พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 825 รู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง

ตอนที่ 825 รู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง

“จริงเหรอ? ถ้าฉันไม่มาหานาย ฉันก็คงจะไม่ได้เห็นฉากมหัศจรรย์พันลึกนั่นหรอก” กู้ชิงเหลือบมองฉินคั่วแล้วเดินก้าวไปข้างหน้า

เมื่อเย็นหลังจากเลิกงานมา กู้ชิงก็มารอฉินคั่วอยู่ที่ชั้นล่างเป็นเวลานาน

โดยปกติแล้วฉินคั่วจะคอยดูแลทุกอย่างและรอเธออยู่ข้างนอกโดยที่กู้ชิงไม่ต้องพูดอะไร แต่วันนี้เขากลับไม่โผล่ออกมาสักที

กู้ชิงจึงเดาว่าคงจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับฉินคั่ว

เธอไม่อยากให้ฉินคั่วเป็นฝ่ายออกมารอตลอด จึงเดินเข้าไปหาเขาเพื่อหวังจะเซอร์ไพรส์ฉินคั่ว

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าทันทีที่เดินเข้ามา เธอจะได้ยินบทสนทนาระหว่างฉินคั่วกับผู้หญิงคนนั้น

เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าฉินคั่วจะมีเสน่ห์เหลือล้นจนผู้หญิงคนนั้นมาตามตื้อเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่กู้ชิงเห็นคนแบบนี้ เธอรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อยและคิดว่าอีกฝ่ายหน้าด้านหน้าทนมาก

แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉินคั่ว แต่กู้ชิงก็ยังรู้สึกโกรธอย่างไม่มีเหตุผล

เธอรู้อยู่แก่ใจว่าฉินคั่วเป็นที่นิยม แต่นึกไม่ถึงว่าเขา จะหว่านล้อมเพศตรงข้ามได้มากมายขนาดนี้

กู้ชิงเดินนำหน้าโดยมีฉินคั่วเดินตามหลัง

เขาทำอะไรไม่ถูกอย่างมาก “ชิงชิง ให้โอกาสผมอธิบายหน่อยสิ คุณก็ได้ยินผมบอกผู้หญิงคนนั้นว่ามีครอบครัวแล้วไม่ใช่เหรอ แต่เธอไม่เชื่อผมเอง ผมจะไปตีผู้หญิงก็ไม่ได้มั้ย? ทำได้มากสุดก็แค่พูดบอก ผมไม่รู้จะทำยังไงจริง ๆ แต่ที่รักคุณทำดีมาก คุณสั่งสอนบทเรียนให้เธอ หลังจากนี้เธอคงจะไม่กล้ามายุ่งกับผมแล้วล่ะ”

กู้ชิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของเขา “นายไม่ว่าอะไรฉันเหรอ?”

ท้ายที่สุดเกาลู่เป็นเพื่อนร่วมงานของฉินคั่ว แต่กู้ชิงบุ่มบ่ามเข้าไปตบหล่อนแบบนั้นมันก็ดูจะเกินไปหน่อย

ถึงอย่างนั้นก็นึกไม่ถึงว่าฉินคั่วจะพูดแบบนี้

“ผมเบื่อผู้หญิงคนนั้นจะตายชักอยู่แล้ว ผมจะว่าคุณทำไม? แต่ก็ได้ยินมาว่าบ้านของเกาลู่พอจะมีภูมิหลังอยู่บ้าง” ปัจจุบันพ่อฉินกับคุณปู่ฉินปิดบังตัวตนของเขาเอาไว้ หากคิดจะแก้ปัญหาก็เกรงว่าจะยุ่งยาก

อย่างไรเสียที่นี่คือเมืองเป่ย ไม่ใช่เมืองหนาน ไม่ว่าจะทำอะไรเขาก็ต้องคิดให้รอบคอบ

หนำซ้ำยังได้ยินมาว่าบริษัทได้รับคำสั่งซื้อจำนวนมากจากบริษัทของเกาลู่

และนั่นคือสิ่งที่เขากังวล

หากเกาลู่โกรธจัดจนถึงขั้นถอนคำสั่งซื้อ ฉินคั่วก็เกรงว่าเป้าหมายของเขาจะยิ่งห่างไกล

