พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 833 เชื่อใจไม่ได้

ตอนที่ 833

เชื่อใจไม่ได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มเหยเกทันทีเมื่อรู้ว่าลิ่นอวี๋เหยียนเดาออก เธอยืนคอตกอยู่อีกด้านและไม่กล้าพูดอะไรอีก

มู่หงจวิ้นเริ่มไม่พอใจกับทัศนคติของลิ่นอวี๋เหยียน

ดังนั้นเขาจึงพยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง

มู่หงจวิ้นลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ไหน ๆ ก็มาแล้ว กินข้าวก่อนสิ บ้านเราทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจ”

มู่อวี้เฉิงไม่เกรงใจและดึงถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปที่โต๊ะอาหารโดยตรง

ไม่แม้แต่จะเรียกลิ่นอวี๋เหยียน

ลิ่นอวี๋เหยียนมองดูฉากตรงหน้าแล้วโมโหแทบตาย

เธอคิดว่าถ้ามู่อวี้เฉิงเป็นฝ่ายริเริ่มพูดคุยกับเธอก่อนสักคำสองคำ เธอจะให้อภัยมู่อวี้เฉิงและทำเป็นไม่ใส่ใจความไม่รู้ของเขา

แต่กลับกลายเป็นว่าเธอคิดเองเออเอง

นี่คือลูกชายที่เธอเลี้ยงดูขึ้นมา ทำไมถึงกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้?

หลังจากมู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาถึงโต๊ะอาหารและเห็นว่ามู่หงจวิ้นกำลังจะเดินออกไป ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถามว่า “พ่อคะ ไม่กินข้าวเหรอ?”

มู่หงจวิ้นโบกมือปฏิเสธ “พวกเธอกินไปเถอะ พ่อกับแม่กินข้าวกันแล้ว”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจ พวกเขาเพิ่งจะมาถึง แต่ลิ่นอวี๋เหยียนกับมู่อวี้เฉิงกลับกินข้าวกันแล้ว

มู่อวี้เฉิงทำให้ลิ่นอวี๋เหยียนโกรธมาก

ลิ่นอวี๋เหยียนคงไม่ได้อยากจะเจอหน้าเธอเหมือนกัน

อันที่จริงเธอควรจะรู้ตั้งแต่แรก

และไม่รู้ว่าลิ่นอวี๋เหยียนโกรธเธอหรือโกรธมู่อวี้เฉิงกันแน่

พอไม่เข้าใจความหมายของลิ่นอวี๋เหยียน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กินข้าวไม่ลง

มู่อวี้เฉิงมองดูเธอแล้วหันไปกระซิบข้างหูเธอว่า “ไหนใครบอกผมว่าไม่ต้องสนใจไง แล้วคุณคิดอะไรอยู่? แม่แค่โกรธผม ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ คุณอย่าเอาเรื่องทุกอย่างไปโยนใส่ตัวเองหมด”

“ฉันรู้ แต่ฉันแค่รู้สึกว่ามันไม่มีเหตุผลซะเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยักไหล่

แม้ว่ามู่อวี้เฉิงจะพูดไม่เข้าหู แต่ลิ่นอวี๋เหยียนก็ไม่ควรโกรธนานขนาดนี้

เธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกรธแค่เรื่องนี้

น่าจะมีเหตุผลอย่างอื่นอีก

แต่จะเป็นสาเหตุจากอะไรนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่แน่ใจ

“เอาล่ะ อย่าคิดมาก ถ้าไม่ชอบอยู่ที่นี่ เราก็แค่รีบกินแล้วกลับออกไป” มู่อวี้เฉิงตบไหล่เธอเบา ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าแล้วกินข้าว

ถ้าลิ่นอวี๋เหยียนไม่ยอมยกโทษให้ เธอก็จะไม่บีบบังคับ

ก่อนหน้านี้ยังดี ๆ อยู่เลย ไม่รู้ทำไมความสัมพันธ์ระหว่างมู่อวี้เฉิงกับลิ่นอวี๋เหยียนถึงตึงเครียดขึ้นมาได้

