พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 838 วิธีการนี้จะต้องได้ผล

ตอนที่ 838

วิธีการนี้จะต้องได้ผล

ซ่งโมโม่ยังไม่ทันได้เปิดปากพูดอะไร เธอก็ได้ยิน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดขอโทษขึ้นมาก่อน “โทษทีนะ ช่วงนี้ที่บ้านวุ่นวายมาก เลยหาเวลามาคุยกับเธอไม่ได้เลย คืนนี้ไปลองดูกันเถอะ อย่าลืมเอาแบบร่างมาด้วยนะ”

พอเห็นดวงตาที่เหนื่อยล้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยว ซ่งโมโม่ก็คิดว่าบางทีถงเหมี่ยวเหมี่ยวอาจจะไม่ได้มีช่วงเวลาสบาย ๆ อย่างที่เธอคิด

ซ่งโมโม่กำมือแน่น “ขอโทษนะคะคุณถง ฉันไม่น่าเข้าใจคุณกับพี่กู้ชิงผิดไปเลย ฉันอยากจะขอโทษพวกคุณจริง ๆ ค่ะ”

จนกระทั่งตอนนี้ กู้ชิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังนึกถึงเธอ

พอนึกถึงสิ่งที่เธอพูดออกไป ซ่งโมโม่ก็รู้สึกละอายใจมาก

เธอทำให้คนอื่นเสียน้ำใจไปตั้งเท่าไหร่แล้ว?

“เอาล่ะมาพูดเอาตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก เธอไปตั้งใจทำงานออกแบบเถอะ ไม่ต้องคิดอย่างอื่น ถ้าคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ เธอจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่ถ้าคว้าไว้ไม่ได้จะมาโทษคนอื่นก็ไม่ได้นะ อีกอย่างฉันหวังว่าเธอจะเลิกว่าฉันกับกู้ชิงคิดยังไงสักที” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าซ่งฉิงเกลียดคนที่ชอบคิดเล็กคิดน้อย

เธอเพียงบอกให้ซ่งโมโม่รับรู้ล่วงหน้า

ทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนตอนที่เธอพาซ่งโมโม่มาที่นี่ จะสำเร็จหรือล้มเหลวก็ขึ้นอยู่กับซ่งโมโม่

“เข้าใจแล้วค่ะคุณถง ขอบคุณที่ดึงฉันขึ้นมาโคลนครั้งแล้วครั้งเล่านะคะ” ซ่งโมโม่พูดตอบรับด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้าและเห็นว่าดวงตาของซ่งโมโม่แดงขึ้นเล็กน้อย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกับทำอะไรไม่ถูก “ไม่ต้องรีบขอบคุณฉันหรอก ฉันแค่หวังว่าเธอจะคว้าโอกาสนี้เอาไว้ให้ได้ เพราะถ้าเธอพลาด ฉันก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้ เข้าใจมั้ย?”

“เข้าใจค่ะคุณถง” ซ่งโมโม่รีบพยักหน้าตอบรับ

“งั้นก็ดี ตอนเย็นฉันจะบอกเธออีกที ขอฉันจองสถานที่กับบอกแม่ทูนหัวก่อน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโบกมือบอกซ่งโมโม่ให้กลับออกไป

ซ่งโมโม่เข้าใจได้ในทันทีและรีบออกจากห้องไป

เธอออกมายืนเม้มปากอยู่ด้านนอกประตู พยายามควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหลลงมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเกิดมาเป็นคนดีเหรอ? ไม่รู้ว่าทำไมถึงใจดีกับเธอนัก

เธอรู้สึกว่าเธอไม่สมควรได้รับโอกาสนี้เลย

ขณะเดียวกันจู่ ๆ กระดาษทิชชูก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ซ่งโมโม่

ซ่งโมโม่เงยหน้าขึ้นและเห็นว่ากู้ชิงกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

“พี่ พี่กู้ชิง” ซ่งโมโม่ร้องเรียกเสียงหลง

“เช็ดน้ำตาเถอะ คุณถงให้โอกาสเธอแล้ว เธอก็ควรทำให้ดี อย่าทำให้คุณถงผิดหวัง เธออาจจะรู้สึกว่าพวกเราสนิทกัน แต่เวลาคุณถงมีอะไรเขาจะให้โอกาสเธอก่อนเสมอ เพราะงั้นเธอควรจะเข้าใจได้แล้วว่าคุณถงมีเจตนาดี” กู้ชิงยื่นกระดาษทิชชูให้ซ่งโมโม่อีกครั้ง

