พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 812 ไม่สมควรได้รับสิ่งที่เรียกว่าครอบครัว

ตอนที่ 812 ไม่สมควรได้รับสิ่งที่เรียกว่าครอบครัว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงนอนหลับอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งถึงช่วงบ่าย ศีรษะของเธอหนักอึ้งมากและสมองของเธอก็ว่างเปล่า

ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังรู้สึกร้อน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้คิดอะไร และเธอก็ไม่รู้จะคิดอะไร เธอแค่ง่วงนอน

เธอกลับเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วหลับไปอีกครั้ง

เดิมทีซ่งฉิงไม่อยากรบกวนการนอนหลับของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนอนหลับนานเกินไป เธอจึงกังวลว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เธอเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปพบว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังนอนหลับอยู่ แต่ใบหน้าของอีกฝ่ายแดงก่ำมาก

ซ่งฉิงขมวดคิ้วแล้วเดินไปแตะหน้าผากของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ก่อนจะพบว่าหน้าผากของถงเหมี่ยวเหมี่ยวร้อนจี๋ บ่งบอกว่าอีกฝ่ายมีไข้และไข้ขึ้นสูงมาก

“เหมี่ยวเหมี่ยว เหมี่ยวเหมี่ยว ตื่นสิ” ซ่งฉิงวางแผน จะปลุกถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้ตื่น จากนั้นจึงจะพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปโรงพยาบาล

เธอแก่ชรามากแล้ว ให้อุ้มถงเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นมาคงไม่ไหว

แต่ไม่ว่าเธอจะส่งเสียงเรียกดังแค่ไหน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังเอนกายอยู่บนหมอน ไม่ตื่นขึ้นมาสักที

ดูเหมือนว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะเป็นไข้จนหมดสติไป

ซ่งฉิงมองดูเวลา มันเย็นมากแล้วแต่มู่อวี้เฉิงก็ยังไม่กลับมาสักที

เด็กคนนี้ คงจะโกรธถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาก

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโทรศัพท์หามู่อวี้เฉิง

ตอนนี้มู่อวี้เฉิงยังคงนั่งอ่านกองเอกสารอยู่ในห้องทำงาน

แต่เมื่อเห็นว่าภายในบริษัทเริ่มว่างเปล่า มู่อวี้เฉิงก็รู้สึกเศร้าใจ

โดยปกติเวลานี้เขาคงจะได้กลับไปกอดถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความรักใคร่แล้ว ไม่ใช่มานั่งทนหนาวอยู่ในห้องทำงาน

เขาคิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่งข้อความมาหาเขาน้อยมาก

เธอไม่โทรศัพท์มาหาเขาด้วยซ้ำ ซึ่งพิสูจน์ได้ว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้สนใจเขาเลย

มู่อวี้เฉิงก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี

จะบอกว่าเขากำลังน้อยใจเหรอ? หรือว่าเขาไม่ควรโกรธถงเหมี่ยวเหมี่ยวตั้งแต่แรก?

ขณะเดียวกันโทรศัพท์มือถือของมู่อวี้เฉิงที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น

มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากซ่งฉิง จึงคาดเดาว่าเธอน่าจะโทรศัพท์มาเกลี้ยกล่อมไม่ให้เขาทะเลาะกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เขาบอกตัวเองให้มั่นคง ไม่ให้หวั่นไหว

จากนั้นมู่อวี้เฉิงก็สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกดรับสาย “ป้าซ่งฉิง มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

เสียงกังวลของซ่งฉิงดังลอดมาจากปลายสายทันที “อวี้เฉิง แย่แล้ว เหมี่ยวเหมี่ยวไข้ขึ้น”

“อะไรนะ” มู่อวี้เฉิงรีบลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเก้าอี้

เขาน่าจะคิดได้ตั้งแต่แรกว่าสุขภาพร่างกายของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวย่ำแย่

หลังจากอดหลับอดนอนตั้งหน้าตั้งตาเขียนร่างแบบมาตลอดทั้งคืน ร่างกายจะทนไหวได้ยังไง?

