พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 807 ถูกใจบ้างมั้ยคะ

ตอนที่ 807 ถูกใจบ้างมั้ยคะ

“เหมี่ยวเหมี่ยว นี่พวกบ้านกับสตูดิโอที่ผมหามาให้ ป้าซ่งฉิง คุณเอาไปดูแล้วไปเสนอได้” ช่วงนี้มู่อวี้เฉิงยุ่งมากแต่เขาไม่เคยรีรอชักช้าที่จะช่วยหาบ้านกับสตูดิโอให้กับซ่งฉิง

หลังจากค้นหามาหลายวัน ในที่สุดก็พบเข้ากับสถานที่ที่ถูกใจ

มู่อวี้เฉิงเป็นคนคัดเลือกทั้งหมดนี้ก่อนจะส่งต่อให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบภาพถ่ายในมือของเขาขึ้นมามองพิจารณาอย่างรอบคอบ

ต้องบอกว่ามู่อวี้เฉิงเลือกบ้านได้อย่างรอบคอบมากและทำเลที่ตั้งก็ดีมากเช่นกัน

นอกจากนี้บ้านพักยังอยู่ในตำแหน่งที่มีแสงสว่างส่องถึง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่าบ้านเหล่านี้ค่อนข้างดีมาก

แต่เธอยังตัดสินใจไม่ได้ “พรุ่งนี้ฉันจะเอาบ้านพวกนี้ไปให้แม่ทูนหัวดูที่บ้านเก่า ดูว่าแม่จะชอบหลังไหน”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเก็บรวบรวมภาพถ่ายและจัดเรียงอย่างประณีต

“ตอนนี้ป้าซ่งฉิงไม่ได้อยู่ที่บ้านเก่าแล้ว” เขาเพิ่งได้ยินลิ่นอวี๋เหยียนพูดถึงเมื่อไม่กี่วันก่อน

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยุ่งมาก เขาเลยยังไม่ได้บอกเธอ

“อะไรนะ? แม่ทูนหัวไม่อยู่บ้านเก่าแล้วจะไปอยู่ไหนล่ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว

แม้ว่าบ้านเกิดของซ่งฉิงจะอยู่ที่นี่แต่เธอก็จากไปนานแล้ว และเมืองเป่ยก็เปลี่ยนไปมาก ซ่งฉิงไม่มีทางที่จะคุ้นเคยสถานที่แห่งนี้

ดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มไปด้วยความกังวล

ถ้าซ่งฉิงไม่อยากอยู่บ้านเก่าก็น่าจะมาอยู่กับพวกเขาได้ไม่ใช่เหรอ?

ทำไมจู่ ๆ ถึงออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียว

“น่าจะไปพักที่โรงแรม ผมไม่ได้ถามแม่เหมือนกัน คุณลองโทรไปถามป้าซ่งฉิงดูสิ” มู่อวี้เฉิงส่ายหัว

เขาพูดอ้างอิงถึงสิ่งที่ได้ยินมาจากลิ่นอวี๋เหยียนในตอนนั้น และดูเหมือนว่าตอนนั้นลิ่นอวี๋เหยียนจะโกรธมาก

เขาจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ

“อืม แต่ทำไมป้าซ่งฉิงถึงอยากไปอยู่ที่อื่นล่ะ? หรือว่าทะเลาะกับแม่แรงเลยเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามอย่างสงสัย

เธอมองออกว่าต่อให้ซ่งฉิงจะทะเลาะกับลิ่นอวี๋เหยียนบ่อยครั้ง แต่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนก็ยังลึกซึ้งมาก

บางทีอาจจะไม่ใช่ความผิดของลิ่นอวี๋เหยียน

“ไม่น่าใช่ความผิดของแม่หรอก” มู่อวี้เฉิงส่ายหัว

“หรือว่าเป็นเพราะผู้ชายคนนั้น?” จู่ ๆ ความคิดอันยิ่งใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในหัวของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ผู้ชายคนไหน?” มู่อวี้เฉิงถามอย่างสงสัย