ซ่งโมโม่รับกระดาษทิชชูจากกู้ชิงแล้วพูดว่า “ฉันเข้าใจแล้วพี่กู้ชิง”

“เอาล่ะ สู้ ๆ นะ” กู้ชิงตบไหล่ให้กำลังใจซ่งโมโม่

ซ่งโมโม่พยักหน้าอย่างแรง

หลังจากสงบสติอยู่ด้านนอกประตูแล้ว ซ่งโมโม่ก็กลับไปที่ห้องทำงาน

พอเห็นท่าทางซีดเซียวของเธอ เพื่อนร่วมงานคนก่อนหน้านี้ก็เดินเข้ามาพูดว่า “โมโม่ เกิดอะไรขึ้น? โดนคุณถงว่าเหรอ?”

เพื่อนร่วมงานที่เดินเข้ามาหาคนนี้มีชื่อว่าหลี่เสี่ยวผิง ในสายตาของหล่อนไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลยมีแต่ความดูถูกเหยียดหยาม

ใคร ๆ ก็บอกว่าซ่งโมโม่เข้ามาได้เพราะมีเส้นสาย

และเส้นสายนั้นก็คือถงเหมี่ยวเหมี่ยว

แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ซ่งโมโม่จะไม่ได้รับการให้ท้ายจากใครเลย

อีกอย่างถ้าคุณถงเป็นคนแนะนำให้เข้ามาจริง ๆ

ทำไมถึงโดนต่อว่าหนักทุกวัน ไม่แตกต่างไปจากพวกหล่อนเลยล่ะ?

มีเส้นสายแต่ไม่รู้จักใช้ให้เกิดประโยชน์ หล่อนไม่เคยเห็นคนโง่เขลาแบบนี้มาก่อนเลยจริง ๆ

อย่างไรก็ตามซ่งโมโม่ไม่รู้ความคิดที่แท้จริงของ หลี่เสี่ยวผิง

เพียงแค่คิดว่าหลี่เสี่ยวผิงกำลังปลอบเธออยู่จริง ๆ

เธอรู้สึกว่าเธอสนิทสนมกับหลี่เสี่ยวผิง ดังนั้นเธอจึงไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่นเลย

ซ่งโมโม่ส่ายหน้าแล้วยิ้ม “เปล่า คุณถงไม่ได้ว่าอะไรฉัน”

“งั้นก็ดีแล้ว” หลี่เสี่ยวผิงพูดแบบนี้แต่ภายในใจกลับคิดอีกอย่าง

ตาแดงก่ำขนาดนี้ยังจะไม่ยอมรับอีก

หรือว่ากลัวจะเสียหน้า?

ไม่รู้ว่าซ่งโมโม่กำลังคิดอะไรอยู่

“อืม” ซ่งโมโม่ตอบรับเบา ๆ จากนั้นก็ก้มหน้าจัดการงานต่าง ๆ ของเธอต่อ

ตอนนี้เธอยังไม่อยากคุยกับหลี่เสี่ยวผิง

เธออยากอยู่คนเดียวเงียบ ๆ สักพัก

พอเห็นว่าเธอมีท่าทางเปลี่ยนไป หลี่เสี่ยวผิงก็ขมวดคิ้ว

โดยปกติซ่งโมโม่จะต้องตัวประจบประแจงต่อหน้าหล่อน แค่หล่อนโบกไม้โบกมือ ซ่งโมโม่ก็รีบกระดิกหางเข้ามาหาแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่ยัยนี่มีท่าทางแบบนี้

แต่เมื่อคิดได้ว่าเธออาจจะถูกถงเหมี่ยวเหมี่ยวต่อว่ามา หลี่เสี่ยวผิงก็เลยแสดงความเมตตาด้วยการหันหลังกลับไปทำงานโดยไม่พูดอะไร