ดวงตาของมู่อวี้เฉิงเต็มไปด้วยความวิตกกังวล แต่เขายังไม่ลืมพูดปลอบซ่งฉิง “ป้าซ่งฉิง ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้ แต่กว่าผมจะกลับไปถึง ป้าช่วยดูแลเธอแทนผมทีนะครับ”

“ได้ รีบกลับมานะ” ซ่งฉิงพยักหน้าแล้วกดวางสาย

จากนั้นซ่งฉิงก็หยิบผ้าขนหนูไปชุบน้ำแล้วนำมาเช็ดตัวให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

หลังจากนั้นไม่นานมู่อวี้เฉิงก็กลับมาถึง

พอเห็นแก้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยวแดงระเรื่อเพราะความร้อนในร่างกาย มู่อวี้เฉิงก็ตำหนิตัวเองในใจ

ถ้าเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนหลับอย่างเอาเป็นเอาตายและตื่นขึ้นมาเตือนถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เธอก็คงจะไม่ไข้ขึ้นแบบนี้

แต่ตอนนี้มันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไร

สิ่งสำคัญที่สุดคือการส่งถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปโรงพยาบาล

มู่อวี้เฉิงรีบขับรถออกไปโดยมีซ่งฉิงนั่งดูแล ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ทางเบาะหลัง ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงโรงพยาบาล

ก่อนจะมาถึง มู่อวี้เฉิงได้โทรศัพท์มาเตรียมการเอาไว้แล้ว

นางพยาบาลจึงออกมารอรับแต่เนิ่น ๆ

ไม่นานถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถูกส่งตัวเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เพื่อให้หมอตรวจดูอาการของเธอ

ซ่งฉิงจ้องมองประตูหน้าห้องฉุกเฉินด้วยความรู้สึกมาสบายใจ “ขอโทษนะอวี้เฉิง มีอะไรจะต่อว่าป้าก็ว่ามาเถอะ ป้าไม่รู้จริง ๆ ว่าร่างกายของเหมี่ยวเหมี่ยวย่ำแย่ขนาดนี้”

มู่อวี้เฉิงยืนนิ่ง จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า “ตอนท้อง เหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่ได้อยู่กับผม ตอนนั้นไม่มีใครอยู่ดูแลเธอ ทำให้ร่างกายของเธอแย่ลงมาก ป้าซ่งฉิง ถ้าป้ารู้สึกเสียใจกับ เหมี่ยวเหมี่ยวจริง ๆ ผมว่าป้าอย่าพูดแนะนำให้เธอเข้าวงการออกแบบเลย ร่างกายเธอไม่ไหวจริง ๆ ครับ”

เดิมทีมู่อวี้เฉิงให้การสนับสนุนซ่งฉิงเพราะไม่รู้ว่าเธอจะต้องทำงานหนักขนาดนี้

นี่แค่หนึ่งคืน เธอก็ไข้ขึ้นจนต้องเข้าโรงพยาบาลแล้ว

ถ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังดื้อรันทำงานในวงการออกแบบต่อไป ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ไม่มีพื้นฐานในการออกแบบจะต้องทำงานจนดึกดื่นแบบนี้ติดต่อหลายคืนแน่

หากเป็นเช่นนั้น ร่างกายของเธอจะทนไหวเหรอ?