ลิ่นอวี๋เหยียนเป็นคนปากร้ายใจดี แต่บางครั้งการกระทำของเธอก็ทำให้คนอื่นไม่สามารถเข้าใจได้

อีกด้านหนึ่งของโซฟา พอเห็นลิ่นอวี๋เหยียนเป็นแบบนี้ มู่หงจวิ้นก็ขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นกับคุณ? ชวนอวี้เฉิงกับ เหมี่ยวเหมี่ยวมาแล้วทำกับลูกแบบนี้เนี่ยนะ คุณจะทำแบบนี้กับอวี้เฉิงก็ได้หรอก แต่คุณทำแบบนี้กับเหมี่ยวเหมี่ยวด้วย เหมี่ยวเหมี่ยวจะคิดยังไง? อุตส่าห์ญาติดีกันแล้วจะทำให้มันแตกหักอีกทำไม”

“คุณจะบอกว่าฉันผิดเหรอ? ลูกชายตัวดีของคุณต่างหากที่ไม่รู้จักหัดขอโทษ ส่วนเหมี่ยวเหมี่ยว ฉันอุตส่าห์ให้โอกาสพูดโน้มน้าวอวี้เฉิงมาขอโทษฉันแล้วแต่กลับไม่ยอมทำ แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน?” ลิ่นอวี๋เหยียนโกรธมากจนเริ่มพูดออกไปโดยไม่คิด

มู่หงจวิ้นเหลือบมองไปยังทิศทางของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิง

พอเห็นว่าพวกเขาทั้งสองไม่ได้ใส่ใจ เขาก็ทำหน้าบึ้งตึง “แน่ใจนะว่าจะพูดแบบนี้ต่อหน้าอวี้เฉิงกับเหมี่ยวเหมี่ยว?”

เขารู้จักมู่อวี้เฉิงดี เมื่อไหร่ก็ตามที่มู่อวี้เฉิงโกรธจะต้องตัดสายสัมพันธ์กับลิ่นอวี๋เหยียนทุกครั้ง และสุดท้ายคนที่เสียใจก็คือลิ่นอวี๋เหยียนไม่ใช่เหรอ?

ลิ่นอวี๋เหยียนไม่สนใจคำพูดของเขา “ฉันอยู่บ้านฉัน ฉันจะพูดอะไรก็ได้ ขัดหูขัดตาพวกเขายังไงก็ได้ ก็พวกเขาไม่ได้เรื่องเอง!”

น้ำเสียงของลิ่นอวี๋เหยียนดังขึ้นมาก

จนมู่หงจวิ้นจ้องเขม็งลิ่นอวี๋เหยียนด้วยสายตาดุดัน “ผมว่าคนที่ผิดคือคุณนั่นแหละ คุณเป็นแม่ พูดผิดแล้วยังไม่รู้จักขอโทษอวี้เฉิงกับเหมี่ยวเหมี่ยวอีก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการเป็นผู้นำมันเป็นยังไง แล้วยังจะมีหน้ามาคิดว่าตัวเองถูกอีกเหรอ?”

“ฉันไม่ผิด!” ลิ่นอวี๋เหยียนตวาดน้ำเสียงแหลมคม

ห้องนั่งเล่นอยู่ไม่ไกลจากห้องอาหาร

และลิ่นอวี๋เหยียนก็ไม่รู้เลยว่าทุกคำพูดที่เธอพูดกับ มู่หงจวิ้นได้ยินไปถึงหูของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจับตะเกียบในมือแน่นขึ้น

เดิมทีเธอเคยคิดว่าการกระทำของเธอสามารถเปลี่ยนทัศนคติที่ลิ่นอวี๋เหยียนมีต่อตัวเธอได้

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าทุกอย่างจะเป็นเพียงภาพลวงตา

ดูเหมือนว่าความเกลียดชังที่ลิ่นอวี๋เหยียนมีให้เธอจะมาจากก้นบึ้งหัวใจ

แต่แล้วก่อนหน้านั้นมาทำดีกับเธอเพื่ออะไร?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้มหน้าลงแล้วคิดอย่างดุเดือด

จู่ ๆ เธอก็ถูกดึงขึ้นมา

มู่อวี้เฉิงเป็นคนดึงเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูมู่อวี้เฉิงด้วยสีหน้าสับสน

มู่อวี้เฉิงจ้องมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาแน่วแน่จนถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกโล่งใจ เธอก้มหน้าลงและเดินตาม มู่อวี้เฉิงไป

มู่อวี้เฉิงพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปยืนต่อหน้าลิ่นอวี๋เหยียน “แม่ ถ้าจะไม่ต้อนรับผมกับเหมี่ยวเหมี่ยว ทีหลังก็พูดมาเลย เรียกมาแล้วทำตึงตังใส่จะเรียกมาทำไม แม่เป็นผู้อาวุโสแต่จะมาเที่ยวดุถูกคนเด็กกว่าแบบนี้ไม่ได้นะครับ”

มู่อวี้เฉิงพูดและรีบดีงถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกมาโดยไม่รีรอให้ลิ่นอวี๋เหยียนตอบกลับ

ลิ่นอวี๋เหยียนมองดูแผ่นหลังของมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาเหลือเชื่อ “คุณดู นี่ท่าทางของคนเป็นลูกเหรอ? ฉันคลอดลูกแบบนี้ออกมาได้ยังไง? ไม่รู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่”

“ก็คุณทำผิดก่อน จะให้คนอื่นมาเคารพได้ยังไง อวี๋เหยียน ครั้งนี้คุณทำเกินไปแล้วนะ!” มู่หงจวิ้นสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกไปทันที

ในไม่ช้าก็เหลือลิ่นอวี๋เหยียนเพียงคนเดียวในห้องนั่งเล่น

ลิ่นอวี๋เหยียนไม่คิดว่าเธอผิด

เธอรู้สึกว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงให้ความสนใจเธอน้อยลงเรื่อย ๆ น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้เธออุตส่าห์ทำดีกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ทั้งที่แท้จริงแล้วถงเหมี่ยวเหมี่ยวจงใจบีบบังคับให้ มู่อวี้เฉิงขุ่นเคืองกับเธอ

พวกเขาหมายความว่ายังไงกันแน่

แม้ว่ามู่หงจวิ้นจะพูดแบบนั้น แต่ลิ่นอวี๋เหยียนก็ไม่ได้คิดว่าเธอผิดเลย

ลิ่นอวี๋เหยียนไม่พอใจและคิดว่าทำไมก่อนหน้านี้เธอถึงยอมทำตัวใจดีกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว?

แน่นอนว่าอีกฝ่ายมาจากครอบครัวเล็ก ๆ คงจะมองไม่เห็นปัญหา

และไม่เข้าใจพื้นฐานของการปฏิบัติตน

ขอแค่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอ้าปาก มู่อวี้เฉิงจะไม่ยอมขอโทษเธอเลยเหรอ?

บางทีถงเหมี่ยวเหมี่ยวอาจจะพูดอะไรไม่ดีต่อหน้า มู่อวี้เฉิง

ความสัมพันธ์ระหว่างมู่อวี้เฉิงกับเธอถึงได้แย่ลงมาก

ลิ่นอวี๋เหยียนไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกไม่พอใจ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากขึ้นเรื่อย ๆ

เธอรู้สึกว่าทุกอย่างเป็นเพราะถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจัดการได้ไม่ดี ดังนั้นมื้ออาหารค่ำในวันนี้จึงจบลงเช่นนี้

ท้ายที่สุดถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลายเป็นคนผิด ส่วนเธอได้กลายเป็นคนที่ร้ายกาจที่สุด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนฉลาดไม่ใช่เหรอ? จะไม่เข้าใจเลยหรือไงว่าทำไมเธอถึงชวนพวกเขามากินข้าวเย็น?

เธอรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีเจตนาไม่ดี

ลิ่นอวี๋เหยียนกัดปาก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจงใจสร้างความบาดหมางให้เธอกับมู่อวี้เฉิง นี่จะต้องเป็นการแก้แค้นสิ่งที่เธอทำในอดีตแน่ ๆ

ดูเหมือนว่าคนอย่างถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะเชื่อใจไม่ได้อีกต่อไป