พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 822 เธอรู้สึกผิดกับทุกคน

ตอนที่ 822 เธอรู้สึกผิดกับทุกคน

หลังจากได้ยินเรื่องเล่าจากซ่งโมโม่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

นึกไม่ถึงว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังแบบนี้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยากจะปลอบเธอ แต่ก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไร

ความเป็นจริงนั้นโหดร้ายกับทุกคน และเธอก็รู้เรื่องนี้มาโดยตลอด

สมัยเธออาศัยอยู่กับเสี่ยวเป่าตามลำพัง เธอก็เกลียดตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเธอไม่มีเงินมากพอ?

เธอเสียใจที่พาเสี่ยวเป่ามาด้วย ถ้าทิ้งเสี่ยวเป่าไว้กับ มู่อวี้เฉิง มันคงจะดีกว่าอยู่กับเธอหลายเท่า

เธอพยายามอย่างหนักเพื่อมอบชีวิตที่ดีที่สุดให้เสี่ยวเป่า แต่เธอก็รู้สึกว่ามันยังไม่เพียงพอและรู้สึกเป็นหนี้เสี่ยวเป่าอย่างมาก

ในตอนนั้นเธอรู้สึกสิ้นหวังมากเหมือนกัน แต่ความรู้และทุกอย่างที่เกิดขึ้นในภายหลังทำให้เธอมีชีวิตรอดมาได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูสีหน้าของซ่งโมโม่ก่อนจะถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้แล้วพูดว่า “ที่จริงสำหรับใครหลายคนมันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิดหรอก เธอก็เห็นว่ากู้ชิงมีแฟนเป็นคนรวยแล้วแต่ยังทำงานงก ๆ อยู่เลย ส่วนฉินคั่วก็ยังทำงาน แถมยังยอมสละเงินทองชื่อเสียงมาเริ่มต้นทำบริษัทเล็ก ๆ ในเมืองเป่ยเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ เพราะงั้นเธอจะเอาความรู้สึกของคนอื่นมาวัดกับความคิดของเธอไม่ได้หรอกนะ”

“ฉัน…” จากนั้นซ่งโมโม่ก็ตระหนักได้ว่าเธอคิดผิดไปมาก

แต่เธอทำผิดพลาดไปแล้วและไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขมันได้

“ฉันว่าพี่กู้ชิงเธอน่ะไม่ได้จะว่าอะไรเธอจริง ๆ หรอก เธอควรหาเวลาไปขอโทษเขานะ เขาจะได้ให้อภัยเธอ” กู้ชิงไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยและดูแลซ่งโมโม่เหมือนกับน้องสาวจริง ๆ เพราะฉะนั้นอีกฝ่ายจึงรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย

หลังจากเกิดเรื่องได้ไม่นาน ซ่งโมโม่ก็ทำความเข้าใจสิ่งต่าง ๆ และพบว่ากู้ชิงไม่เคยตำหนิอะไรเธอเลย

“ฉันจะไปขอโทษพี่เขาค่ะ” ซ่งโมโม่พยักหน้า เธอไม่มีเจตนาจะหลบหลีกความรับผิดชอบ

เธอจะทำทุกอย่างที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวบอกให้ทำ และจะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

“เอาล่ะ งั้นต่อไปฉันจะพูดถึงเรื่องการออกแบบ ตอนนี้โอกาสมาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว แม่ทูนหัวของฉันจะมาเปิดสตูดิโอที่นี่ ตอนนี้ยังต้องการลูกมือ และเธอก็มีฝีมือใช้ได้ทีเดียว ฉันจะแนะนำเธอให้รู้จักกับเขา แต่ไม่ว่าจะได้รับโอกาสหรือไม่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับเธอ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเข้าประเด็นอย่างไม่ยืดยาด

“จริงเหรอคะ?” ซ่งโมโม่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโอกาสดี ๆ แบบนี้จะเกิดขึ้นกับเธอ

