พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 806 นอนอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน

ตอนที่ 806 นอนอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน

ฤทธิ์ของยาทำให้ฉินคั่วทำครั้งแล้วครั้งเล่าจนท่อนขาของกู้ชิงเปลี่ยนเป็นสีแดงเถือก

กู้ชิงรู้สึกแสบร้อนระหว่างขาเป็นอย่างมาก แต่เพื่อเห็นแก่ฉินคั่วเธอจึงพยายามอดกลั้นไว้

เห็นได้ชัดว่ากู้ชิงไม่ได้ทำอะไรเลย จนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มสว่างกู้ชิงก็ผล็อยหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า

ฉินคั่วแก้ฤทธิ์ยาจนสำเร็จ

เขาเหลือบมองกู้ชิง ผิวของกู้ชิงค่อนข้างขาวแต่ตอนนี้มันกลับดูสะพรึงกลัวเป็นพิเศษ ราวกับว่าเธอได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส

ฉินคั่วจูบร่องรอยบาดเจ็บของกู้ชิงอย่างระมัดระวัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ

ยัยดื้อคนนี้ไม่ยอมพูดอะไรเลย ไม่บอกว่าเจ็บหรือขอให้เขาอ่อนโยนลงเลย

หากเขาไม่มองดูก็คงจะไม่รู้ว่ากู้ชิงได้รับบาดเจ็บขนาดนี้

ถึงจะต่อสู้กันมาทั้งคืนแต่ฉินคั่วก็ยังมีความรับผิดชอบดี

เขาอุ้มกู้ชิงแล้วเดินออกมาข้างนอกประตู

จ้าวถิงเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอดทั้งคืน

พอเห็นว่าฉินคั่วปลอดภัยดี จ้าวถิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ฉินคั่ว…”

เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงดี

สำหรับเรื่องนี้ เขารู้สึกเสียใจกับฉินคั่วมากจริง ๆ

เขามันเป็นเพื่อนเฮงซวย ไม่ช่วยฉินคั่วให้ประสบความสำเร็จในด้านความรักแล้วยังจะฉุดให้มันต่ำลงอีก

ไม่รู้ว่าตอนเขาตามกู้ชิงมาที่นี่ และกู้ชิงมาเห็นว่าฉินคั่วมีเพื่อนแบบนี้ อีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง

“เบา ๆ” ฉินคั่วส่งสายตาเตือนจ้าวถิง โดยเกรงกลัวว่าอีกฝ่ายจะปลุกกู้ชิงให้ตื่น

จ้าวถิงปิดปากแล้วไม่กล้าพูดอะไรอีก

“รอกูว่างก่อนกูจะมาจัดการมึง!” ฉินคั่วจ้องเขม็งไปที่จ้าวถิง จากนั้นก็อุ้มกู้ชิงที่อยู่ในอ้อมแขนออกไปจากไนต์คลับ

จ้าวถิงรู้ดีว่าเขาไม่สามารถหลบหนีจากภัยพิบัตินี้ได้ จึงทำได้แค่ยืมยิ้มเหยเก

เขาไม่ได้ตามออกไป และขอให้ผู้จัดการส่งคนมาทำความสะอาดห้องส่วนตัว

หนำซ้ำยังไม่ลืมบอกคนในไนต์คลับให้ปิดปากเงียบ ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป

ในเมื่อเขาทำผิดพลาดไป เขาจะต้องปกปิดมันไว้เป็นความลับและไม่กล้าให้ใครรู้

หากตระกูลฉินรู้เรื่องนี้ เขาจะต้องเสียมือหรือขาไปข้างหนึ่งแน่ ๆ

จ้าวถิงคิดว่าสมองของเขาคงจะเลอะเลือนไปแล้ว

ไม่รู้ว่าเขาไปเอาความกล้ามาจากที่ไหนถึงได้ลองดีวางยาฉินคั่ว

แม้ว่าฉินคั่วจะเป็นเพื่อนคนสนิท แต่อุปนิสัยเขาไม่ได้เป็นมิตรนัก

จ้าวถิงหวังว่าฉินคั่วจะไม่ทุบตีเขาจนตายและไว้ชีวิตเขาให้อยู่รอด

เขาวิ่งหนีไปไม่ได้ เพราะถ้าเขาวิ่งหนีไป ผลที่ตามมาจะร้ายแรงกว่านี้เป็นหลายหมื่นเท่าตัว

