พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 834 ความรักและความทุ่มเททำให้มีกันและกัน

ตอนที่ 834

ความรักและความทุ่มเททำให้มีกันและกัน

หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงกลับเข้ามานั่งในรถยนต์ อารมณ์ของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ดูซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย

ถึงอย่างนั้นเธอไม่ได้เศร้าโศก

เธอเพียงคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงนี้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว “อวี้เฉิง คุณว่าช่วงนี้มีอะไรผิดปกติกับแม่มั้ย?”

“ผมจะลองตรวจสอบดู แค่ช่วงเวลาสั้น ๆ แม่ไม่น่าคิดกับคุณต่างจากเมื่อก่อนขนาดนี้” มู่อวี้เฉิงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องเช่นกัน

หากเป็นแต่ก่อนเขาพูดแบบนี้กับลิ่นอวี๋เหยียน ลิ่นอวี๋เหยียนจะโกรธเขาคนเดียว และไม่มีทางที่ลิ่นอวี๋เหยียน จะโกรธถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้เลย

“มีใครมาพูดอะไรไม่ดีเป่าหูแม่หรือเปล่า” นี่เป็นเหตุผลเดียวที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกออก

“อาจจะ แต่รอก่อน ผมจะลองตรวจสอบดู” มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้ว

หากมีคนยุยงลิ่นอวี๋เหยียนจริง ๆ แล้วคนคนนั้นคือใคร?

คนคนนั้นจะต้องมีความสัมพันธ์อันดีงามกับ ลิ่นอวี๋เหยียนในระดับหนึ่งและสนิทสนมกันพอตัว

เขาจะเริ่มตรวจสอบจากคนใกล้ชิดของลิ่นอวี๋เหยียนหรืออาจจะเป็นพวกคุณหญิงคุณนายในหมู่พวกเธอ

“ถ้าแม่รู้ว่าคุณตามสืบ แม่จะโอเคมั้ย” ตอนนี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกหวาดกลัวจริง ๆ

อารมณ์ของลิ่นอวี๋เหยียนไม่มั่นคง

เธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

การเปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนไม่ทันได้ระมัดระวังตัว

หากแต่การสอบสวนประสบความสำเร็จ อย่างน้อยเราก็สามารถรู้ได้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังนั้นเป็นอันตรายต่อลิ่นอวี๋เหยียนจริงหรือไม่

เกรงว่าตอนนี้ลิ่นอวี๋เหยียนจะถูกคุมคาม

ครั้งสุดท้ายที่ลิ่นอวี๋เหยียนเชื่อใจคนอื่นมันเกือบจะทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจบชีวิตลงแล้ว

แต่มันนานแล้วเธอคงจะหลงลืมไป

“ไม่หรอก คนรอบตัวคือคนของผม แม่จะไม่รู้ จะต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณวางใจได้” มู่อวี้เฉิงพูดปลอบเบา ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า

ตอนนี้มีเพียงวิธีการนี้เท่านั้น

ไม่รู้ว่าคนที่เข้ามายุยงลิ่นอวี๋เหยียนมีจุดประสงค์อะไร

บางทีอาจจะแค่อยากยุแยงพวกเขา

หรือจงใจสร้างความประทับใจอันเลวร้ายเกี่ยวกับตัวเธอต่อหน้าลิ่นอวี๋เหยียน เพื่อที่ลิ่นอวี๋เหยียนจะได้รู้สึกไม่พอใจเธอ

แต่การทำแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร?

ทันใดนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็คิดอะไรบางอย่างออกก่อนจะหันไปถามมู่อวี้เฉิง “ช่วงนี้ไม่ได้มีใครเข้ามาติดต่อคุณที่บริษัทใช่มั้ย? แล้วแม่ได้แนะนำคุณให้รู้จักกับใครบ้างหรือเปล่า?”

