พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 831 ไม่ทำให้คุณเป็นห่วง

ตอนที่ 831

ไม่ทำให้คุณเป็นห่วง

หลังจากฉินคั่วพากู้ชิงเข้าไป ทั้งบริษัทก็ระเบิดออกทันที

ตอนนี้ทุกคนรับรู้แล้วว่าคุณฉินมีแฟนที่สวยสง่ามาก

ข่าวนี้กลายเป็นที่เลื่องลือทั้งในและนอกบริษัท

ทว่าก่อนหน้านั้นมีข่าวลือว่าเกาลู่คั่วอยู่กับฉินคั่ว

ทำให้ตอนนี้หล่อนกลายเป็นตัวตลก

เกรงว่าข่าวลือที่หล่อนคั่วอยู่กับฉินคั่วจะหลุดออกมาจากฝั่งของเกาลู่เสียเอง

แฟนสาวของฉินคั่วสวยสง่ากว่าเกาลู่หลายพันเท่า

แล้วเขาจะมาหลงรักเกาลู่ได้ยังไง?

ถึงอย่างนั้นต้องบอกว่าแฟนสาวของฉินคั่วสวยและมีราศีจับมากจริง ๆ

เพื่อนสาวของเกาลู่ก็ได้ยินข่าวนี้เช่นกัน

เพื่อนสาวจึงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ข่าวลือหรือเปล่า? คุณฉินคั่วอยู่กับพี่ลูลู่ของพวกเราไม่ใช่เหรอ? จะไปมีแฟนได้ยังไง?”

“ใช่ อาจจะเป็นน้องสาวของคุณฉินก็ได้” เพื่อนสาวยังคงช่วยพูดแทนเกาลู่

แต่กลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าตอนนี้สีหน้าของเกาลู่มืดมนเพียงใด

หล่อนพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “พวกเธอหยุดพูดสักทีได้มั้ย? หรือคิดว่าตัวเองรู้เรื่องฉันดีกว่าฉัน?”

เกาลู่เกลียดคนที่ตามติดชีวิตหล่อนมากเกินไป

มันเหมือนกับว่าพวกเขารู้จักตัวหล่อนดีกว่าหล่อน

ทั้งที่จริงแล้วไม่เข้าใจอะไรเลย

“เกา เกาลู่ เธอเป็นอะไรไป?” ขณะเดียวกันเพื่อนสาวเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเกาลู่ จึงอดไม่ได้ที่จะพูดถาม

“ฉันจะเป็นอะไรล่ะ? ฉันไปบอกพวกเธอเมื่อไหร่ว่าฉันคั่วอยู่กับคุณฉิน? พวกเธอหยุดทำลายชื่อเสียงฉันด้วยการพูดไร้สาระสักทีได้มั้ย? ปล่อยให้ฉันอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้เหรอ?” หล่อนอัดอั้นมานานและในที่สุดก็ระเบิดออกมา

เกาลู่เพิ่งจะได้รับความคับข้องใจมาจากฉินคั่วและไม่มีที่ระบาย ดังนั้นหล่อนจึงระบายความโกรธใส่คนโง่พวกนี้

“แล้วเมื่อกี้…” เพื่อนสาวเม้มปาก ไม่กล้าพูดอะไร

ตอนพวกเธอเข้ามาคุยกับเกาลู่ในตอนแรก เกาลู่ไม่ได้ปฏิเสธอะไร

หนำซ้ำยังซื้อขนมมาแจกจ่ายพวกเธอ

ถ้าเกาลู่ไม่ได้คั่วอยู่กับฉินคั่วจริง ๆ ทำไมถึงแสดงท่าทางลับลมคมในแบบนั้นล่ะ?

หรือว่าจะแสร้งทำ?

พอตอนนี้พวกเธอมาพูดกับเกาลู่ หล่อนก็ทำท่าโมโหใส่

แม้ว่าพวกเธอจะชอบติดตามเกาลู่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเธอจะไม่รู้สึกอะไร

ถึงจะรุกรานไม่ได้แต่ก็ปลีกตัวออกห่างได้ไม่ใช่เหรอ?