คราวเมื่อเขาขอให้ผู้จัดการส่งคนมาทำความสะอาด จ้าวถิงได้ยัดเงินจำนวนมากให้กับพนักงาน

ผู้จัดการจึงสัญญาว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป

เถ้าแก่ในเมืองเป่ยน่าจะรู้จักตัวตนของฉินคั่ว ดังนั้น จ้าวถิงจึงทำตัวคดโกงโดยไม่กังวลแม้แต่น้อย

หากเขาได้ยินข่าวลือเรื่องนี้จริง ๆ ก็น่าจะมีวิธีการจัดการมัน

หลังจากช่วยฉินคั่วจัดการกับผลลัพธ์ที่ตามมาแล้ว จ้าวถิงก็เดินออกไป

…

กว่ากู้ชิงจะตื่นขึ้นมาในวิลล่าของฉินคั่วก็บ่ายโมงแล้ว

เธอยังจำเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ได้ดี

ขาของเธอไม่ได้แสบร้อนเหมือนในตอนแรกอีกต่อไป มันเย็นสบายแต่ยังเจ็บอยู่เล็กน้อย

ฉินคั่วนำโจ๊กมาเสิร์ฟให้กู้ชิงพอดี เมื่อเห็นว่ากู้ชิงตื่นแล้วเขาก็ส่งยิ้มหวานให้ “ชิงชิง ตื่นแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง? เหนื่อยมั้ย?”

เขากำลังจะปลุกกู้ชิงให้ตื่นขึ้นมากินข้าวอยู่พอดี ตอนนี้ กู้ชิงกำลังท้องอยู่ ปล่อยให้อดอาหารไม่ได้

กู้ชิงตื่นขึ้นมาแล้ว ถ้าอยากจะนอนก็สามารถนอนต่อได้ แต่จะปล่อยให้ท้องว่างไม่ได้

เมื่อเห็นว่าฉินคั่วสบายดี กู้ชิงก็ถอนหายใจด้วย ความโล่งอก “ฉินคั่ว ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

“อืม ผมไม่เป็นไร ขอบคุณนะที่รักเมื่อคืนคุณมาช่วยผมได้ทันเวลาพอดีเลย เพราะงั้นหลังจากนี้ถ้าผมเผลอทำไม่ดีกับคุณ คุณต่อว่าผมได้เลยนะ ไม่อย่างนั้นผมคงจะเจ็บ คงจะรู้สึกแย่มาก” ตอนที่ทายาให้กู้ชิงกู้ชิงส่งเสียงร้องออกมาเป็นระยะ ๆ

ฉินคั่วไม่กล้าลงน้ำหนักมาก เพียงแค่ทายาให้กู้ชิงอย่างอ่อนโยน

“เมื่อคืนมันเป็นกรณีฉุกเฉิน ฉันไม่ว่าอะไรนายหรอก” เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน กู้ชิงก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

นึกไม่ถึงว่าวันหนึ่งเธอจะยอมให้ฉินคั่วทำเรื่องไร้สาระพรรค์นี้

แต่พอมาตอนนี้กู้ชิงก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ขอแค่ฉินคั่วไม่เป็นอะไรก็พอ

“ชิงชิง ขอบคุณนะ ถ้าไม่มีคุณ ตอนนี้ผมคงจะตายไปแล้ว” ฉินคั่วจูบแก้มของกู้ชิง

กู้ชิงรีบปิดปากเขา “ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วก็อย่าพูดอะไรร้าย ๆ ออกมาเลย”

“อืม ไม่พูดแล้ว” ฉินคั่วปิดปากเงียบอย่างเชื่อฟัง

จากนั้นเขาก็หยิบถ้วยโจ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา เป่าให้เย็นชืดแล้วตักจ่อปากกู้ชิง

กู้ชิงยังคงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย “ฉันกินเองได้”