“ก็วันนั้นฉันไปหาแม่ทูนหัวที่บ้านเก่ามา เห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องโถงด้วย เขากำลังคุยกับคุณพ่ออยู่ ดูเหมือนว่าเขาจะมาหาแม่ทูนหัว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าซ่งฉิงดูผิดแปลกไปหลังจากที่ผู้ชายคนนั้นมาหา

“งั้นเหรอ? ผมไม่ค่อยรู้เรื่องของพวกผู้ใหญ่หรอก แต่ถ้าป้าซ่งฉิงเอาแต่หลบหนีแบบนี้มันก็ไม่น่าจะใช่เรื่องดี คุณพยายามพูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าป้าให้น้อยที่สุดนะ” มู่อวี้เฉิงกังวลว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะทำให้ตัวเองเจ็บปวดอีกครั้ง เขาจึงพยายามพูดเตือน

“ฉันรู้แล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตไม่เกี่ยวข้องอะไรกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าซ่งฉิงไปอยู่ที่ไหน และเธอจะต้องรีบส่งตัวอย่างบ้านให้อีกฝ่ายดูโดยเร็วที่สุด

เพื่อให้ซ่งฉิงปักหลักอยู่ในเมืองเป่ยได้เร็วขึ้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดและลงมือทำทันที เธอรีบกดโทรศัพท์หาซ่งฉิง

ซ่งฉิงบอกที่อยู่ให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว และเธอก็รีบเดินทางออกไปพร้อมกับภาพถ่าย

มู่อวี้เฉิงยังไม่ลืมพูดเตือนเธอจากทางด้านหลัง “ระวัง ไม่ต้องรีบ”

“รู้แล้วน่า” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันกลับมายิ้มตอบแล้วรีบเดินออกไป

ตอนนี้ซ่งฉิงอาศัยอยู่ในโรงแรมห้าดาวในเมืองเป่ย

แม้ว่าสภาพแวดล้อมความเป็นอยู่จะดีมาก แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังรู้สึกว่าซ่งฉิงถูกละเลย

อยู่ที่โรงแรมมันไม่เหมือนกับอยู่บ้าน

หลังจากตามหาห้องของซ่งฉิงเจอแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เคาะประตู

จากนั้นไม่นานซ่งฉิงก็เดินมาเปิดประตู

เธอไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยที่เห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนอยู่หน้าประตู

เธอคาดเดาได้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะมาที่นี่

เธอพูดอย่างเคือง ๆ ว่า “แม่หนูน้อย ดึกป่านนี้จะรีบมาทำไม? แม่ทูนหัวแก่ขนาดนี้แล้วยังกลัวว่าจะหลงทางอยู่อีกเหรอ?”

“แม่ทูนหัว ทำไมถึงมาพักที่โรงแรมล่ะคะ? ถ้าไม่สะดวกจะอยู่ที่บ้านเก่าก็มาหาหนูได้นะ แบบนี้แม่จะให้ลูกเป็นลูกบุญธรรมได้ยังไง? จะไม่ให้หนูตอบแทนความกตัญญูบ้างเลยเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกผิดในใจอย่างมาก

ซ่งฉิงใจดีกับเธอมากแต่เธอช่วยอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลย เธอมันช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ

“อยู่โรงแรมน่ะดีแล้ว ดูสิ ที่นี่บริการใส่ใจดีมาก หิวเมื่อไหร่ก็มีคนเอาอาหารมาเสิร์ฟให้ ไปอยู่บ้านหนูจะได้แบบนี้เหรอ?” ซ่งฉิงมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่กำลังตกตะลึง ทำอะไรไม่ถูกกับคำอธิบายของเธอ

