พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 839 ยังรอเธออยู่หรือเปล่า

ตอนที่ 839

ยังรอเธออยู่หรือเปล่า

“ขอโทษนะ แต่วันนี้ฉันมีเรื่องสำคัญที่จะต้องทำจริง ๆ คงทำให้เธอไม่ได้หรอก เธอไปบอกผู้จัดการแล้วเอากลับไปทำที่บ้านก็ได้” ซ่งโมโม่ชัดเจนกว่าใคร ๆ แต่เนื่องจากเธอค่อนข้างสนิทสนมกับหลี่เสี่ยวผิง ซ่งโมโม่จึงพูดบอกเธออย่างสุภาพ

ไม่ได้พูดอะไรที่ฟังดูรุนแรงเป็นพิเศษ

“เธออยู่ตัวคนเดียวในเมืองเป่ย ถ้ามีเรื่องสำคัญเกิดขึ้นก็ยังโชคดีที่มีฉันเป็นเพื่อน แต่ทำไมแค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้กลับทำแทนฉันไม่ได้?” ซ่งโมโม่ปฏิเสธหล่อนครั้งแล้วครั้งเล่าจน หลี่เสี่ยวผิงชักจะโมโห

“ฉันมีเรื่องสำคัญต้องทำจริง ๆ” ซ่งโมโม่พูดอย่างไม่ใส่อารมณ์

พูดกันตามตรงเธอไม่แปลกใจเลยที่เห็นสีหน้าที่แท้จริงของหลี่เสี่ยวผิง

อันที่จริงซ่งโมโม่พยายามรักษาความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาอย่างระมัดระวังมาโดยตลอด

แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอไม่ทำตามความต้องการของ หลี่เสี่ยวผิง เธอก็จะสูญเสียเพื่อนคนนี้ไปในไม่ช้า

หลี่เสี่ยวผิงฉวยโอกาสจากตอนที่ซ่งโมโม่ย้ายมาที่นี่และยังไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมดีพอ

เห็นว่าเธอไม่มีเพื่อนเลยกล้าทำแบบนี้กับเธอ

หล่อนเห็นว่าในสายตาของซ่งโมโม่น่าจะขาดหล่อนไปไม่ได้

“เธอไม่อยากทำให้ฉันก็ไม่น่าพูดแบบนี้ออกมาปะ? ถ้าเธอไม่อยากทำก็พูดออกมาเลยสิ ฉันไม่ไปบังคับเธอหรอก” หลี่เสี่ยวผิงพูดประชดประชัน

พลางคิดในใจว่าอีกนานแค่ไหนว่าซ่งโมโม่จะใจอ่อน

แต่หลี่เสี่ยวผิงกลับไม่รู้เลยว่าตอนนี้ซ่งโมโม่ได้เห็นธรรมชาติที่แท้จริงของหล่อนแล้ว

ปากบอกว่าเป็นเพื่อน แต่แท้จริงแล้วแค่เก็บไว้ใช้งาน

เธอรู้เรื่องนี้มาโดยตลอด

เพื่อนที่แท้จริงจะเข้าใจซึ่งกันและกัน แต่หลังจากเธอบอกว่ามีธุระต้องทำ หลี่เสี่ยวผิงกลับมีปฏิกิริยาเช่นนี้

แน่นอนว่าอีกฝ่ายถือว่าเธอเป็นเพียงเครื่องมือไว้ใช้งาน

ในอดีตซ่งโมโม่เห็นว่าหลี่เสี่ยวผิงไม่ได้ทำอะไรเกินเลย เธอจึงเลือกที่จะปิดตาข้างหนึ่ง

แต่ตอนนี้คำพูดคำจาของหลี่เสี่ยวผิงกลับทำให้เธอรู้สึกขนหัวลุกมากจริง ๆ

“ใช่ ฉันไม่อยากช่วยเธอทำงาน พอใจแล้วหรือยัง?” ซ่งโมโม่พูดจบแล้วเตรียมจะเดินออกไป

แต่ใครจะรู้ว่าหลี่เสี่ยวผิงจะคว้าตัวเธอเอาไว้

หล่อนตวาดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “ซ่งโมโม่ เธอหมายความว่ายังไง บอกฉันมาให้ชัดเจน พูดมา!”