ในอดีตลิ่นอวี๋เหยียนมักจะชอบทำแบบนี้อยู่เสมอ

“ไม่มีนะ ทำไมเหรอ?” มู่อวี้เฉิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว

หลังจากคบหากับถงเหมี่ยวเหมี่ยว ข้างกายเขาก็ไม่มีเพศตรงข้ามอีกเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนเดียว

ทว่าเป็นเรื่องปกติที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะสงสัยในทัศนคติของลิ่นอวี๋เหยียน

“เปล่าหรอก ฉันแค่นึกถึงเรื่องที่แม่ทำน่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปากแล้วส่ายหัว

“อย่าคิดมาก เดี๋ยวผมมาบอก คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ เข้าใจมั้ย กลับไปพักผ่อนเถอะ รอรู้เรื่องก่อนเดี๋ยวผมมาบอก”

“อืม รีบจัดการมันซะ หาสาเหตุให้เจอจะได้แก้ไข” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว

บางครั้งเธอก็เกลียดการจัดการกับเรื่องทางโลกพวกนี้

เธอรู้สึกว่ามันยากกว่าการทำงานเสียอีก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนในครอบครัวของมู่อวี้เฉิง

อยากพูดอะไรก็ทำไม่ได้ หนำซ้ำพูดอะไรยังกลายเป็นไม่มีเหตุผล

จะต้องหาทางออกอย่างสงบสุขเท่านั้น

สำหรับคนเรามันยากมาก

“เอาล่ะ อย่าคิดมาก กลับบ้านกัน” มู่อวี้เฉิงหอมแก้มเธอแล้วขับรถออกมาจากบ้านเก่า

…

บางทีการนอนหลับกับฉินคั่วอาจจะทำให้กู้ชิงรู้สึกผ่อนคลายเกินไป

เธอผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัวและไม่อยากตื่นขึ้นมาด้วยซ้ำ

เธอนอนหลับสบายมาก

กว่ากู้ชิงจะตื่นขึ้นมา ภายในห้องก็มืดสนิทแล้ว

กู้ชิงนอนหลับไปนานและคาดเดาว่าตอนนี้น่าจะเป็นเวลากลางคืนแล้ว

เธอเปิดผ้าม่านออกและพบว่าข้างนอกมืดสนิท

กู้ชิงรู้สึกละอายแก่ใจเป็นอย่างมาก

เธอวางแผนชัดเจนว่าจะกลับไปที่บริษัทหลังจากมาส่งข้าวให้ฉินคั่วเสร็จ

แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะมอบวันหยุดให้เธอ

แต่เธอกลับนอนหลับตลอดทั้งวัน

ดูเหมือนว่าหลังจากนี้เธอไม่ควรจะแวะมาหาฉินคั่วอีก

ไม่อย่างนั้นการทำงานของเธอจะถูกรบกวน และการทำงานของฉินคั่วก็จะถูกขัดขวางด้วย

หลังจากได้ยินเสียงเปิดผ้าม่าน ใครบางคนก็เดินเข้ามาจากด้านนอก

กู้ชิงเพิ่งประมวลเอกสารเสร็จและเดินเข้ามากอดกู้ชิง

หลังจากทำงานหนักทุกวัน การได้กลับบ้านไปกอดกู้ชิงจึงกลายเป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุดสำหรับเขา

“ที่รัก หิวมั้ย?” ฉินคั่วไม่ต้องการรบกวนเวลาพักผ่อนของกู้ชิง ดังนั้นตอนเขาประมวลเอกสารเขาจึงทำมันอย่างเบามือเพื่อไม่ให้ส่งเสียงรบกวนกู้ชิง

กู้ชิงซุกหัวไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างเขินอาย “ขอโทษนะ ฉันหลับไปนานเลย”

“ดีแล้วลูกจะได้นอนนาน ๆ ไง” ฉินคั่วหวังว่ากู้ชิงจะอยู่กับเขาทุกวัน

กู้ชิงไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย แค่อยู่กับเขาที่นี่เพื่อที่เขาจะได้เงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอ

“ไปตลาดกัน กลับบ้านแล้วฉันจะทำกับข้าวให้” กู้ชิงคิดว่าเธอไม่ได้ทำอาหารมานานแล้ว

ช่วงนี้เธอถูกฉินคั่วตามใจจนเสียนิสัยและเอาแต่ใจตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ

ฉินคั่วไม่ยอมให้เธอทำแม้แต่กวาดบ้านถูพื้นด้วยซ้ำ

“ชิงชิงที่รักอยากกินอะไรล่ะ? ไม่ต้องทำหรอก เดี๋ยวผมทำให้” ฉินคั่วทนปล่อยกู้ชิงเข้าไปรมควันน้ำมันในห้องครัวไม่ได้

ที่รักของเขาควรจะนั่งอยู่เงียบ ๆ และเป็นที่รักของเขาพอ

“นายเหนื่อยมากแล้ว ฉันแค่อยากทำอาหารให้จะผิดแปลกอะไร? นอนมาทั้งวันแล้วฉันอยากออกกำลังกายบ้าง ออกกำลังกายจะได้ดีกับลูกในท้องไง” กู้ชิงพยายามพูดโน้มน้าวฉินคั่ว

เธออยากเป็นคนที่คอยช่วยเหลือฉินคั่วได้

เกิดฉินคั่วตามใจเธอจนทำอะไรไม่เป็นจะเกิดอะไรขึ้น?

“อยากทำอาหารจริง ๆ เหรอ?” ฉินคั่วยังคงไม่เห็นด้วย

แต่เขาทนมองท่าทางออดอ้อนของกู้ชิงไม่ไหว

“ใช่ อยากทำอาหารจัง” กู้ชิงพยักหน้า

เธอพักผ่อนมาตลอดช่วงบ่ายแล้วและมีสภาพจิตใจที่ดีมาก

ฉินคั่วเหนื่อยมากและไม่จำเป็นจะต้องดูแลเธอ

ความรักและความทุ่มเทจะทำให้ทั้งสองมีกันและกัน

ท้ายที่สุดฉินคั่วไม่สามารถเอาชนะกู้ชิงได้ และทำได้เพียงพาเธอไปตลาด

กู้ชิงอยากซื้อปลา แต่ฉินคั่วกลับไม่เห็นด้วย “ไม่ได้ เกิดก้างปลาทิ่มมือขึ้นมาจะทำยังไง? อย่าทำเลย”

กู้ชิงขมวดคิ้วแต่ยังคงติดตามเขาไป

กระทั่งเดินไปถึงอีกฝั่ง กู้ชิงอยากจะซื้อไก่แต่ฉินคั่วก็ไม่เห็นด้วยอีกครั้ง

“เกิดสับไก่แล้วเผลอสับมือตัวเองจะทำยังไง? ไม่ได้” ฉินคั่วขมวดคิ้วแล้วพูดบอกตามหลักสัจธรรม

กู้ชิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินไปซื้อหมู แต่ฉินคั่วก็ยังบอกอีกว่าเนื้อหมูดิบเกินไปและมีคุณค่าทางโภชนาการน้อย เขาจึงไม่เห็นด้วย

พวกเขาเดินไปจนสุดทางและไม่พบวัตถุดิบอีก

กู้ชิงแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ “แบบนี้ จะทำอาหารอะไรได้ล่ะ ไปกินข้าวนอกบ้านเถอะไป!”

อันนู้นก็ไม่ได้อันนี้ก็ไม่ได้ กู้ชิงไม่เคยรู้สึกว่าเธอบอบบางแบบนี้มาก่อนเลย

“ก็ได้ชิงชิงที่รัก คุณอยากกินอะไรเดี๋ยวผมหาร้านอาหารให้” ฉินคั่วเห็นด้วยกับประโยคนี้สุดกำลัง