“แต่ตอนย้ายออกมาจากบ้านเก่าไม่เห็นบอกหนูเลย แบบนี้ยังจะถือว่าหนูเป็นลูกบุญธรรมอยู่อีกเหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแล้วแสร้งทำเป็นโกรธ

“ก็ช่วงนี้ยุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอ? แม่รอเธอมาหาที่สตูดิโออยู่ จะกล้าไปรบกวนเธอได้ยังไง?” ซ่งฉิงยิ้ม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นเด็กที่จริงใจและมักจะพูดทุกอย่างตามที่ต้องการ

ซ่งฉิงถูกชะตาถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพราะเหตุนี้ อีกฝ่ายมีนิสัยเหมือนเธอตอนสาว ๆ ไม่มีผิด

“แม่ทูนหัว ความสัมพันธ์เราขั้นไหนแล้วคะ ยังจะรบกวนอะไรอีก ถ้าอยากเจอก็บอกหนูได้เลย หนูสัญญาว่าจะมาหาทันที” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแล้วยิ้ม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดจาหลักแหลมมากจนซ่งฉิงไม่มีทางต่อกรเธอได้เลย

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดว่า “ก็ได้ คราวหน้าถ้ามีเรื่องอะไรอีก แม่จะรีบบอกหนู ส่วนคราวนี้แม่ทูนหัวผิดเอง โอเคมั้ย?”

“แม่ทูนหัว มานี่สิคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจับมือซ่งฉิงแล้วเดินเข้าไปข้างใน

ซ่งฉิงปิดประตูลงแล้วเดินตามเธอเข้าไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบภาพถ่ายที่พับเอาไว้สองสามรูปออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้ซ่งฉิง “แม่ทูนหัว ดูบ้านพวกนี้สิคะ มีที่ถูกใจบ้างมั้ยคะ?”

เพื่อความสะดวกในการมองดู เธอจึงพิมพ์จุดแข็งและจุดอ่อนของบ้านแต่ละหลังออกมาอย่างชัดเจน

“เตรียมเสร็จแล้วเหรอ?” ซ่งฉิงมองดูด้วยความประหลาดใจ

การหาบ้านสักหลังไม่ใช่เรื่องง่าย และการหาบ้านที่เหมาะสมกับผู้อยู่อาศัยนั้นยิ่งยากขึ้นไปอีก

ซ่งฉิงคิดว่าเธอต้องรออย่างน้อยสิบกว่าวัน แต่กลับนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะคัดสรรบ้านได้รวดเร็วขนาดนี้

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เกาจมูกด้วยท่าทางเขินอาย “ที่จริงหนูไม่ได้คัดบ้านพวกนี้เองหรอกค่ะ หนูไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น อวี้เฉิงเป็นคนช่วยคัดให้ต่างหาก”

เนื่องจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะลาออก เธอจึงยังต้องทำงานส่งมอบมากมาย

มีงานกองเป็นพะเนินทุกวัน หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็ขึ้นไปบนเตียงและผล็อยหลับไป

จะมีเรี่ยวแรงมาหาบ้านได้ยังไง

“อวี้เฉิงหาก็เหมือนหนูหาไม่ใช่เหรอ? หนูทั้งสองเป็นเด็กดีมากจ๊ะ” ซ่งฉิงยิ้มอย่างมีความสุข หนำซ้ำยังอิจฉาที่พวกเขายังเด็กและมีความสัมพันธ์ที่ดีเช่นนี้

คราวเมื่อยังสาวเธอติดเล่นมากเกินไปหน่อย กระทั่งแก่แล้วจึงตระหนักได้ว่าความรู้สึกหลงใหลนั้นหายากเพียงใด

“แม่ทูนหัว ลองดูนี่สิคะ หนูลองดูแล้ว คิดว่าบ้านหลังนี้ค่อนข้างดีเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยื่นภาพถ่ายตรงหน้าให้ซ่งฉิงดู

ซ่งฉิงยิ้มแล้วพยักหน้า “อืม ไหนดูสิ”