หล่อนกำมือแน่นจนซ่งโมโม่รู้สึกเจ็บปวด

แต่สุดท้ายซ่งโมโม่ก็ยังอดกลั้นเอาไว้ ก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า “หมายความว่าไม่อยากทำไง เธอจะให้ฉันพูดอะไรอีกล่ะ?”

หลี่เสี่ยวผิงจ้องมองไปที่ซ่งโมโม่ “เธอทำกับฉันแบบนี้ใช่มั้ย ไม่ต้องห่วง เธอได้เสียเพื่อนเพียงคนเดียวไปแน่” หลี่เสี่ยวผิงพูดจาโหดร้ายออกมาโดยตรง

ในเมื่อซ่งโมโม่มองข้ามความหวังดีของหล่อน มิตรภาพระหว่างพวกเธอก็ต้องจบลง!

ที่หล่อนพูดออกมานั้นเป็นความจริง และหล่อนจะไม่มีทางใจอ่อนให้ซ่งโมโม่เด็ดขาด!

“จะทำอะไรก็ทำ” ซ่งโมโม่รู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที

เธอเกลียดที่ต้องมานั่งรับมือกับความสัมพันธ์ประเภทนี้

ตอนนี้เลยเวลาเลิกงานมานานแล้ว และภายในสำนักงานก็เหลือแค่เธอกับหลี่เสี่ยวผิงสองคน

พอเห็นท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดสนิท ซ่งโมโม่ก็ขมวดคิ้วแน่น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอุตส่าห์ให้โอกาสเธอ แต่เธอกลับปล่อยให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรอนาน

เธอไม่อยากจะเสียเวลากับหลี่เสี่ยวผิงอีกต่อไป

หลี่เสี่ยวผิงเบิกตากว้างด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ หล่อนนึกไม่ถึงว่าคำพูดเหล่านี้จะหลุดออกมาจากปากของซ่งโมโม่

“เธอหมายความว่ายังไง?” หลี่เสี่ยวผิงยังคงไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ซ่งโมโม่มองดูหลี่เสี่ยวผิงด้วยความรู้สึกทนไม่ไหวแล้ว

“หลี่เสี่ยวผิง เธอจะเอาเปรียบคนอื่น ทำไมไม่รู้จักคำนวณเวลาให้มันดี ๆ? ทุกวันพุธกับวันศุกร์จะต้องมีเรื่องเกิดขึ้นกับครอบครัวเธอตลอด และเธอก็ชอบใช้ข้ออ้างแบบเดิม ๆ พอฉันช่วยเธอเธอก็เร่ไปบอกคนอื่นว่าฉันเป็นคนรับใช้เธอ ฉันอุตส่าห์นับเธอเป็นเพื่อนแล้วเธอเห็นฉันเป็นตัวอะไร? เครื่องมือไว้ใช้ทำงานแทนเธอเหรอ? ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้วเพราะงั้นหยุดสักทีเถอะ” ซ่งโมโม่ผลักหลี่เสี่ยวผิงออกไปให้พ้นทาง

หลี่เสี่ยวผิงนึกไม่ถึงว่าซ่งโมโม่จะรู้เรื่องทั้งหมด

เธอรู้เรื่องพวกนี้มานานแค่ไหนแล้ว

หลี่เสี่ยวผิงมีสีหน้าลำบากใจ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือหล่อนกำลังเสียเพื่อนโง่ ๆ ไว้ช่วยทำงานไป

ดังนั้นหลี่เสี่ยวผิงจึงตื่นตระหนกอย่างอธิบายไม่ถูก “ที่บ้านฉันมีเรื่องเกิดขึ้นจริง ๆ จำได้มั้ยที่ฉันเล่าให้เธอฟังว่าขาแม่ฉันไม่ค่อยดี ทุกพุธกับศุกร์ฉันจะต้องพาแม่ไปเปลี่ยนผ้าพันแผล จะไม่ไปก็ไม่ได้”

พอเห็นว่าหลี่เสี่ยวผิงเริ่มเกินเลย มาถึงขั้นนี้แล้วแต่ยังไม่ยอมรับความจริง ซ่งโมโม่ก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกต่อไป