มู่อวี้เฉิงรู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้ขาดตกบกพร่องอะไรเลย และเขาไม่ต้องการให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมารับความเสี่ยงเช่นนี้

“ขอโทษนะอวี้เฉิง ป้าอยากจะขอโทษเธอด้วย ตั้งแต่ป้ามา ครอบครัวเธอก็พลิกผันกลับตาลปัตรไปหมด ป้าขอโทษจริง ๆ ป้าจะพูดเกลี้ยกล่อมเหมี่ยวเหมี่ยวเอง” แม้ว่าซ่งฉิงจะเสียใจที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถออกแบบได้ แต่เธอก็หวังว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงขึ้น

“ไม่เป็นไรครับ มันเป็นการตัดสินใจของเหมี่ยวเหมี่ยว และป้าก็ทำเพื่อเหมี่ยวเหมี่ยวเหมือนกัน” มู่อวี้เฉิงถอนหายใจแล้วมองดูประตูหน้าห้องฉุกเฉินของถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความโศกเศร้า

เขาไม่อยากปิดกั้นความฝันของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

แต่ถ้าพูดถึงความทุกข์ใจคงไม่มีใครรู้สึกเสียใจต่อ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้มากกว่าเขาอีกแล้ว

ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำเพื่อปกป้องสุขภาพร่างกายของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว และหวังว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะยอมแพ้

ในตอนนี้คงทำได้แค่ยอมรับชะตากรรมเท่านั้น

เมื่อแก่ตัวขึ้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะเข้าใจว่าสุขภาพร่างกายนั้นสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

เขารู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเฉลียวฉลาด หากให้เวลาเธอได้เรียนรู้การออกแบบ เธอจะต้องเฉิดฉายอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ความฝันของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะล่มสลายลง

ไม่รู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

มู่อวี้เฉิงกับซ่งฉิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่มีใครพูดอะไร

ซ่งฉิงยังคงโทษตัวเอง คิดว่าถ้าเธอไม่มาเจอ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคงจะดีกว่านี้

หากเป็นเช่นนั้นมันคงจะไม่เกิดเรื่องบานปลายขนาดนี้

นอกจากนี้การออกแบบยังทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว มู่อวี้เฉิงและตัวเธอเจ็บปวด

เธอเชื่อมาตลอดว่าการออกแบบจะนำความสุขมาสู่ผู้คน

แต่กลับกลายเป็นว่าทุกคนไม่ได้คิดแบบเดียวกับเธอ

พอเห็นว่าสีหน้าของซ่งฉิงดูแย่มาก มู่อวี้เฉิงก็พูดเสียงทุ้มว่า “ป้าซ่งฉิง ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับ ป้า ผมจะลองถามเหมี่ยวเหมี่ยวดูว่าเธอคิดยังไง แล้วเราค่อยมาคุยกันอีกที”

มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้ว ช่วงนี้เขารู้สึกเหนื่อยล้ามาก

เขาไม่อยากอารมณ์เสียใส่ถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่เขาก็อยากให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้จุดยืนของเขาด้วย

ไม่อย่างนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่ใส่ใจคำพูดของเขาเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้รับการลดไข้จากทางโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว

ทำให้อุณหภูมิในร่างกายของถงเหมี่ยวเหมี่ยวลดลงอย่างรวดเร็ว

แต่เธอยังคงนอนให้น้ำเกลืออยู่

มู่อวี้เฉิงเดินเข้าไปเฝ้าเธอในห้องผู้ป่วยแล้วหันไปพูดกับซ่งฉิงว่า “ป้าซ่งฉิง เดี๋ยวผมอยู่เฝ้าเองครับ ป้ากลับไปพักผ่อนเถอะ”

“เธอทำงานหนักมาทั้งวันแล้ว ให้ป้าเฝ้าเหมี่ยวเหมี่ยวแทนเถอะ” ซ่งฉิงคิดมากมาตลอดในระยะเวลาที่อยู่ในโรงพยาบาล

เธอมองดูใบหน้าซีดเซียวของถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วคิดในใจว่าเธอไม่น่ากลับมาเลย

เธอไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นี่ บางทีต่างประเทศอาจจะเป็นจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดสำหรับเธอ

เธอคิดว่าเธอจะกลับไปยังที่ที่เธอเคยอยู่

คนที่มีโชคชะตาอย่างเธอไม่สมควรได้รับสิ่งที่เรียกว่าครอบครัว