะทำให้ลูกของเราเจ็บ” ฉินคั่วทนไม่ได้เช่นกัน

โดยเฉพาะคนที่นอนอยู่ใต้ร่างเขาคือคนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาโดยตลอด

เขาต้องอดทนมากขึ้นเป็นสิบเท่าเมื่อต้องรับมือกับกู้ชิง

และเพื่อเห็นแก่กู้ชิง เพื่อเห็นแก่ลูก เขาจะต้องอดทน

หลังจากได้ยินคำพูดของฉินคั่ว ดวงตาของกู้ชิงก็สว่างขึ้นและมีน้ำตาไหลลงมา

ฉินคั่วกำลังรู้สึกอึดอัดมากแต่เขากลับยังไม่ลืมนึกถึงเธอและลูก มันจึงทำให้เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะพูดอะไร

เธอเคยไม่เข้าใจฉินคั่วมาก่อนจึงพูดไม่คิดออกไปหลายครั้ง

แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาเจ็บปวดมาก ฉินคั่วจริงใจมากและพยายามก้าวผ่านมันเพื่อเธอ

น้ำตาของกู้ชิงไหลออกมาเป็นสาย “แล้ว ทำยังไง? ฉันควรทำยังไง? ฉันจะช่วยนายได้ยังไง”

ฉินคั่วรู้สึกเสียใจกับเธอ แต่เธอก็รู้สึกเสียใจกับฉินคั่วเช่นกัน และทนมองเขาทุกข์ทรมานแบบนี้ไม่ไหว

“ที่รัก คุณแค่ให้ผมกอดก็พอ” ฉินคั่วคิดว่าตราบใดที่กู้ชิงอยู่เคียงข้างเขา เขาก็น่าจะพึงพอใจแล้ว

“แต่ แต่ว่าจ้าวถิงบอกว่าถ้าแก้ฤทธิ์ยาไม่ได้จะมีปัญหาตามมา…” กู้ชิงกัดริมฝีปาก

ในตอนนี้นอกจากระบายอาการออกแล้วก็ไม่มีทางไหนที่จะช่วยได้เลย

“คุณอยากช่วยผมเหรอ?” ฉินคั่วโน้มไปใกล้ใบหูของเธอและปาดน้ำตาจากหางตาเธอ

“ฉันก็ต้องอยากช่วยนายสิ” กู้ชิงมองดูฉินคั่วด้วยสายตาจริงจัง

สายตาแน่วแน่ของเธอทำให้ฉินคั่วแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

เขาปิดตาของกู้ชิง “ถ้าอยากช่วยผม งั้นใช้ขาได้มั้ย? ใช้ได้หรือเปล่า?”

“ใช้ขาทำไม…” กู้ชิงรู้สึกละอายแก่ใจอย่างบอกไม่ถูก

“แค่ทำตามที่ผมบอก ได้มั้ย?” ฉินคั่วจับมือเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเล็กน้อย

กู้ชิงลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบตกลง ขอแค่เธอช่วย ฉินคั่วแก้ปัญหาได้ จะยากเย็นแค่ไหนเธอก็ยอม