“จริงสิ ฉันถึงได้เรียกเธอมาพบไง จะโกหกอีกทำไม แต่ว่ามาตรฐานของแม่ทูนหัวฉันก็ไม่ได้ต่ำต้อยนะ เธอจะอยู่รอดมั้ยก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเธอ ก็เหมือนกับตอนที่เธอมาเมืองเป่ย ไม่มีใครช่วยอะไรเธอได้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมอบโอกาสนี้ให้ ซ่งโมโม่ก็จริงแต่เธอจะไม่มีวันยอมให้ซ่งโมโม่ใช้เส้นสายเด็ดขาด

ถึงอย่างนั้นเธอก็รู้สึกว่าซ่งโมโม่จะสามารถทำให้แม่ทูนหัวของเธอพึงพอใจได้

ความสามารถด้านการออกแบบของอีกฝ่ายหาที่เปรียบไม่ได้เลย

เหมือนกับไข่มุกที่ถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่น

แม้ว่าเธอจะไม่รู้เรื่องการออกแบบมากนัก แต่เธอก็รู้ว่าการออกแบบของซ่งโมโม่ไม่ได้แย่

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะคุณถง” ซ่งโมโม่พยักหน้าอย่างจริงจัง

“ถ้างั้นเตรียมร่างกระดาษมาด้วยนะ หรือถ้ายังไม่มีฉันจะให้เวลาเธอเตรียมตัวสองวัน พอถึงเวลาฉันจะพาเธอไปเจอแม่ทูนหัว แล้วเธอค่อยโชว์ฝีมือด้านการออกแบบได้ เธอคิดว่าไง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงรอฟังการตัดสินใจของซ่งโมโม่ ไม่ได้บีบบังคับอีกฝ่าย

“คุณถง ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะพยายามสุดความสามารถ” ซ่งโมโม่ถึงกับน้ำตาคลอ

เธอจะไม่ตอบรับโอกาสนี้ได้ยังไง?

เธอใฝ่ฝันอยากจะออกแบบมาโดยตลอด แต่โลกแห่งความจริงกลับขัดขวางเธอทุกทาง

ตอนนี้มีโอกาสดี ๆ มาลอยอยู่ตรงหน้าแล้ว เธอจะทิ้งขว้างมันได้ยังไง?

“สู้ ๆ ถ้าไม่เข้าใจอะไรก็มาถามฉัน ไม่ต้องห่วง แม่ทูนหัวของฉันเป็นคนง่าย ๆ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตบบ่าซ่งโมโม่ “ถ้าเธอทำสำเร็จเธอก็จะได้ทุกอย่าง ไม่ต้องมานั่งอิจฉาใครอีก เธอเข้าใจใช่มั้ยว่าฉันหมายถึงอะไร?”

“เข้าใจค่ะ ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันนะคะคุณถง” ซ่งโมโม่น้ำตาไหลพรากจนเริ่มแสบจมูก

ไม่มีใครในโลกนี้ใจดีกับเธอได้เท่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวอีกแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวช่วยเธอถึงสองครั้ง จนเธอไม่รู้จะตอบแทนถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไงดี

พอเห็นสีหน้าของซ่งโมโม่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พูดว่า “เธอไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับฉันหรอก เธอจะสำเร็จได้มันขึ้นอยู่กับตัวเธอเอง ไม่ได้เกี่ยวกับฉันไปซะหมด เพราะงั้นอย่าเก็บเอาไปคิดมากเลย”

ซ่งโมโม่พยักหน้าอย่างหนักแน่น

กู้ชิงนั่งอยู่ในห้องทำงานและเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเรียกซ่งโมโม่เข้ามาพบ

เธอคิดว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวน่าจะกำลังจะระบายความโกรธแทนเธอ พอเห็นว่าพวกเขาคุยกันจวนจะเสร็จแล้ว กู้ชิงก็ทำทีเข้ามาส่งเอกสารเพื่อดูสถานการณ์

ขณะเดียวกันซ่งโมโม่บังเอิญเดินออกมาด้วยดวงตาแดงก่ำ

หัวใจของกู้ชิงก็เต้นระรัวทันที หรือว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะต่อว่าซ่งโมโม่จริง ๆ?

