พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 835 ไม่คิดใส่ใจ

ตอนที่ 835

ไม่คิดใส่ใจ

กู้ชิงรู้สึกว่าในไม่ช้าเธอจะต้องโกรธฉินคั่วจนบ้าตายแน่นอน

เธอมองดูฉินคั่วแล้วยิ้มเยาะสองครั้งก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ฉินคั่วเดินตามหลังกู้ชิงไป เขารู้ว่ากู้ชิงกำลังโกรธมาก ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าทำอะไรผิดอีก “ชิงชิง ชิงชิง ที่รัก ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมนะ คุณเลือกอันที่คุณชอบเลย คราวนี้ผมจะไม่พูดอะไรแล้ว โอเคมั้ย?” ฉินคั่วจ้องมองกู้ชิงพร้อมกับกะพริบตา ปริบ ๆ อย่างประจบประแจง

กู้ชิงหันกลับมาแล้วมองไปที่ฉินคั่ว “นายพูดจริงเหรอ? จะไม่ยุ่งแล้วใช่มั้ย?”

“จริงสิ ครั้งนี้ผมไม่พูดแล้วจริง ๆ” อย่างเลวร้ายที่สุดเขาก็สามารถช่วยกู้ชิงจัดการกับวัตถุดิบได้ ไม่อย่างนั้นถ้ากู้ชิงได้รับบาดเจ็บ คนที่รู้สึกทุกข์ใจคงจะเป็นเขาใช่ไหม?

ฉินคั่วเหลือบมองกู้ชิงที่กำลังยิ้มมีความสุข

ขณะที่กู้ชิงจ้องมองฉินคั่วด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย เขาไม่รู้ตัวเองบ้างเลยว่าเวลาเขายิ้มแบบนี้เขาดูซื่อบื้อแค่ไหน

กู้ชิงเลือกวัตถุดิบที่ต้องการทำในตอนแรก

ช่วงนี้กู้ชิงกินแต่อาหารที่มีรสชาติจืดชืด ดังนั้นเธอจึงอยากจะกินอาหารที่มีรสชาติเข้มข้นขึ้นมานิดหน่อย

บางทีฉินคั่วอาจจะเห็นความตั้งใจของกู้ชิงอย่างชัดเจนจึงต้องการหยุดเธอ

แต่กู้ชิงกลับชิงพูดดักก่อนหน้าว่า “ฉินคั่ว นายสัญญาแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับฉันก็ควรรักษาคำพูดมั้ย”

ฉินคั่วรู้สึกเสียใจเล็กน้อย หากเขารู้ว่ากู้ชิงจะมีความคิดแบบนี้เขาคงจะไม่ตอบตกลง

ทุกวันนี้เขาปฏิบัติต่อกู้ชิงราวกับเป็นตุ๊กตากระเบื้อง

ทว่ากู้ชิงกลับไม่สนใจร่างกายของตัวเองเลย

ฉินคั่วเริ่มรู้สึกโกรธ นี่ก็เป็นลูกเขาเหมือนกันแต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย

ทำได้แค่เฝ้าดูเท่านั้น

เขาพูดกับกู้ชิงด้วยน้ำเสียงเชิงแนะนำว่า “ที่รัก ฟังผมนะเราควรกินอะไรเบา ๆ ก่อน คุณลืมที่หมอบอกไปแล้วเหรอ? ร่างกายของคุณไม่แข็งแรงและอาจจะปรับตัวเข้ากับอาหารพวกนี้ไม่ได้”

“กินแค่ครั้งเดียวไม่เป็นไรหรอก” กู้ชิงโบกมือปฏิเสธอย่างเฉยเมย

เดิมทีกู้ชิงชอบกินอาหารที่มีรสชาติจืดชืด

แต่อาจเป็นเพราะช่วงนี้ดื่มน้ำซุปมากเกินไปหน่อย กู้ชิงจึงได้รู้สึกว่ากินอะไรเข้าไปก็ไม่มีรสชาติเลย

