พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 832 จิตใจสับสนวุ่นวาย

ตอนที่ 832

จิตใจสับสนวุ่นวาย

“ได้ มีเตียงอยู่ในห้องรับรองผม คุณเข้าไปพักสิ” ฉินคั่วคิดว่ากู้ชิงกำลังตั้งครรภ์อยู่ เธอจึงชอบนอนมากกว่าปกติ

และถึงแม้ว่าเขาจะงานยุ่งอยู่ แต่การแบ่งเวลาไปนอนพักกับภรรยาสักพักก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร

ในความเป็นจริงกู้ชิงพูดเสนอเพราะเห็นแก่ฉินคั่วต่างหาก

เธอพบว่าช่วงนี้ฉินคั่วงานยุ่งมาก ต้องทำงานจนดึกดื่นทุกคืน

เธอลุกขึ้นมาดื่มน้ำกลางดึกอยู่หลายครั้ง และพบว่า ฉินคั่วยังคงทำงานอยู่

พอวันพรุ่งนี้ใต้ตาของเขาก็มีรอยคล้ำบาง ๆ

กู้ชิงรู้สึกทุกข์ใจมาก แต่เธอก็เข้าใจดีว่าเธอไม่สามารถหยุดฉินคั่วได้

ดังนั้นในเมื่อฉินคั่วอยากจะอยู่กับเธอต่อ

เธอก็เลยพูดชักชวนให้ฉินคั่วเข้ามาพักผ่อน

แสงสลัวในห้องรองรับเหมาะกับการนอนหลับมาก

ฉินคั่วรู้สึกเหนื่อยมากเช่นกัน

เขาล้มตัวลงนอนทันทีและกอดกู้ชิงเอาไว้ในอ้อมแขน

กู้ชิงที่นอนอยู่ด้านข้างมองดูฉินคั่วด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก

ก่อนหน้านี้เธอเคยไม่ชอบเขา แต่หลังจากได้ลองใช้ชีวิตกับฉินคั่ว เธอกลับค้นพบว่าฉินคั่วเป็นคนที่มีความรับผิดชอบมาก

กู้ชิงรู้สึกว่าเธอไม่เสียดายเลยถ้าจะต้องฝากชีวิตที่เหลืออยู่ไว้กับฉินคั่ว

อย่างน้อยฉินคั่วก็เป็นคนที่เธอใฝ่ฝันอยากจะฝากชีวิตเอาไว้

พอเห็นฉินคั่วหลับสนิท กู้ชิงก็รู้สึกง่วงขึ้นมา เธอจึงหลับตาลงและผล็อยหลับไปทันที

…

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้รับข้อความจากลิ่นอวี๋เหยียนในช่วงบ่าย

โดยบอกว่าต้องการชวนพวกเธอมากินอาหารเย็นที่บ้านเก่าคืนนี้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูข้อความตรงหน้าด้วยสีหน้า เคร่งขรึม

ดูเหมือนว่าความบาดหมางระหว่างลิ่นอวี๋เหยียนกับ มู่อวี้เฉิงจะยังไม่คลี่คลายลง

โดยปกติแล้วลิ่นอวี๋เหยียนจะส่งข้อความไปบอกมู่อวี้เฉิง แล้วมู่อวี้เฉิงจะมาบอกเธออีกที

ลิ่นอวี๋เหยียนไม่เคยส่งข้อความมาบอกเธอแบบนี้โดยตรงมาก่อน

หากถงเหมี่ยวเหมี่ยวปฏิเสธมันคงจะไม่ดีแน่ เธอจึงตอบกลับไปว่าขอดูก่อนว่างานยุ่งหรือไม่

ลิ่นอวี๋เหยียนไม่ได้ตอบกลับ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงตัดสินใจไปขอคำแนะนำจากมู่อวี้เฉิง เพื่อดูว่าเขาจะคิดอย่างไร

ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกแย่ลงมากจนเธอไม่กล้าตอบตกลงง่าย ๆ

ไม่อย่างนั้นการทำสู่รู้อาจจะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นได้

หลังจากตอบข้อความลิ่นอวี๋เหยียนแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็โทรศัพท์หามู่อวี้เฉิง

พูดอธิบายเรื่องราวทั้งหมด

มู่อวี้เฉิงตอบกลับว่า “งั้นก็ไปสิ คุณอยากไปมั้ย?”