ด้วยวิธีนี้ เพื่อนสาวทั้งหลายจึงมองหน้ากัน ไม่พูดไม่จาและเดินหนีไป

เกาลู่มองดูแผ่นหลังพวกเธอด้วยท่าทางไม่ได้สนใจไยดี

คนพวกนี้ก็เหลือเกิน

พอเห็นมีประโยชน์ก็รีบเข้ามาประจบประแจง

พอหมดประโยชน์ก็รีบไสหัวออกไปทันที ก็แค่เพื่อนปลอม ๆ คิดว่าหล่อนต้องการพวกเธอเหรอ?

เกาลู่ไม่ได้สนใจพวกเธอและนั่งลงบนที่นั่งตัวเอง

ฉินคั่วทำเกินไปมากจริง ๆ

เขาเพิ่งจะปฏิเสธตีแสกหน้าหล่อน แล้วยังจะพาแฟนสาวเข้ามาเหยียดหยามหล่อนอีก

ไม่สนใจความรู้สึกของหล่อนบ้างเลย

แต่หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว ฉินคั่วก็ไม่จำเป็นจะต้องไว้หน้าหล่อน

ท้ายที่สุดฉินคั่วยังกำความลับของหล่อนไว้ในกำมือ

ทำให้หล่อนต้องก้มหน้าสงบปากสงบคำ

ช่างเถอะ ในเมื่อรุกรานฉินคั่วไม่ได้ จะหนีไปก็ไม่ได้ เพราะฉะนั้นหลังจากนี้อย่าไปปรากฏตัวต่อหน้าฉินคั่วก็พอ

ถ้าหล่อนอยู่เงียบ ๆ ฉินคั่วก็คงจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับหล่อนเหมือนกัน

เกาลู่ตัดสินใจแล้ว

แต่หลังจากนั้น เรื่องกังวลใจก็กลับมาหาหล่อนอีกครั้ง

หล่อนควรบอกพ่อยังไงดี?

จะกลับคำพูดก็ไม่ได้ใช่ไหม?

หล่อนต้องคิดหาวิธีการแก้ปัญหาที่สมบูรณ์แบบให้ได้

จะไปปะทะกับฉินคั่วก็ไม่ได้

ถ้าหล่อนไม่พูดมันออกไปตอนนี้ สิ่งเลวร้ายที่รออยู่จะต้องบังเกิดกับหล่อนแน่

เดี๋ยวหล่อนจะเข้าไปออดอ้อนพ่อสักหน่อย เชื่อว่าพ่อเกาจะต้องยอมใจอ่อนให้หล่อน

เกาลู่ตัดสินใจแล้วว่าหล่อนจะรุกรานใครก็ได้ แต่คนคนนั้นต้องไม่ใช่ฉินคั่ว

ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไป

ทว่าคนที่เกาลู่บอกว่าน่ากลัว ตอนนี้กำลังยิ้มหวาน แทบจะกระดิกหางอยู่แล้ว

“ชิงชิง มากินข้าวกับผมสิ” ฉินคั่วตักอาหารขึ้นมาเต็มช้อนแล้วยื่นไปจ่อปากกู้ชิง

กู้ชิงไม่ปฏิเสธ เธอจับมือฉินคั่วแล้วกินอาหารที่เขาป้อนให้

พอเห็นว่าฉินคั่วกำลังจะป้อนต่อ กู้ชิงก็โบกมือปฏิเสธ “ฉันไม่กินแล้ว กินเยอะแล้วแน่นท้อง”

“ก็ได้ งั้นผมกินเอง” ฉินคั่วพูดบอกก่อนจะก้มหน้ากินข้าว

ฉินคั่วกินอาหารไวมาก หลังจากนั้นไม่นานฉินคั่วก็กวาดล้างอาหารที่กู้ชิงนำมาให้จนหมด

กู้ชิงเห็นว่าเขากินอาหารหมดไวมาก จึงยื่นแก้วน้ำให้เขาแล้วพูดบ่นว่า “อย่ารีบกินสิ รู้มั้ยว่าถ้ากินไวขนาดนี้มันจะส่งผลเสียกับกระเพาะอาหารนะ”

ฉินคั่วหิวมากเลยเหรอถึงได้กินไวขนาดนี้?