ดังนั้นเธอจึงอยากกินอะไรที่มีรสชาติเข้มข้นดูบ้าง

พอท้องแล้วก็อยากกินอาหารทุกอย่าง

อยากกินมาก

“เราจะไม่หารือกันหน่อยเหรอ?” ฉินคั่วจ้องมองกู้ชิงด้วยสายตาน่าสงสาร

กู้ชิงรู้สึกว่ามันน่าตลกสิ้นดี เขาเพิ่งจะรับปากสัญญากับเธอว่าจะไม่ห้ามเธอทำอะไร “ถ้านายไม่อยากให้ฉันกิน ฉันจะแอบไปกินเพิ่มทีหลัง”

“งั้นก็ได้ แต่ห้ามกินของเผ็ดเยอะเกิน ไม่งั้นลูกในท้อง จะอึดอัด เข้าใจมั้ย?” ฉินคั่วพูดพร่ำบอกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

“รู้แล้วรู้แล้ว ฉินคั่ว ฉันรู้สึกว่านายนี่ขี้บ่นมากกว่าแม่ฉันอีกนะ” กู้ชิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์

แต่ก่อนฉินคั่วเป็นคนหยาบกระด้างมาก แต่หลังจากมีลูกกับกู้ชิง เขาก็ให้ความสำคัญและพิถีพิถันกับการใช้ชีวิตมากขึ้น

คาดว่าถ้าพ่อฉินกับคุณปู่ฉินมาเห็นฉินคั่วอยู่ในสภาพแบบนี้ พวกเขาจะจำหลานชายตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ

แม้ว่ากู้ชิงจะทะเลาะกับฉินคั่ว

แต่สุดท้ายแล้วกู้ชิงก็เลือกวัตถุดิบที่มีรสชาติเข้มข้นขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนที่เหลือมีรสชาติเบาบาง

หลังจากซื้อของเสร็จแล้ว ฉินคั่วกับกู้ชิงก็พากันกลับบ้าน

ฉินคั่วผูกผ้ากันเปื้อนให้กู้ชิง

จากนั้นกู้ชิงก็เริ่มทำความสะอาดวัตถุดิบต่าง ๆ

ฉินคั่วเห็นเช่นนั้นแล้วอยากจะดึงกู้ชิงออกไปอีกด้านทันที

“ชิงชิง ไปนั่งรอก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการของพวกนี้ให้ เสร็จแล้วจะให้คุณเข้ามาผัด” ฉินคั่วพูดแล้วเริ่มทำความสะอาดวัตถุดิบที่อยู่ตรงหน้าอย่างชำนาญ

กู้ชิงยังคงคิดว่าเขาตอบตกลงเธออย่างง่ายดายได้อย่างไร

กลายเป็นว่านี่คือความคิดของเขา

กู้ชิงคอยช่วยฉินคั่วจากทางด้านข้าง

ฉินคั่วอยากจะหยุดเธอ แต่กู้ชิงชิงพูดก่อนว่า “ฉินคั่ว ถ้านายไม่ให้ฉันทำความสะอาดของพวกนี้ฉันจะโกรธจริง ๆ แล้วนะ แบบนี้ฉันจะต่างอะไรจากคนไร้ประโยชน์ล่ะ?”

“ก็ได้ ๆ ผมไม่ห้ามแล้ว” ฉินคั่วกำลังจะปริปากพูดแต่คำพูดของเขากลับถูกกู้ชิงขัดขวาง

ตอนนี้เขาจะกล้าพูดออกไปได้ยังไง?

นอกจากนี้เขากลัวว่ากู้ชิงจะโกรธจริง ๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นทุกอย่างที่เขาทำลงไปจะยังจำเป็นเหรอ?

สิ่งที่เขาต้องการคือทำให้กู้ชิงมีความสุข

บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าเขาเข้มงวดกับกู้ชิงมากเกินไป

เกิดกู้ชิงติเตียนเขาขึ้นมาเขาคงจะไม่มีโอกาสได้หายใจอีก

แต่ฉินคั่วก็หวังว่ากู้ชิงจะไม่เป็นไรจริง ๆ

และหวังว่าลูกของพวกเขาที่อยู่ในท้องจะสบายดี

แน่นอนว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับความคิดเห็นของกู้ชิง

ขอแค่กู้ชิงมีความสุขก็พอ

กว่ากู้ชิงกับฉินคั่วจะได้กินอาหารเย็นก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