มู่อวี้เฉิงถามความคิดเห็นของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“แม่อยากให้ไป จะไม่ไปก็คงไม่ได้ แต่อวี้เฉิง คุณแน่ใจนะว่าจะไปด้วยกัน?” อันที่จริงเธอสามารถใช้ข้ออ้างว่ายุ่งเพื่อขอเลื่อนเวลาออกไปก่อนได้

ความบาดหมางระหว่างมู่อวี้เฉิงกับลิ่นอวี๋เหยียนทำให้พวกเขาไม่รู้จะแบกหน้าไปที่นั่นอย่างไร

เธอกังวลว่าถ้าไปแล้วจะเกิดพายุนองเลือด

วันที่ลิ่นอวี๋เหยียนมาหาเธอที่คฤหาสน์ตี้หลาน สีหน้าของอีกฝ่ายดูน่ากลัวมาก

“ทำไม? เป็นห่วงผมเหรอ? ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล แม่ไม่ว่าอะไรหรอก” เขาเข้าใจอารมณ์ของลิ่นอวี๋เหยียนดี

การปล่อยผ่านตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากการยอมถอยหนึ่งก้าวหรือปล่อยให้เขาขอโทษลิ่นอวี๋เหยียน

ทว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

แม่ลูกคู่นี้ดื้อรั้นกันมาก

ถึงอย่างนั้นมันเป็นแค่การกินอาหาร ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น มู่อวี้เฉิงจึงไม่ได้เก็บเอามาคิดใส่ใจ

“ถ้าคุณไม่อยากไปก็บอกฉันมา ฉันไม่สบายใจ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกัดฟันก่อนจะพูดประนีประนอม

ไม่ไปก็ยังดีกว่าไปนั่งทะเลาะกันจริงไหม?

“เหมี่ยวเหมี่ยวผมพูดจริง ผมยินดี อย่าเก็บไปคิดมากเลยนะเหมี่ยวเหมี่ยว ผมบอกว่าไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงผม” มู่อวี้เฉิงพูดปลอบถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“แต่ว่าไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ?” เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับลิ่นอวี๋เหยียน

กลับไปคราวนี้มันคงจะไม่เป็นเหมือนงานเลี้ยงหงเหมินใช่ไหม?

ไม่น่าหรอก

พอคิดได้เช่นนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ทุบหัวตัวเองทันที เธอคิดบ้าอะไรอยู่?

มู่อวี้เฉิงกับลิ่นอวี๋เหยียนเป็นแม่ลูกกัน

มันจะต้องไม่กลายมาเป็นอย่างที่เธอคิดแน่นอน

ลิ่นอวี๋เหยียนจะทำแบบนั้นกับลูกชายได้ยังไง?

เธอคิดมากเกินไปแล้ว

ในเมื่อมู่อวี้เฉิงบอกว่าจะไป แล้วถงเหมี่ยวเหมี่ยว จะกังวลอะไรอีก?

หลังจากพูดคุยกับมู่อวี้เฉิงต่ออีกสองสามคำ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กดวางสาย

เธอคิดว่ากลับไปทั้งทีก็ควรจะเตรียมของขวัญไปให้ลิ่นอวี๋เหยียนด้วย

จะได้ป้องกันไม่ให้ลิ่นอวี๋เหยียนโกรธมากกว่าเดิม

จากนั้นไม่นานก็ถึงเวลา มู่อวี้เฉิงมารับเธอ

มู่อวี้เฉิงนั่งอยู่ภายในรถยนต์แล้วถามอย่างสบาย ๆ ว่า “ทำไมช่วงนี้ผมไม่ค่อยเห็นลู่ซีจวี๋ที่บริษัทคุณเลย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินเขาถามถึง ลู่ซีจวี๋

แต่เธอก็รีบตอบกลับว่า “รุ่นพี่เข้าไปบริษัทอินกรุ๊ปอยู่น่ะ ตอนนี้ฉันก็เลยเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างของสตีเฟนกรุ๊ปแทน”