เขาอยากอยู่กับกู้ชิงที่เมืองเป่ยจนแทบจะทนรอไม่ไหวแล้ว

แต่พิจารณาจากผลการดำเนินงานในปัจจุบันของบริษัท ต่อให้เขาตั้งใจทำงานหนักก็ยังห่างไกลห้าร้อยอันดับแรกอยู่ดี

“อา จะมีปัญหาอะไรมั้ย? ฉันทำเรื่องยากให้นายหรือเปล่า” กู้ชิงได้ยินฉินคั่วพูดแบบนั้นก็คิดขึ้นได้ว่าเธอทำให้เขาประสบปัญหาใหญ่

เห็นได้ชัดว่าเธอใจร้อนเกินไป ถึงขั้นตบตีคนโดยไม่คิด

ฉินคั่วตามใจเธอมากจนเธอเสียนิสัย

เธอไม่เคยใจร้อนลงไม้ลงมือกับใครแบบนี้มาก่อน

หลังจากเผลอตบอีกฝ่ายไป เธอก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา

“ตบไปแล้วก็ช่างเถอะ หลังจากจะได้ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับยัยนั่นอีก ว่าแต่คุณไม่เชื่อในความสามารถของสามีตัวเองบ้างเหรอ?” ฉินคั่วจูบกู้ชิงและดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน

“ฉินคั่ว นายไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ฉันไปเมืองหนานกับนายได้นะ มันไม่สำคัญหรอก” กู้ชิงยืนกรานกับตัวเองแล้วว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอจะอยู่เคียงข้างฉินคั่วตลอดไป

จะไม่คิดลังเลอะไรอีก

กู้ชิงไม่อยากให้ฉินคั่วต้องมาเหนื่อยเพราะเธอ

“ไม่ได้หรอกชิงชิง ผมจะทำให้คุณผิดหวังได้ยังไง คุณคงไม่รู้ว่าผู้ชายเขาไม่พูดคำว่าไม่ไหวกันใช่มั้ย?” ฉินคั่วลูบผมกู้ชิง

เขาให้คำมั่นสัญญากับพ่อฉินและผู้เฒ่าฉินไปแล้ว

ไม่สามารถยอมแพ้กลางทางได้

แม้ว่าฉินคั่วจะลังเลเล็กน้อย แต่หลังได้เจอกับกู้ชิง เขาก็มีความทะเยอทะยานมากขึ้น

นอกจากนี้เขาอยากจะพึ่งพาความสามารถของตัวเองทำให้กู้ชิงกับลูกในท้องมีชีวิตที่ดีขึ้น

“นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” กู้ชิงเหลือบมองฉินคั่วด้วยสายตาตำหนิ

“เอาล่ะ ผมรู้ว่าคุณกำลังทำเพื่อผม ผมเข้าใจ ผมจะทำงานหนักและตั้งใจทำงานเพื่อคุณเหมือนกัน” ฉินคั่วจับมือกู้ชิงแล้วเดินไปข้างหน้า

กู้ชิงรู้สึกถึงความหวานในหัวใจราวกับน้ำผึ้งกำลังไหลเยิ้มออกมา

แต่เมื่อนึกถึงเกาลู่ กู้ชิงก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง “ฉินคั่ว ยัยเกาลู่นั่นจะไม่สร้างปัญหาให้นายจริง ๆ เหรอ? ฉันว่าหล่อนไม่ใช่คนที่จะไปยุ่งด้วยได้”

ความกระตือรือร้นของเกาลู่ในการตามตื้อฉินคั่ว ก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ทุกอย่าง

“ไม่ต้องห่วง ต่อให้หล่อนมาสร้างปัญหาให้ผมจริง ๆ ผมก็รับมือไหว ไม่เป็นไรหรอก คุณไม่ต้องกังวล” ฉินคั่วยังไม่ถึงจุดหมดหนทางสู้

หากไม่มีวิธีการที่ได้ผล ฉินคั่วก็จะไปคุยกับมู่อวี้เฉิง ไปคุยกับพวกผอง จะไม่มีทางปล่อยให้กู้ชิงได้รับความไม่เป็นธรรมเด็ดขาด