ขาเธอมีปัญหา แต่มือไม่ได้มีปัญหาสักหน่อย

“ไม่ ผมอยากป้อนคุณ ขอผมป้อนเถอะนะ” ฉินคั่วยื่นช้อนจ่อหน้าเธอ

กู้ชิงกลัวว่าโจ๊กจะหก เธอจึงก้มหน้าลงแล้วเริ่มกินโจ๊ก

ฉินคั่วอดทนมากและคอยป้อนเธอทีละน้อย ๆ

กระทั่งกินโจ๊กเสร็จ กู้ชิงก็รู้สึกอุ่นท้องมากและสะดวกสบายเป็นพิเศษ

กู้ชิงสัมผัสท้องแล้วนึกถึงอาการบาดเจ็บที่ขาเมื่อวานนี้ เธอจำได้ว่าตอนนั้นเธอเจ็บปวดมาก

เธอจึงหันไปมองฉินคั่วด้วยความเขินอาย “ฉินคั่ว เมื่อคืนนี้นายทายาให้ฉันเหรอ?”

“อืม เจ็บมากมั้ย” ฉินคั่วเอื้อมมือออกไปนวดคลึงขาให้เธอ

“ดีขึ้นแล้ว พอได้ทายาก็ไม่รู้สึกเจ็บแล้วล่ะ” กู้ชิงส่งยิ้มอย่างเคอะเขิน

“งั้นก็ดี ไม่งั้นผมคงไม่ยกโทษให้ตัวเอง” ฉินคั่วจูบริมฝีปากกู้ชิง

“ว่าแต่วันนี้คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? ลูกในท้องเป็นยังไงมั่ง?” สิ่งที่ฉินคั่วกังวลมากที่สุดคือกังวลว่าเขาจะทำมากเกินไปจนส่งผลกระทบกับลูกในท้อง

หมอบอกว่าสตรีมีครรภ์ไม่ควรตื่นตระหนกจนเกินไป และเขาก็จำมันได้ดีเสมอ

เมื่อคืนนี้เขากลับมาแล้วแต่ไม่กล้านอน เพราะกังวลว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับกู้ชิงแล้วเขาจะไม่ได้ยินเสียง

“ไม่เป็นไร นายไม่ได้เข้ามา เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอก” หลังจากกู้ชิงพูดจบ เธอก็เบือนหน้าหนีจนเผลอให้เห็นหูแดง ๆ

“ไม่เป็นไรก็ดี อยากกินอีกมั้ย? ผมจะไปตักมาเพิ่มให้” ฉินคั่วยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน

กู้ชิงจับมือฉินคั่ว

เธอสังเกตเห็นว่าใบหน้าของฉินคั่วดูซีดเซียวผิดปกติ

นอกจากนี้ใต้ตาของเขายังดูคล้ำเป็นพิเศษ ราวกับว่าถูกภูตผีสูบพลังงานไปจนหมด

เมื่อคืนนี้ฉินคั่วคงจะเหนื่อยมาก ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนแต่มันก็ยังมีผลกระทบอยู่บ้าง

กู้ชิงขมวดคิ้วแล้วถามว่า “นายไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ?”

“ผมเป็นห่วงคุณ” ฉินคั่วไม่ได้ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ แต่กู้ชิงก็สามารถรับรู้ได้จากสีหน้าของเขา

กู้ชิงรีบดึงฉินคั่วลงมาบนเตียง “นอนซะ”

“ไม่ ผมไม่เหนื่อย” ฉินคั่วส่ายหัว เขาอยากรอให้กู้ชิงพักผ่อนให้เพียงพอก่อน เขาถึงจะพักผ่อน

“ฉินคั่ว นายไม่อยากนอนกับฉันเหรอ?” กู้ชิงกะพริบตาและเริ่มแสดงท่าทางออดอ้อน

กู้ชิงไม่เคยพูดเสียงอ่อนเสียงหวานต่อหน้าเขาเลย

แต่ตอนนี้กู้ชิงกลับเริ่มแสดงท่าทางออดอ้อน แล้วฉินคั่วจะทนไหวได้ยังไง?

เขายอมแพ้ทันทีและล้มตัวลงนอนกับกู้ชิง นอนอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน