พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 830 ภรรยาผมเอาใจเก่ง

ตอนที่ 830

ภรรยาผมเอาใจเก่ง

กู้ชิงนั่งทำงานด้วยอาการกระสับกระส่ายตลอดทั้งวัน

เธอไม่รู้ว่าสถานการณ์ฝั่งฉินคั่วจะได้รับการแก้ไขยังไงบ้าง และเขาก็ไม่ได้บอกเธอเลย

พอถามเขาเขาก็ตอบกลับมาอย่างคลุมเครือ ดูไม่มีท่าทีจะบอกเธอตั้งแต่แรก

ขณะนั่งกินข้าวเที่ยง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นกู้ชิงถอนหายใจอยู่หลายครั้งจึงถามว่า “เป็นอะไรไป? อารมณ์ไม่ดีเหรอ?”

“เปล่าค่ะ” จากนั้นกู้ชิงก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉินคั่ว “ฉันไม่รู้ว่าฉันทำถูกหรือเปล่า ตอนนี้เขาพยายามทำงานหนักเพื่อก้าวหน้าในบริษัท แต่ฉันกลับไปสร้างปัญหาให้เขา ฉันนี่มันแย่จังเลยค่ะ”

กู้ชิงเอาแต่คิดว่าถ้าตอนนั้นเธอพยายามควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเอง เธอก็จะไม่มีปัญหากับเกาลู่

เธอรู้ว่าฉินคั่วไม่ได้คิดอะไร แต่เธอก็ยังลงมือทำแบบนั้น เธอไม่น่าทำมันเลยจริง ๆ

“เธอทำถูกแล้ว ถ้าฉินคั่วปกป้องเธอไม่ได้ เธอจะไปอยู่กับเขาทำไม แต่ว่าถ้าเธอกังวลจริง ๆ ก็ลองไปหาเขาที่บริษัทดูสิ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดให้คำแนะนำ

หากเป็นถงเหมี่ยวเหมี่ยว เธอคงจะเข้าไปดูสถานการณ์ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว

จะมานั่งคิดมากอยู่ที่นี่เหมือนกู้ชิงทำไม? เธอไม่ใช่คนแบบนี้สักหน่อย

ทว่ากู้ชิงมีนิสัยที่ค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่มากกว่า และเป็นเรื่องปกติที่เธอจะคิดมาก

“มันจะดีเหรอคะ?” ก่อนหน้านี้กู้ชิงก็คิดแบบนี้

แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป

ท้ายที่สุดมันเป็นบริษัทของฉินคั่ว ถ้าเธอไปที่นั่นมันคง จะไม่ดีแน่

“ทำไมจะไม่ดีล่ะ? เธอคือแฟนตัวจริง ฉินคั่วรักเธอมาก เธอก็แค่ไปทำให้เขามีความสุข มันจะแย่อะไร?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มแล้วคิดว่าบางครั้งการคิดมากก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเสมอไป

กู้ชิงเม้มปาก

“เอาล่ะ ฉันจะให้เธอลาหยุดครึ่งวัน ระหว่างนี้เธอก็ไปดูซะ ลูกในท้องคงจะคิดถึงพ่อเหมือนกัน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดันกู้ชิงออกไป

กู้ชิงก้มหน้าลงด้วยความลำบากใจ

หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว เธอก็โทรศัพท์หาฉินคั่ว

ฉินคั่วกดรับสายอย่างรวดเร็ว “มีอะไรหรือเปล่าที่รัก?”

“นายกินข้าวหรือยัง?” กู้ชิงถาม

“ยังเลย ออเดอร์บางอย่างยังติดปัญหาอยู่น่ะ ผมยังไม่ได้กินข้าว คุณกินแล้วเหรอ?” ฉินคั่วมองดูเอกสารขณะคุยโทรศัพท์กับกู้ชิง

ไม่มีทาง ตอนนี้เขายุ่งมาก

ได้หวังว่าจะสามารถแยกร่างออกเป็นสองร่างได้

อีกอย่างเขาจะต้องรีบกลับไปเตรียมอาหารเย็นให้กู้ชิง พักผ่อนกับกู้ชิง ช่วงเวลาพักของฉินคั่วจึงจะสั้นมาก

ฉินคั่วจึงพยายามจัดการเรื่องทุกอย่างให้เสร็จสิ้นในเวลานี้

“จะบ่ายแล้ว ทำไมยังไม่กินอีก?” กู้ชิงพูดถามด้วยน้ำเสียงตำหนิ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วเธอรู้สึกเป็นทุกข์มากกว่า

ตอนอยู่ที่บ้าน ฉินคั่วคอยดูแลสุขภาพร่างกายของเธออย่างดีเสมอ

แต่เขากลับไม่สนใจสุขภาพร่างกายของตัวเองเลย

ฉินคั่วทำเพื่อเธอมามากจริง ๆ

“ผมเป็นผู้ชาย อีกอย่างผมยังไม่หิว ที่รัก ไม่ไปทำงานเหรอ? ทำไมถึงมีเวลามาคุยโทรศัพท์กับผม?” ฉินคั่วมองดูเวลา โดยปกติเวลากู้ชิงจะต้องกลับไปทำงานแล้ว

“งานไม่ยุ่งน่ะ” กู้ชิงพูดบอกเบา ๆ

ขณะเดียวกันกู้ชิงกำลังเดินออกมาจากสตีเฟนกรุ๊ป

เธอเดินออกมาแล้วก็กลัวฉินคั่วจะรู้ว่าเธออยู่ข้างนอก กู้ชิงจึงพูดคุยกับเขาต่ออีกสองสามประโยคแล้วจึงวางสายลง

ฉินคั่วที่ได้รับสายจากกู้ชิงรู้สึกถึงความหวานที่ประดังประเดเข้ามาในหัวใจ

จากนั้นเขาก็มีแรงทำงานต่ออีกหลายชั่วโมง

กู้ชิงกับลูกคือแรงบันดาลใจของเขา

เขาจะตั้งใจทำงานหนักเพื่อทั้งสองคน

กู้ชิงแพ็กอาหารสองสามอย่างที่ฉินคั่วชอบกินใส่กล่อง จากนั้นก็ออกเดินทางไปยังบริษัทของฉินคั่ว

เดิมทีเธออยากจะกลับไปทำอาหารที่บ้าน

ฉินคั่วอาจจะชอบอาหารที่เธอทำให้มากกว่า แต่บ้านของพวกเราอยู่ห่างไกลจากที่นี่เล็กน้อยและไม่สะดวกที่จะกลับไปตอนนี้

นอกจากนี้มันยังเสียเวลามาก

เธอแค่อยากจะไปดูฉินคั่วแล้วกลับ

แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะให้วันหยุดเธอ แต่เธอก็ไม่สามารถฉวยโอกาสนี้หลีกเลี่ยงการทำงานแล้วปล่อยให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทุกข์ทรมานกับกองงานได้

ในไม่ช้ากู้ชิงก็มาถึงบริษัทของฉินคั่ว

กู้ชิงเดินเข้ามาที่แผนกต้อนรับ และหลังจากพนักงานต้อนรับเห็นกู้ชิง ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้น

ต้องบอกว่ากู้ชิงสวยมาก

ไม่ใช่ความสวยแบบตระการตา แต่เป็นความสวยแบบสง่างามและเงียบขรึม

หลังจากเห็นเธอเดินเข้ามา พนักงานต้อนรับก็สงบเสงี่ยมขึ้น

พนักงานต้อนรับไม่กล้าส่งเสียงดังเวลาคุยกับเธอ เพียงสอบถามเธอเบา ๆ ว่า “คุณผู้หญิง มาพบใครเหรอคะ?”

“ฉันมาหาฉินคั่วค่ะ” กู้ชิงพูดตอบ

พนักงานต้อนรับเบิกตากว้าง นึกไม่ถึงว่าสาวสวยคนนี้ จะมาหาคุณฉิน

“ได้นัดไว้มั้ยคะ?” พนักงานต้อนรับถามกลับอย่างระมัดระวัง

เธอเหลือบมองกู้ชิงแล้วรู้สึกว่าอีกฝ่ายให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

ราวกับอีกฝ่ายไม่ได้มาจากโลกเดียวกัน

ตอนเธอเห็นกู้ชิง เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่ดูพิเศษกว่าปกติ

เพียงมองแวบแรกก็รู้สึกว่ากู้ชิงสวยมากจริง ๆ และให้ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมอย่างบอกไม่ถูก

พนักงานต้อนรับรู้สึกว่าชาตินี้เธอคงจะไม่มีวันเป็นได้แบบนี้

“ไม่ได้นัด แค่คุณลองบอกเขาได้ว่ากู้ชิงมาหาเขาค่ะ” กู้ชิงยิ้ม

พนักงานต้อนรับมองดูกู้ชิงที่กำลังหน้าแดง

จากนั้นก็พูดบอกอย่างสุภาพว่า “ถ้าอย่างนั้นเชิญคุณผู้หญิงนั่งรอในห้องรับรองสักครู่นะคะ และเดี๋ยวฉันจะโทรศัพท์แจ้งให้คุณฉินทราบค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” กู้ชิงขอบคุณเธอและเข้าไปนั่งรอในห้องรับรอง

ฉินคั่วใกล้จะจัดการเอกสารเสร็จแล้ว

คิดไปคิดมาก็ว่าจะออกไปกินข้าวสักหน่อย

เพราะถ้าเกิดร่างกายไม่แข็งแรงจะดูแลลูกกับกู้ชิงได้ยังไง?

หลังจากเก็บเอกสารและเตรียมจะลุกขึ้น โทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดังขึ้น

ฉินคั่วขมวดคิ้ว ใครโทรศัพท์มาอีก? โทรมาไม่รู้เวล่ำเวลาเลย

แต่สุดท้ายฉินคั่วก็กดรับสาย

พอได้ยินพนักงานต้อนรับพูด ฉินคั่วก็เบิกตากว้าง “คุณพูดจริงเหรอ?”

พนักงานต้อนรับไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ น้ำเสียงของฉินคั่วถึงฟังดูตื่นเต้นมาก ถึงอย่างนั้นเธอก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว “จริงค่ะ เธอพูดว่าอย่างนั้น ไม่ผิดแน่ค่ะ”

“งั้นรอก่อน” ฉินคั่ววางสายแล้วรีบตรงดิ่งไปชั้นล่างทันทีราวกับกำลังจะเหาะไป

เมื่อมาถึงชั้นล่างและเห็นกู้ชิงนั่งอยู่บนโซฟา ฉินคั่วก็รีบเข้ามาถามว่า “ชิงชิง มาทำอะไร?”

กู้ชิงลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นหน้าฉินคั่ว แต่กลับนึกไม่ถึงว่า จะถูกฉินคั่วเดินเข้ามากอด

กู้ชิงขมวดคิ้วด้วยความอึดอัด “นายทำอะไร ไม่เห็นเหรอคนมองเยอะแยะ?”

“คุณเป็นภรรยาผม ไม่ใช่ใครอื่นสักหน่อย ทำไมผม จะกอดภรรยาตัวเองไม่ได้? พวกเขาจะกล้าแสดงความคิดเห็นเหรอ?” ฉินคั่วถอนหายใจ

ใครจะกล้าออกแสดงความคิดเห็น

“ทำไมนายน่าไม่อายขนาดนี้?” ตระกะของฉินคั่วทำให้ กู้ชิงถึงกับพูดไม่ออก

“ที่รัก คุณก็รู้ว่าผมเป็นคนแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกแล้วไม่ใช่เหรอ” ฉินคั่วกอดเธอไว้ในอ้อมแขนราวกับวายร้าย

“เอาล่ะ ฉันเอาข้าวมาให้นาย รีบไปกินซะ” กู้ชิงผลัก ฉินคั่วออก เธอไม่คุ้นกับการถูกมองแบบนี้

ทว่าฉินคั่วกลับก้มหน้าลงมาหอมแก้มกู้ชิง “ภรรยาผมเอาใจเก่งจัง”

จากนั้นฉินคั่วก็พากู้ชิงเดินขึ้นไปที่ชั้นบน

เขาไม่อยากให้ใครมามองที่รักของเขา