“ขอโทษนะ” กู้ชิงมองดูฉินคั่วแล้วถอนหายใจ

เธอรู้ว่าฉินคั่วกำลังทำงานหนักเพื่ออนาคตของพวกเขา

เธอรู้เรื่องนี้ดี และรู้ว่าฉินคั่วจะไม่ทำแบบนั้น

แต่เธอกลับพูดกล่าวหาฉินคั่วต่าง ๆ นานา รวมถึงลงมือทำร้ายเกาลู่ ทุกอย่างเป็นความผิดของเธอเอง

“มันไม่เกี่ยวกับคุณหรอก เย็นนี้เรากินอะไรกันดี เราไปซื้อของที่ตลาดกันดีกว่า เดี๋ยวผมทำข้าวเย็นให้” ฉินคั่วจงใจพูดเปลี่ยนเรื่อง

หากปล่อยให้กู้ชิงนึกถึงเรื่องนี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องพูดถึงมันไปจนถึงเมื่อไหร่

กู้ชิงเป็นคนที่ค่อนข้างจริงจัง

ให้ฉินคั่วพูดเปลี่ยนเรื่องคงจะดีกว่า

เมื่อพูดถึงเรื่องอาหาร กู้ชิงก็รู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง

“นายเหนื่อยขนาดนี้แล้ว จะมาทำกับข้าวให้ฉันอีกทำไม? พักผ่อนเถอะ วันนี้เรากินข้าวนอกบ้านกันดีกว่า” กู้ชิงรู้สึกเสียใจกับฉินคั่วเช่นกัน

“คุณทำถูกแล้ว ผมถามหน่อยถ้าเกิดคุณมาเห็นเกาลู่ตามตื้อผมอีก คุณจะตบหล่อนอีกมั้ย?” ฉินคั่วรู้ดีว่ากู้ชิงยังไม่สามารถปล่อยผ่านเรื่องที่เกิดขึ้นไปได้ เขาจึงถามชี้แนะแนวทาง

เดิมทีเขาวางแผนจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก เพราะเกรงว่ากู้ชิงกับเขาจะหมดอารมณ์

แต่ถ้าเขาไม่พูดเรื่องนี้ก็เกรงว่าคืนนี้กู้ชิงจะนอนไม่หลับ

“ฉัน… จะตบ” กู้ชิงก้มหน้ามองดูนิ้วเท้าตัวเอง

เธอไม่รู้จะแสดงออกอย่างไร

และสุดท้ายก็เลือกบอกตามความจริง

ท้ายที่สุดตอนที่ไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเกาลู่ กู้ชิงโกรธมากจริง ๆ

แต่หลังจากรู้ตัวตนของหล่อนแล้ว กู้ชิงก็ยังโกรธอยู่ เพียงแต่เธอจะต้องอดทนเพื่อฉินคั่ว

“ที่รัก ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ตอนนี้เราสองคนลงหลักปักฐานอยู่ด้วยกันแล้ว ไหนจะยังมีลูกของเราอยู่ในท้องของคุณอีก ผู้หญิงคนนั้นมาตามตื้อผมแบบนี้มันไม่ถูกต้อง คุณไม่อยากรู้เรื่องให้มากกว่านี้เหรอ? หรือว่าคุณอยากจะให้สามีตัวเองขายตัวเพื่อทำยอดขาย? คุณเต็มใจจะให้ผมทำแบบนั้นหรือไง?” ฉินคั่วจ้องมองเข้าไปในดวงตาของกู้ชิง

กู้ชิงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และพบว่าการพูดขอโทษก็เหมือนกับการส่งเสริมเกาลู่

พอคิดได้ กู้ชิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

แน่นอนว่าสิ่งที่เธอกังวลมากที่สุดไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เธอกลัวว่าฉินคั่วจะได้รับผลกระทบจากเธอต่างหาก

กู้ชิงขมวดคิ้ว และคิ้วที่ขมวดเป็นปมก็ไม่ผ่อนคลายลง สักที

ฉินคั่วทำอะไรไม่ถูกนอกจากกอดเธอไว้ในอ้อมแขน “ต่อให้สามีคุณจะไร้ความสามารถ แต่พ่อกับปู่คุณก็มีอำนาจนะ ถ้าพวกเขาไม่ช่วยผมแก้ปัญหา ผมก็คงจะเสียภรรยาไปด้วย คุณคิดว่าพวกเขาจะช่วยผมมั้ยล่ะ? ”