พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 810 ไม่รู้ว่าอะไรดีต่อตัวเอง

ตอนที่ 810 ไม่รู้ว่าอะไรดีต่อตัวเอง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพักผ่อนตรงเวลาเสมอและไม่ได้นอนดึกแบบนี้มานานแล้ว ทำให้ตอนนี้เมื่อมู่อวี้เฉิงเข้ามาขัดจังหวะเธอ เธอจึงรู้สึกสับสนเล็กน้อย

“อา?” เธอเงยหน้ามองด้วยความงุนงงอยู่พักหนึ่ง

กระทั่งเห็นรูปลักษณ์ของเธอ มู่อวี้เฉิงก็มองดูราวกับว่าผิดหวังในตัวเธอมาก

“ทำไมคุณไม่เข้าไปนอน? ลืมเหรอ? คุณสัญญาอะไรกับผมไว้?” มู่อวี้เฉิงกำลังโกรธจัด และเมื่อเห็นภาพร่างแบบตรงหน้าเธอ เขายิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

“ขอโทษ ฉันยุ่งจนลืมเวลาไปเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบพูดขอโทษเมื่อเห็นว่ามู่อวี้เฉิงโกรธมากจริง ๆ

“คุณเคยดูแลร่างกายตัวเองบ้างมั้ย? คุณก็รู้ว่าคุณสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง ลืมยาหม้อที่เคยกินก่อนหน้านี้ไปหมดแล้วหรือไง?” มู่อวี้เฉิงโกรธมากเมื่อเขามองเห็นภาพร่างการออกแบบตรงหน้า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ใช่เด็กเล็กแล้ว แต่เธอก็ยังทำงานหนักแม้จะรู้ว่าสุขภาพร่างกายของตัวเองไม่แข็งแรง

“ฉันแค่อยากจะพิสูจน์ตัวเองน่ะอวี้เฉิง ฉันลืมดูเวลาไป อย่าโกรธเลยนะ คราวหน้าฉันจะไม่ทำอีกแล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปคว้าแขนของมู่อวี้เฉิง

เธอรู้ว่ามู่อวี้เฉิงห่วงใยเธอจริง ๆ

ดังนั้นถ้ามู่อวี้เฉิงโกรธ เธอก็ต้องง้อเขา

“คราวหน้า คราวหน้าคุณก็จะหาข้อแก้ตัวมาโกหกผมอีกใช่มั้ยล่ะ? ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ถ้าคุณแคร์ผมกับเสี่ยวเป่าจริง ๆ ก็อย่าทำอะไรอีก” มู่อวี้เฉิงพูดออกมาอย่างแน่วแน่

“อะไรนะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาเหลือเชื่อ “คุณเป็นคนสนับสนุนให้ฉันเข้าวงการออกแบบเอง แล้วนี่มันเพิ่งจะวันแรก คุณจะมาเสียใจอะไร?”

“ก็เพราะผมไม่รู้ว่าคุณจะไม่สนใจร่างกายตัวเองขนาดนี้ไง คุณร่างกายไม่แข็งแรง ถ้าเกิดเข้าวงการการออกแบบไปจริง ๆ คุณจะอยู่รอดได้สักกี่ปี!” น้ำเสียงของมู่อวี้เฉิงเต็มไปด้วยความโกรธจัด

เขาไม่อยากอารมณ์เสียแบบนี้ แต่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้

ตอนที่เขาเห็นแบบร่างที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งวาดตลอดทั้งคืน เขาไม่ได้แค่รู้สึกโกรธเท่านั้น แต่ยังทุกข์ใจมากอีกด้วย

“ไม่ ฉันเพิ่งเริ่มเอง จะยอมแพ้ได้ยังไง แล้วจะคู่ควรกับแม่ทูนหัวเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามู่อวี้เฉิงโกรธจัด

แต่อาจารย์ซ่งฉิงอุตส่าห์เดินทางมาหาเธอถึงที่นี่ เธอจะทำตัวใจร้ายไร้ความกรุณาต่ออีกฝ่ายได้ยังไง

“อืม คุณเอาแต่นึกถึงคนอื่น คุณเคยนึกถึงผมกับ เสี่ยวเป่าบ้างมั้ย?” มู่อวี้เฉิงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดจาแบบนี้กับถงเหมี่ยวเหมี่ยว จนถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกับปล่อยโฮออกมา “ทำไมฉันจะไม่นึกถึงพวกคุณล่ะ ฉันก็แค่อยากเป็นคนที่เก่งขึ้น ฉันผิดเหรอ?”

“ตอนนี้คุณได้รับการยอมรับจากทุกคนแล้ว ไม่ต้องทำตัวเก่งขึ้นก็ได้ คุณเข้าใจที่ผมพูดมั้ย?” หากถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องเสียสละสุขภาพเพื่องานนี้ เขาก็ไม่อยากให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำมัน

เขาเห็นแก่ตัว

“แต่ว่าฉันอยากทำงานออกแบบ และที่ฉันนอนนึกก็เพราะว่าฉันยอมแพ้ไม่ได้หรือเปล่า? คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเผลอโพล่งคำพูดเหล่านี้ออกไปโดยไม่รู้ตัว

หลังจากพูดจบ เธอก็ตระหนักได้ว่าคำพูดของเธอรุนแรงเกินไป

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกทันที “อวี้เฉิง ฉัน…”

มู่อวี้เฉิงแสดงสีหน้าเย้ยหยัน “ใช่ ผมไม่มีคุณสมบัติ จะดูแลคุณหรอก จากนี้ไปอยากทำอะไรก็ทำเลย ผมว่าเราควร จะสงบสติกันสักพัก”