จนกระทั่งเลิกงานในตอนเย็น ซ่งโมโม่หยิบถุงที่ปิดผนึกออกมาจากลิ้นชักอย่างระมัดระวังแล้วใส่ลงไปในกระเป๋า

แต่หลังจากก้าวออกไปสองก้าว ใครบางคนกลับหยุดเธอเอาไว้ “โมโม่ พอดีเย็นนี้ที่บ้านฉันมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ เธอช่วยจัดการเอกสารแทนฉันได้มั้ย? ฉันยังทำไม่เสร็จเลย”

คนที่พูดไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นหลี่เสี่ยวผิง

ตอนเที่ยงหลี่เสี่ยวผิงต้องการคุยกับซ่งโมโม่เรื่องนี้

แต่ซ่งโมโม่ถูกถงเหมี่ยวเหมี่ยวเรียกตัวไปก่อน พอกลับมาก็ดูอารมณ์ไม่ดี หลี่เสี่ยวผิงจึงหาโอกาสพูดไม่ได้

ในที่สุดหล่อนก็หาโอกาสได้แล้ว

หล่อนคิดว่าตอนนี้ซ่งโมโม่น่าจะใจเย็นลงแล้ว

แน่นอนว่าที่หล่อนขอร้องไม่ใช่เป็นว่าเพราะมีเรื่องเกิดขึ้น

แต่มีมันสมองอย่างซ่งโมโม่อยู่ทั้งคน จะไม่ใช้ก็เสียดายเปล่า

เอางานที่ยังทำไม่เสร็จให้ซ่งโมโม่ทำแทนแล้วกลับนั่งเล่นนอนเล่นที่บ้านดีกว่า

เห็นได้ชัดว่าหล่อนเตรียมการมา

โดยปกติแล้วซ่งโมโม่จะไม่มีทางปฏิเสธ

แต่เย็นนี้ซ่งโมโม่นัดกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้ และ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังรอเธออยู่ข้างนอก

ก่อนหน้าเธอเคยช่วยหลี่เสี่ยวผิง แต่ตอนนี้เธออยู่ช่วยไม่ได้

ซ่งโมโม่พูดขอโทษหลี่เสี่ยวผิงว่า “ขอโทษนะ แต่วันนี้ฉันมีธุระ คงจะอยู่ช่วยเธอไม่ได้หรอก”

หลี่เสี่ยวผิงนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธตัวเอง ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อนแข็งค้างทันที

หล่อนรีบพูดกับซ่งโมโม่ด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนว่า “โมโม่ ขอร้องล่ะ เธอก็รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ที่บ้านฉันไม่ค่อยดี มีเรื่องเกิดขึ้นจริง ๆ ไม่งั้นฉันไม่มาขอร้องเธอ”

เมื่อหลี่เสี่ยวผิงเห็นว่าซ่งโมโม่ยังยืนนิ่งไม่ไหวติง หล่อนก็ใช้ความน่าสงสารเข้าสู้

หล่อนรู้ว่าซ่งโมโม่อยู่ไกลบ้าน ดังนั้นวิธีการนี้จะต้องได้ผล

ซ่งโมโม่ขมวดคิ้ว หลายวันในหนึ่งเดือนจะต้องมีเรื่องเกิดขึ้นกับครอบครัวของหลี่เสี่ยวผิง

หล่อนมาทำงานทุกวันแต่ทำงานไม่เคยเสร็จเลย

ทุกครั้งจะต้องรอให้เลิกงานก่อนแล้วค่อยส่งงานให้เธอทำจนล่วงเวลา

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นงานแบบเดียวกัน แต่ทุกครั้งที่เธอหันกลับไปมองเธอจะต้องเห็นหลี่เสี่ยวผิงคุยเม้ากับคนอื่นหรือเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ตลอดเวลา

บางครั้งซ่งโมโม่ก็คิดสงสัยว่าหลี่เสี่ยวผิงเห็นเธอเป็นเพื่อนบ้างไหม

พอมาคิดดูแล้วและพบว่าตนเองมีเพื่อนเพียงคนเดียว เธอก็เลยปล่อยเลยตามเลย

ทว่าเธอไม่ใช่คนโง่เขลา เธอแยกแยะได้ว่าอะไรสำคัญอะไรไม่สำคัญ