ช่วงนี้ทั้งลู่ซีจวี๋กับอินอวี่โหรวต่างยุ่งกันมาก

เมื่อก่อนอินอวี่โหรวจะชอบทำขนมและโพสต์ภาพลงบนวีแชต

แต่ตอนนี้ไทม์ไลน์ของอินอวี่โหรวว่างเปล่า

บ่งบอกว่าเธอกำลังยุ่งมาก

มันน่าจะยากสำหรับพวกเขาสองคนพอสมควร

แต่พอเห็นความสัมพันธ์ของพวกเขาไปได้ด้วยดี ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็โล่งใจ

“เหนื่อยมั้ย?” มู่อวี้เฉิงหันไปมองถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ไม่เหนื่อยมากหรอก เพราะรุ่นพี่ไม่อยู่ ปีนี้ที่บริษัทก็เลยยังไม่ได้ขยายตลาด ส่วนฉันก็แค่คอยดูงานที่ต้องทำส่งของแต่ละวัน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอธิบาย

เนื้องานในตอนนี้ของเธอง่ายขึ้นกว่าเดิมมาก

ลู่ซีจวี๋ไม่ได้กำหนดเป้าหมายอะไร ขอแค่สตีเฟนกรุ๊ปพัฒนาไปอย่างมั่นคงก็พอ

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน พวกเขาก็มาถึงบ้านเก่า

มู่อวี้เฉิงลงจากรถยนต์แล้วเดินไปเปิดประตูให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลงจากรถยนต์และเห็นว่าเขากำลังจะเดินเข้าไป ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รั้งเขาเอาไว้

เธอหยิบกล่องสองกล่องออกมาจากท้ายรถ

“นี่คือของขวัญที่ฉันซื้อมาให้แม่น่ะ ถ้าแม่พูดอะไรคุณอย่าเก็บมาคิดมากนะ อย่าไปเถียงแม่ด้วยเข้าใจมั้ย?” หลังจากมาถึงที่นี่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จิตใจสับสนวุ่นวาย

ดังนั้นเธอจะต้องพูดเตรียมการมู่อวี้เฉิงก่อน

มู่อวี้เฉิงยิ้มเมื่อเห็นว่าเธอกังวลเกี่ยวกับเรื่องของเขามาก “นั่นแม่ผมนะ ไม่ใช่อสูรกายสักหน่อย คุณกังวลว่าพวกเขาจะทำอะไรผมเหรอ?”

“นั่นแหละ ยังไงซะก็เอาของขวัญไปด้วย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยัดกล่องของขวัญเข้าไปในมือมู่อวี้เฉิง

อย่างน้อยมู่อวี้เฉิงที่กลับมาหาพร้อมกับกล่องของขวัญก็ยังดูจริงใจมากกว่าปกติ

มู่อวี้เฉิงไม่ปฏิเสธและเดินถือกล่องของขวัญเข้าไปอย่างเชื่อฟัง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินตามหลังเขาเข้าไป

มู่หงจวิ้นกับลิ่นอวี๋เหยียนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

พอเห็นพวกเขาเดินเข้ามา มู่หงจวิ้นก็ทักทายพวกเขา “เหมี่ยวเหมี่ยว อวี้เฉิง มาแล้วเหรอ?”

โดยปกติลิ่นอวี๋เหยียนจะเป็นคนกระตือรือร้นมากที่สุด แต่ตอนนี้เธอกลับทำราวกับไม่เห็นพวกเขา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสะกิดมู่อวี้เฉิงและชี้ไปที่กล่องของขวัญที่อยู่ในมือเขา

มู่อวี้เฉิงวางกล่องของขวัญลงบนโต๊ะแล้วพูดไม่อะไร

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าบรรยากาศดูตึงเครียดเล็กน้อยจึงหันไปมองมู่อวี้เฉิง

จากนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พูดขึ้นว่า “พ่อคะ แม่คะ นี่คือของขวัญที่อวี้เฉิงเลือกมาให้ค่ะ แม่คะ ลองดูสิคะว่าชอบมั้ย”

ลิ่นอวี๋เหยียนเหลือบมองแล้วลดสายตาออก เห็นได้ชัดว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนเลือกของขวัญพวกนี้

เธอจึงพูดถากถางว่า “อย่างเขาน่ะเหรอจะเลือกของขวัญให้แม่? รอชาติหน้าสิไม่ว่า”