มู่อวี้เฉิงพูดจบแล้วเดินออกไปจากบ้าน ตรงไปที่บริษัททันที

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองตามแผ่นหลังของเขาแล้วรับรู้ได้ว่ามู่อวี้เฉิงโกรธมากจริง ๆ

และเธอเริ่มทำอะไรไม่ถูก “อวี้เฉิง”

โดยปกติมู่อวี้เฉิงแทบจะไม่โกรธเธอเลย แต่ตอนนี้เขาไม่หันหลังกลับมามองเธอด้วยซ้ำ ดูเด็ดขาดเป็นอย่างมาก

ขณะเดียวกันซ่งฉิงเดินกลับเข้ามาจากด้านนอก ในมือยังถือถาดอาหารเช้าอยู่

มู่อวี้เฉิงจากไปแล้ว และซ่งฉิงก็สังเกตเห็นดวงตาแดงก่ำของเธอ

“เกิดอะไรขึ้น?” ซ่งฉิงสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอจึงรีบเดินเข้ามา

เมื่อเห็นซ่งฉิง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็น้ำตาไหลพราก “แม่ทูนหัว หนูไม่รู้จริง ๆ ว่าหนูทำอะไรผิด”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยสรุปสั้น ๆ ให้ ซ่งฉิงฟัง

ใบหน้าของซ่งฉิงดูเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “เหมี่ยวเหมี่ยว อวี้เฉิงเป็นห่วงหนู ทำไมหนูถึงนั่งออกแบบจนดึกดื่นขนาดนั้น? แม่ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้เวลาสองวัน ทำไมถึงฝืนตัวเองขนาดนี้?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินซ่งฉิงพูดติเตียนตัวเธอยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดลมหายใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “หนูแค่อยากจะรีบทำงานให้เสร็จ อยากได้รับการยินยอมจากแม่ อยากรู้ว่าหนูจะมีความสามารถพอหรือเปล่า”

ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงเริ่มทำการออกแบบทันทีและไม่สามารถหยุดกลางคันได้

กระทั่งชั่วพริบตาผ่านไป กว่าเธอจะรู้ตัวมู่อวี้เฉิงก็โผล่มาหาเธอแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ใส่ใจตัวเองเลย ไม่รู้ว่าอะไรดีต่อตัวเอง และตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กำลังตระหนักถึงมัน

ครั้งนี้เธอทำผิดไปแล้ว

แต่ปกติมู่อวี้เฉิงจะเป็นฝ่ายง้อเธอตลอด ตอนนี้มู่อวี้เฉิงโกรธเธอมากจนเธอไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริง ๆ

ตอนนี้มู่อวี้เฉิงโกรธเธอมาก ราวกับว่ามันเป็นเรื่องร้ายแรง

“เหมี่ยวเหมี่ยว หนูใจร้อนเกินไป อีกอย่างหนูไม่ควรทะเลาะกับอวี้เฉิง ถ้าร่างกายหนูไม่ไหว แม่ขอแนะนำให้หนูหยุดออกแบบจะดีกว่า” ซ่งฉิงพูดบอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

อันที่จริงเธอก็เสียดาย แต่สุขภาพร่างกายที่แข็งแรงย่อมมีความสำคัญเหนือสิ่งใด

ยิ่งไปกว่านั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าวงการช้าเกินไป ถ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เหมาะสมจริง ๆ ก็คือไม่เหมาะสมกับวงการนี้

ซ่งฉิงไม่อยากฉุดรั้งถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้ล่าช้าเพราะตัวเธอ และไม่อยากให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทะเลาะกับมู่อวี้เฉิงเพราะเธอ

เธอคิดว่าการออกแบบควรทำให้ผู้คนมีความสุข ไม่ควรมาถึงจุดนี้

“แม่ทูนหัว ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ?” ตอนนี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเริ่มรู้สึกไม่มั่นคงเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าตอนแรกทุกคนคอยสนับสนุนเธอ

แต่ทำไมพอเธอตั้งใจทำงานอย่างหนัก ทุกคนกลับห้ามปรามเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพบว่าเธอสับสนกับสิ่งที่เธอกำลังทำมากขึ้นเรื่อย ๆ

“แม่ทูนหัวกับอวี้เฉิงคิดแบบเดียวกัน พวกเราอยากให้หนูมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง” ซ่งฉิงถอนหายใจเบา ๆ

ทำไมเธอจะไม่อยากให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าวงการออกแบบ? แต่เรื่องพวกนี้มันเทียบไม่ได้กับสุขภาพร่างกายเลย

ตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะลาออกจากบริษัท เดินออกมาจากพื้นที่ปลอดภัยของเธอ

และยังทะเลาะกับมู่อวี้เฉิง ซึ่งเป็นสิ่งที่ซ่งฉิงไม่อยากเห็นเลย

“แต่ร่างกายหนูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยนี่ค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกเจ็บปวด

จิตใจเธอถูกแบ่งออกมาเป็นสองซีก

เธอคิดเรื่องนี้อีกครั้ง แต่เธอก็ยังนึกถึงความคิดของ มู่อวี้เฉิงด้วย เธอควรจะทำแบบนี้ต่อไปหรือไม่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสับสนและลำบากใจมาก

“แต่อวี้เฉิงไม่เห็นด้วย ถ้าขืนดื้อรั้นทำงานออกแบบต่อไป พวกเธอจะต้องขัดแย้งกันแน่ ๆ อีกอย่างถ้าร่างกายหนูไม่เป็นอะไรจริง อวี้เฉิงคงจะไม่พูดแบบนั้น เหมี่ยวเหมี่ยว อย่าโกหกแม่ ถ้าทำไม่ได้เราก็แค่ยอมแพ้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ดูสิ ตอนนี้ยังไม่เริ่มออกแบบ หนูก็มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?” ซ่งฉิงพยายามพูดชักชวนถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้เปลี่ยนใจ