ฉินคั่วยกอาหารออกมาขณะที่กู้ชิงไปตักข้าวให้เขา

ฉินคั่วมองดูกู้ชิงด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “ชิงชิงที่รัก ขอโทษนะ วันนี้หิวมากเลยใช่มั้ย”

กู้ชิงมองดูสีหน้ารู้สึกผิดของฉินคั่วแล้วยิ้มกว้าง “นายจะมาขอโทษอะไรฉัน? ฉันต่างหากที่ต้องพูดขอโทษ ฉันผิดเองที่ทำให้เราได้กินข้าวเย็นช้า นายก็หิวเหมือนกันใช่มั้ย? ฉินคั่ว นายไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันหรอก ฉันรู้สึกว่าตั้งแต่เราคบกันมา นายเป็นฝ่ายขอโทษฉันทุกครั้งเลย นายคิดว่ามันโอเคเหรอ?”

“ก็ได้ ถ้าเกิดคุณไม่ชอบหลังจากนี้ผมจะไม่พูดแล้ว รีบกินข้าวเถอะ ลูกเราน่าจะหิวแล้ว” ฉินคั่วมองดูกู้ชิงด้วยสายตาประจบประแจง

หากเป็นเมื่อก่อนฉินคั่วคงจะไม่มีวันพูดอ่อนข้อให้ใคร

แต่ตอนนี้เขาเลือกจะแสดงด้านที่อ่อนโยนต่อหน้ากู้ชิงเท่านั้น

ใครที่เคยคบหากับฉินคั่วมาก่อนจะไม่มีทางเชื่อเลยว่านี่คือฉินคั่ว

บางทีเขาก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกัน

บางครั้งมันก็น่ามหัศจรรย์ เพราะเมื่อไหร่ที่มีความรักเราจะไม่สามารถหยุดตัวเองได้เลย

ฉินคั่วเป็นคนแข็งกระด้างมานาน แต่หลังจากได้มาเจอกับกู้ชิงเขาก็อ่อนโยนขึ้น

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะกู้ชิงคนเดียว

พวกเขาทั้งสองนั่งกินข้าวกันเงียบ ๆ

กู้ชิงมองดูฉินคั่วด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสุข

เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะตกหลุมรักฉินคั่ว

เธอยอมรับว่าแต่ก่อนเธอดูถูกดูแคลนคนอย่างฉินคั่วเป็นอย่างมาก

เขาใช้จ่ายเงินที่ได้รับมาจากครอบครัวอย่างฟุ่มเฟือย แต่ตอนนี้เขามีสถานะและตำแหน่งแล้ว

เธอเคยหวาดกลัวว่าต่อให้ทำงานหนักก็จะไม่สามารถก้าวไปสู่ที่สูงได้

แต่หลังจากได้พบกับฉินคั่ว เธอก็ตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอจินตนาการเอาไว้ซะทีเดียว

ฉินคั่วสละความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งในเมืองหนานมาอยู่กับเธอที่นี่

เต็มใจจะก้าวออกมาจากครอบครัวที่มีรากฐานมั่นคง

มายืนหยัดทำงานด้วยตัวเอง

กู้ชิงคิดว่าหลังจากนี้เธอคงจะไม่มีวันได้พบผู้ชายที่จริงใจอย่างฉินคั่วอีก

เขาทำทุกอย่างเพื่อเธอ

ไม่ว่าในอดีตฉินคั่วจะเคยทำอะไรมาก่อน แต่กู้ชิงก็คิดว่าเธอควรจะยึดมั่นจากสิ่งที่ฉินคั่วทำให้เธอ เพราะฉะนั้นเธอไม่ควรเก็บเอาเรื่องทั้งหมดมาคิดใส่ใจ

หลังจากนี้เธอจะตั้งใจทำงานเพื่อฉินคั่วด้วยเช่นกัน

เธออาจจะไม่ได้ช่วยฉินคั่วมากนัก

แต่ก็หวังว่าจะไม่สร้างปัญหาอะไรให้กับฉินคั่วอีก

เธอคีบอาหารให้ฉินคั่ว และฉินคั่วก็กินมันจนหมด

เธอเชื่อว่านี่คือความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เรียบง่ายที่สุด