แต่ลองคิดดูแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ใช่คนประเภทที่ จะเอาเรื่องงานมาเกี่ยวข้องกับเรื่องส่วนตัว

กู้ชิงอยากจะเข้ามาถามถงเหมี่ยวเหมี่ยวโดยตรงว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ซ่งโมโม่นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอกู้ชิง เธอจึงเผลอหลบตา “พะ พี่กู้ชิง”

“เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” กู้ชิงขมวดคิ้วแล้วโพล่งถาม

พอเห็นสีหน้าวิตกกังวลของกู้ชิง น้ำตาของซ่งโมโม่ก็ไหลลงมาไม่ขาดสาย “ฮือ ๆ ๆ พี่กู้ชิง ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริง ๆ ฉันไม่น่าพูดถึงพี่แบบนั้นเลย พี่กับคุณถงดีกับฉันมาก”

กู้ชิงยังคงมีสีหน้าสับสน แต่เมื่อเห็นซ่งโมโม่ร้องไห้ เธอก็หยิบกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดน้ำตาให้ซ่งโมโม่ “มีอะไรก็พูดมา อย่าทำตัวเป็นเด็กที่พอมีเรื่องก็ร้องไห้ ไม่งั้นคนเขาจะไม่เห็นใจเอานะ”

ซ่งโมโม่กอดกู้ชิงแล้วปล่อยโฮ

ไม่รู้ว่าใช้เวลาอยู่นานแค่ไหนกว่าซ่งโมโม่จะสงบสติได้

เธอโค้งคำนับกู้ชิงแล้วพูดว่า “พี่กู้ชิง ฉันขอโทษที่พูดถึงพี่แบบนั้น ฉันขอโทษจากใจจริง”

“เธอจะไปพูดถึงเรื่องเก่า ๆ ทำไม? ฉันไม่ได้สนใจมันตั้งแต่แรกแล้ว” กู้ชิงโบกมือบอกปัด เธอไม่ใช่คนใจแคบขนาดนั้น

หนำซ้ำเธอยังปลอบใจซ่งโมโม่ในฐานะน้องสาวด้วย

ในเมื่อซ่งโมโม่ทำผิดพลาดแล้วรู้จักกลับใจ กู้ชิงก็ไม่มีอะไรจะต้องพูดอีก

“ขอบคุณนะพี่กู้ชิง” ซ่งโมโม่โอบกอดกู้ชิงแล้วร้องไห้ต่ออีกสักพัก

ซ่งโมโม่รู้สึกว่าเธอเป็นคนเดียวที่มีจิตใจคับแคบมาตั้งแต่ต้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับกู้ชิงไม่เคยตำหนิอะไรเธอเลย

เธอคิดทุกอย่างเลวร้ายไปเสียหมด เธอจึงรู้สึกผิดกับทุกคน

กู้ชิงตบบ่าปลอบโยนเธอ “เอาล่ะ ทุกอย่างจบแล้ว ฉันยอมรับคำขอโทษจากเธอ ฉันไม่ว่าอะไรเธอหรอก จากนี้ทำใจให้สบายแล้วกลับไปทำงานต่อได้ ในอนาคตเธอจะมีทุกอย่างที่ต้องการเอง”

“ฉันเข้าใจแล้วพี่กู้ชิง พี่ยุ่งอยู่ งั้นฉันขอตัวไปทำงาน ก่อนนะ” ดวงตาของซ่งโมโม่บวมแดงมาก แต่ขาของเธอกลับก้าวฉับ ๆ ออกไปอย่างว่องไว