พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 808 จะปล่อยให้เธอทุกข์ทรมานได้ยังไง

ตอนที่ 808 จะปล่อยให้เธอทุกข์ทรมานได้ยังไง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับซ่งฉิงคัดสรรบ้านอย่างพิถีพิถัน และในที่สุดซ่งฉิงก็เลือกบ้านหลังที่อยู่ใกล้กับทะเล

มันดูสวยงามและน่าอยู่มาก

ทว่าเธอไม่ได้ใส่ใจในการเลือกสตูดิโอเลย และเธอแค่เลือกสถานที่ที่อยู่ในตำแหน่งใจกลางเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่ามีที่ที่ดีกว่านี้ แต่ทำไมอาจารย์ซ่งฉิงถึงเลือกที่นี่?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดได้เต็มปากเลยว่าเธอไม่เข้าใจ

เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “แม่ทูนหัว ทำไมถึงเลือกที่นี่ล่ะคะ? หนูว่าอันนี้น่าจะดีกว่า”

“อันนั้นมันดีกว่าก็จริง แต่เราเพิ่งเริ่มก่อตั้งสตูดิโอ เลือกที่ที่คนอื่นมองเห็นได้ง่ายจะดีกว่า และที่นี่ก็เป็นทำเลทองในเมืองเป่ย ถึงจะมีการจราจรหนาแน่นไปหน่อยแต่แค่เงยหน้าขึ้นทุกคนก็มองเห็นแล้ว ส่วนที่นี่จะดีจริงมั้ยยังไม่ต้องไปกังวลหรอก เพราะถ้าเดี๋ยวปรับปรุงอาคารภายในเสร็จแล้วยังไงก็ยังใช้งานได้อยู่ดี” ซ่งฉิงพูดวิเคราะห์

หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็อดยิ้มไม่ได้ “แม่ทูนหัว หนูว่าแม่คิดมากเกินไปหรือเปล่าคะ ที่บริษัทของหนูมีคนชอบผลงานแม่เยอะแยะเลย ขอแค่มีชื่อแม่ติดอยู่คนก็มารอกันแน่นแล้วค่ะ”

ซ่งฉิงเพิ่งเดินทางกลับมาจึงน่าจะไม่รู้ถึงความเป็นไปของวงการการออกแบบ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงทำหน้าที่เล่าเกร็ดความรู้ให้เธอฟัง

“ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่เราก็ต้องอนุรักษ์ไว้สักหน่อย จะให้คนที่ติดตามแม่เสียใจไม่ได้ ในอนาคตเราจะรับสมัครคนอื่น ๆ อีกแน่นอน และหวังว่าจะได้เจอเด็กที่มีความสามารถด้วย” ซ่งฉิงยิ้มเบา ๆ

จุดประสงค์หลักในการกลับมาที่นี่คือเธอต้องการเฟ้นหาคนรุ่นใหม่ให้กับวงการการออกแบบ

เด็ก ๆ ในต่างประเทศมีความสามารถค่อนข้างมาก แต่ไม่รู้ว่าสถานการณ์ภายในประเทศนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง

“จะต้องหาเจอแน่นอนค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่าซ่งฉิงหลงใหลในคนที่มีพรสวรรค์มาก

ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงจะไม่เดินทางมาที่นี่เพื่อเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดในใจว่าจากนี้ไปเธอจะต้องตั้งใจทำงานอย่างหนักและดำเนินชีวิตตามความคาดหวังของซ่งฉิง

“ไหน ๆ ก็เลือกที่ได้แล้ว งั้นเดี๋ยวอีกสองวันเราเข้าไปดูการตกแต่งกันดีกว่า” หลังจากแก้ไขปัญหาสำคัญได้แล้ว ซ่งฉิงก็มีความสุขขึ้นมาก

“แม่ทูนหัว ในเมื่อเลือกบ้านได้แล้วก็โทรถามเลยสิคะว่าจะเข้าพักเลยได้มั้ย อยู่โรงแรมแบบนี้มันไม่ปลอดภัยหรอกค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกวิตกกังวล

มีคนเดินเข้าออกโรงแรมขวักไขว่และไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่