เธอเม้มปากแล้วพูดว่า “ที่บอกว่าพาแม่ไปเปลี่ยนผ้าพันแผลคือไปเปลี่ยนที่ร้านหม้อไฟกับห้างสรรพสินค้าเหรอ? เธอไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันไม่เชื่อเธอหรอก จัดการตัวเองให้ดีล่ะ”

หลังจากพูดจบ ซ่งโมโม่ก็เดินจากไป

หลี่เสี่ยวผิงยืนอยู่ที่เดิมจ้องมองทิศทางที่ซ่งโมโม่เดินจากไป หลี่เสี่ยวผิงไม่พอใจอย่างมาก “อวดเก่งซะไม่มี! ก็แค่นังบ้านนอก กล้ามาลองดีกับฉัน อย่าจองหองนักเลย!”

หลี่เสี่ยวผิงพูดออกมาโดยไม่ได้ตระหนักเลยว่าตนเองก็มาจากพื้นที่ชนบทเช่นกัน

ก่อนหน้านี้หล่อนพยายามเข้าหาซ่งโมโม่เพราะเห็นว่า ซ่งโมโม่ดูโง่เขลา

อยู่คนละระดับกับใครหลายคนในบริษัทจึงไม่มีใครมาเที่ยวเล่นกับเธอ

ดังนั้นหล่อนจึงตั้งเป้าหมายมาที่ซ่งโมโม่

ต่อมาซ่งโมโม่ก็เป็นอย่างที่หล่อนคิด อีกฝ่ายทำตัวเชื่อฟังมาก

รู้พฤติกรรมที่แท้จริงของหล่อนแต่กลับไม่เคยพูดเปิดโปง ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าซ่งโมโม่ต้องการเป็นเพื่อนกับหล่อนจริง ๆ

วันนี้หล่อนจะให้ซ่งโมโม่ได้อวดเก่งไปก่อน

อย่างไรเสียพรุ่งนี้ซ่งโมโม่จะต้องเข้ามาขอร้องหล่อนอย่างแน่นอน

พอคิดได้เช่นนี้ หลี่เสี่ยวผิงก็รู้สึกดีขึ้นมาก

ก็แค่จัดระเบียบเอกสารไม่ใช่เหรอ? คิดว่าไม่มีอีกฝ่ายแล้วหล่อนจะทำไมไม่ได้หรือไง?

ซ่งโมโม่อวดเก่งเกินไปแล้ว!

ซ่งโมโม่รีบวิ่งออกมาข้างนอก

ตอนนี้ค่อนข้างมืดมากแล้ว ไม่รู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะยังรอเธออยู่หรือเปล่า

พอเธอมาถึงหน้าประตูและเห็นว่าประตูว่างเปล่า ใบหน้าของซ่งโมโม่ก็มืดมนลงทันที

แน่นอนว่าเธอทำให้ทุกอย่างพังพินาศลง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่จำเป็นจะต้องรอเธอ

ซ่งโมโม่มองดูถนนด้วยความรู้สึกสูญเสีย

เธอเกิดมาล้มเหลวอย่างที่พ่อแม่พูดเอาไว้ไม่มีผิด

เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ซ่งโมโม่ยืนหดหู่อยู่ที่หน้าประตูบริษัท สายตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

เธอไม่รู้ว่าจะไปไหนและไม่รู้ว่ามีที่ไหนให้พึ่งพิง

เธอไม่มีอะไรเลยและอยู่ตัวคนเดียว

น่าอนาถใจมาก

“ปี๊นนน ๆ ๆ” ขณะที่ซ่งโมโม่กำลังคิดฟุ้งซ่านไปไกล เสียงแตรรถก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

ซ่งโมโม่หันกลับมาและเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่ในรถยนต์

ซ่งโมโม่รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา “คุณถง คุณ… ยังไม่ไปอีกเหรอคะ?”

“ฉันจะไปไหนล่ะ โทษทีนะ พอดีติดเอกสารนิดหน่อยก็เลยมาช้าน่ะ เพิ่งขับรถออกมาจากโรงรถเอง ขึ้นมาสิ ไม่ได้ปล่อยให้รอนานใช่มั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามด้วยความกังวล

“ไม่ค่ะ ไม่เลย” ซ่งโมโม่ขึ้นรถและกลั้นน้ำตาที่กำลัง จะเอ่อล้นออกมา

สุดท้ายแล้วพระเจ้าก็ยังเห็นใจเธอสินะ