แต่ถ้าหิวทำไมไม่กินล่ะ

“ผมแค่รู้สึกว่าข้าวที่ที่รักเอามาให้มันอร่อยเป็นพิเศษ” ฉินคั่วเขยิบเข้ามาจูบปากกู้ชิง

แต่กู้ชิงกลับหลบเขา ทำให้เครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของฉินคั่ว “ที่รัก เป็นอะไรไป?”

ไม่ให้เขาจูบ หรือว่ายังโกรธเขาอยู่เหรอ?

“ฉันบอกให้นายกินข้าวให้ตรงเวลาไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ฟังกันเลย ตอนนี้ฉันโมโหแล้วนะ” กู้ชิงทำความสะอาดโต๊ะ เงียบ ๆ แล้วพูดบอกเหตุผล

ฉินคั่วจับมือเธอแล้วพูดว่า “พอ ๆ วางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวผมเก็บเอง”

ฉินคั่วพูดแล้วเมินเฉยต่อท่าทางต่อต้านของกู้ชิง จูบเข้าที่ปลายนิ้วของกู้ชิงโดยตรง “ครั้งหน้าผมจะกินข้าวให้ตรงเวลา ไม่ทำให้คุณเป็นห่วงแล้ว”

“นายพูดแล้วนะ” กู้ชิงเม้มปาก แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“อืม ผมพูดแล้ว ผมสัญญา ไม่ผิดสัญญาหรอก” ฉินคั่วบีบแก้มกู้ชิง

กู้ชิงอยากจะถามว่าปัญหาเกี่ยวกับเกาลู่ได้รับการแก้ไขหรือยัง

แต่ฉินคั่วไม่จุดประเด็นขึ้นมาสักที เห็นได้ชัดว่าเขา ไม่ต้องการพูดถึง

ดังนั้นกู้ชิงจึงไม่ถาม

เธอไม่อยากถ่วงเวลาฉินคั่ว เธอจึงเก็บข้าวของและเตรียมจะกลับออกไป “ฉินคั่ว ตั้งใจทำงานล่ะ ฉันไม่อยู่รบกวนนายแล้ว”

“คุณอุตส่าห์มาหาถึงที่นี่ จะไม่อยู่กับผมเหรอ? พูดว่ารบกวนหมายความว่าไงที่รัก? อยู่กับผมต่อสักพักเถอะนะ” ฉินคั่วเดินเข้ามากอดกู้ชิง

กู้ชิงถอนหายใจเบา ๆ “ฉินคั่ว ฉันรู้ว่าตอนนี้นายยุ่งมาก เพราะงั้นนายไม่ต้องทำอะไรเพื่อฉันหรอก ที่นายรีบกินเมื่อกี้เพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับฉันใช่มั้ย? ฉันไม่อยากให้นายเป็นแบบนี้ นายกำลังตั้งใจทำงานเพื่ออนาคตของพวกเรา แต่ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้เลย และฉันก็ไม่อยากรั้งนายเอาไว้ด้วย เพราะงั้นฟังฉันนะ ปล่อยฉันไปแล้วกลับไปทำงานซะ”

ฉินคั่วคาดไม่ถึงว่ากู้ชิงจะคาดเดาความคิดของเขาได้เร็วขนาดนี้

ทว่าเขายังคงยึดติดกับกู้ชิง “ที่ผมตั้งใจทำงานหนัก ตั้งใจทำทุกอย่างก็เพื่อคุณ ชิงชิง คุณคืออนาคตของผม ถ้าผมอยู่กับคุณไม่ได้ ผมจะทำทั้งหมดนี้ไปทำไม? และสุดท้าย ชิงชิง จนป่านนี้แล้วยังไม่เชื่อในความสามารถของสามีอีกเหรอ”

กู้ชิงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ก็ได้ นายกินข้าวเสร็จแล้ว งั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาพักได้ มางีบกับฉันสักพักเถอะ ฉันง่วงมาก”

กู้ชิงพูดก่อนจะอ้าปากหาวแล้วจ้องมองฉินคั่วด้วยดวงตาที่แวววาว