“อืม งั้นเดี๋ยวแม่จะลองถามดู” ซ่งฉิงมีข้อกำหนดสำหรับบ้านพักของเธอสูงมาก

เธอบอกให้พวกเขาตกแต่งให้เสร็จก่อนแล้วจึงจะย้ายเข้าไปอยู่

อย่างไรก็ตามความวิตกกังวลบนใบหน้าของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูจะไม่ได้เสแสร้ง เธอจึงตัดสินใจจะย้ายเข้าไปก่อน ส่วนในเรื่องของการตกแต่งนั้น เธอจะรอดูอีกที

“แม่ทูนหัว หรือถ้าอยากตกแต่งเพิ่มเติมก็มาอยู่กับหนูก่อนสักพักสิคะ รอให้ตกแต่งเสร็จแล้วค่อยย้ายเข้าไป อีกอย่างช่วงนี้จะได้มาพูดคุยเรื่องการออกแบบกับหนูด้วย” ความรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสั่งสมมานั้นล้วนมาจากอินเทอร์เน็ต

เธอแอบใช้เวลาพักเที่ยงในบริษัทนั่งดูข้อมูลเรื่องนี้อยู่พักหนึ่ง แต่มันก็ไม่ได้ดีเท่ากับการฝึกฝน

เธอไม่มีเวลาเช่นกัน

หากต้องจะเข้าสู่วงการนี้จริง ๆ เธอยังจะต้องเรียนรู้อีกมากมาย

“แม่จะไม่ไปรบกวนหนูกับอวี้เฉิงใช่มั้ย?” ซ่งฉิงถาม

เธอรู้ดีว่าการป้องกันไม่ให้มู่อวี้เฉิงเจอถงเหมี่ยวเหมี่ยวในต่างประเทศครั้งนั้นทำให้มู่อวี้เฉิงรู้สึกไม่สบายใจกับเธอ

และเธอเองก็ไม่อยากไปที่นั่นเหมือนกัน

แต่เธอก็อยากจะถือโอกาสนี้พูดคุยเรื่องการออกแบบกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วย

ตอนนี้เธอกำลังมีเวลาว่าง และคิดว่าถ้าสตูดิโอเปิดแล้วเธอคงจะยุ่งตัวเป็นเกลียวอีกครั้ง

“แม่ทูนหัว อยู่นี่แล้วจะกังวลอะไรคะ? อวี้เฉิงจะต้องต้อนรับแม่แน่นอนค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้ม

เธออยากจะอยู่กับซ่งฉิง

ซ่งฉิงยิ้มแล้วไม่พูดอะไร นั่นมันไม่จริงหรอก

มู่อวี้เฉิงหวงแหนถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาก หวงแหนแม้กระทั่งญาติคนสนิทยังเข้าใกล้ไม่ได้

จะเห็นได้จากความจริงที่ว่าพวกเขาจะแต่งงานกันแล้วแต่กลับไม่ได้มาอาศัยอยู่กับพวกลิ่นอวี๋เหยียน

ทั้งนี้คงทำเพื่อหลีกเลี่ยงการเสียดสีจากพวกผู้ใหญ่ เพราะคนเฒ่าคนแก่ถือว่าเป็นคนโตกว่า

นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องง่ายที่จะหย่อนยาน เพราะพวกคนหนุ่มสาวมักจะมีปัญหาในการจัดการความสัมพันธ์กับญาติผู้ใหญ่

นี่คือเหตุผลประการหนึ่ง ส่วนอีกเหตุผลคือมู่อวี้เฉิงน่าจะไม่ต้องการให้ใครมารบกวนโลกของพวกเขา

เธอเคยผ่านมาก่อน เธอจะไม่รู้กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของมู่อวี้เฉิงได้ยังไง?

พอเห็นว่าซ่งฉิงเงียบไป ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็นึกว่าซ่งฉิงเห็นด้วย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงรีบพูดอย่างมีความสุขทันทีว่า “แม่ทูนหัว หนูขับรถมาพอดีเลย เราไปกันวันนี้เลยเถอะค่ะ”

ซ่งฉิงทำอะไรไม่ถูก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวใจร้อนมากจนเธอหวาดกลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียใจ

แต่จะไปเมื่อไหร่มันก็ไม่สำคัญ

เธอต้องรีบเขียนร่างการออกแบบตกแต่งภายในให้เสร็จและรีบให้คนดำเนินการ

และเธออยากจะใช้โอกาสนี้ให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลองฝึกฝน ให้อีกฝ่ายได้วิจัยการออกแบบตกแต่งภายใน

ซ่งฉิงมีเสื้อผ้าไม่มากนัก

หลังจากเก็บข้าวของเสร็จแล้ว เธอก็ออกไปพร้อมกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

คราวเมื่อกลับมาถึงบ้าน มู่อวี้เฉิงยังอยู่ที่บ้าน พอเห็น ซ่งฉิงเดินเข้ามา เขาก็ประหลาดใจมาก “ป้าซ่งฉิง มาทำไมอะไรครับ?”

พูดกันตามตรงว่ามู่อวี้เฉิงแอบสะพรึงกลัวกับ ความเกรี้ยวกราดของซ่งฉิงก่อนหน้านี้

ไม่ใช่ว่าเขากลัวสิ แค่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมักจะฟังคำพูดของซ่งฉิงอยู่ตลอด

หากซ่งฉิงย้ายเข้ามาอยู่ด้วยแล้วเกิดเข้ากันไม่ได้จะทำยังไง ดังนั้นในช่วงนี้มู่อวี้เฉิงจะต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้นเล็กน้อย

“ทำไม? ไม่ต้อนรับป้าเหรอ?” ซ่งฉิงจงใจพูดหน้านิ่ง

“ไม่ครับ แต่ป้าไม่ชอบบ้านพวกนั้นเหรอ?” มู่อวี้เฉิงฉีกยิ้มทันที

“ชอบมาก รอให้ตกแต่งเสร็จก่อนแล้วจะย้ายเข้าไป” ซ่งฉิงพูดบอกอย่างใจเย็น

สถานะปัจจุบันของเธอคือแม่ยายของมู่อวี้เฉิง หาก มู่อวี้เฉิงทำผลงานได้ไม่ดี เธอก็จะให้ท้ายถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างเต็มที่

อย่างไรก็ตามซ่งฉิงเข้าใจมู่อวี้เฉิงผิดอย่างมหันต์ ต่อให้ซ่งฉิงไม่อยู่ที่นี่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังเป็นบอสใหญ่ของบ้านอยู่ดี

มู่อวี้เฉิงรักเธอมากสุดหัวใจ เขาจะกล้าปล่อยให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทุกข์ทรมานได้ยังไง?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นภรรยาของเขา เขาจึงหวังที่จะได้ตามใจเธอ จะปล่อยให้ผิดหวังได้ยังไง?

ซ่งฉิงก็รู้ดี แต่เธอแค่อยากแสดงอิทธิฤทธิ์เท่านั้น

“ระหว่างปรับปรุงบ้าน ป้าก็มาอยู่คุยเรื่องการออกแบบกับเหมี่ยวเหมี่ยวที่นี่ก่อนก็ได้ครับ” มู่อวี้เฉิงพูดทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของถงเหมี่ยวเหมี่ยว ทำให้อีกฝ่ายไม่พบความน่าปกติในตัวเขาเลย

“เธอสองคนเคยทะเลาะกันบ้างมั้ย?” ซ่งฉิงสังเกตเห็นว่าคำพูดของทั้งสองคนเหมือนกันทุกประการ ไม่รู้ว่าพวกเขาเข้าใจกันดีหรือว่าไม่รู้จะพูดอะไรกันแน่

“ไม่ค่ะแม่ทูนหัว ก่อนหน้านี้อวี้เฉิงกังวลว่าจะไปรบกวนเวลาเที่ยวเล่นในเมืองเป่ยของแม่ ก็เลยจะจ้างอาจารย์มาสอนบรรยายให้หนู แต่ในเมื่อแม่อยู่นี่แล้ว หนูก็จะได้ประหยัดเงินไปอีกหน่อย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแล้วยิ้ม

“โธ่เอ๊ยเจ้าพวกเด็กน้อย รู้จักใส่ใจกันดีจัง” พวก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้ขาดแคลนเงินอย่างแน่นอน แต่ที่พวกเขาพูดแบบนั้นก็เพื่อให้ซ่งฉิงมีความสุข

ซ่งฉิงจึงพึงพอใจและอารมณ์ดีมาก

“ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วครับ” มู่อวี้เฉิงตอบกลับอย่างนอบน้อม