พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 842 คนที่คิดแต่เรื่องผลประโยชน์

ตอนที่ 842

คนที่คิดแต่เรื่องผลประโยชน์

กระทั่งส่งซ่งฉิงถึงโรงแรม ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กลับบ้าน

ตอนเธออยู่ข้างนอก เธอบอกมู่อวี้เฉิงว่าจะอยู่กินข้าวข้างนอกด้วย

เมื่อเห็นว่าเธอไม่อยู่ มู่อวี้เฉิงก็ขี้เกียจเกินกว่าจะรบกวนเธอจึงออกไปกินข้าวนอกบ้านเช่นกัน

จนเมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาแล้ว เธอก็เห็นมู่อวี้เฉิงนั่งอ่านเอกสารต่าง ๆ อยู่บนโซฟา

เธอรีบพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของมู่อวี้เฉิงแล้วฝั่งศีรษะไว้ที่ซอกคอของเขาทันที

มู่อวี้เฉิงเห็นเช่นนั้นจึงวางเอกสารในมือลงและจับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไว้ในอ้อมแขน “เป็นอะไร?”

“วันนี้ฉันแนะนำใครบางคนให้แม่ทูนหัวรู้จัก แม่ทูนหัวพอใจมากเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา

“งั้นก็ควรมีความสุขไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงดูไม่มีความสุขเลยล่ะ?” ตั้งแต่วินาทีแรกที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้ามา มู่อวี้เฉิงก็สามารถมองออกได้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูไม่มีความสุขเอาเสียเลย เพียงแต่มู่อวี้เฉิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

อุตส่าห์ออกไปกินข้าวนอกบ้านทั้งทีทำไมกลับมาด้วยสีหน้าแบบนี้?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโอบแขนรอบเอวแกร่งของมู่อวี้เฉิง และพูดเสียงแผ่วว่า “ก็ฉันยังเป็นห่วงเรื่องแม่อยู่ อวี้เฉิงคุณว่าแม่ป่วยหรือเปล่า? แล้วจงใจทำเป็นไม่บอกพวกเรา”

“ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าไม่ต้องห่วง ผมจัดการเรื่องนี้เอง” มู่อวี้เฉิงลูมผมถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“แต่ฉันก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี แม่ทูนหัวบอกฉันว่าเดี๋ยวอีกสองวันจะเข้าไปดูให้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเล่าเรื่องราวในอดีตให้ซ่งฉิงฟัง

เธอกลัวว่าการอวดฉลาดของเธอจะทำให้เรื่องทุกอย่างแย่ลง รวมถึงเข้าไปขัดขวางแผนการของมู่อวี้เฉิง

“ป้าซ่งฉิงเหรอ? ให้เข้าดูบ้างก็ดี” บางทีถ้าซ่งฉิงเข้าไปหาอาจจะรู้ความจริงของเรื่องนี้ก็ได้

“เรื่องนี้เกี่ยวกับอาจารย์ซ่งฉิงหรือเปล่า?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าคำพูดของมู่อวี้เฉิงฟังดูผิดแปลกไป

“ไม่หรอก แต่ป้าซ่งฉิงคือกุญแจสำคัญ รอให้ป้ารู้ความจริงก่อนตอนนั้นป้าซ่งฉิงคงจะบอกคุณเอง” มู่อวี้เฉิงรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อนเล็กน้อย

จนเขาไม่รู้ว่าจะพูดยังไง

“ก็ถ้าแม่ทูนหัวจะบอกฉัน ทำไมคุณไม่บอกฉันเลยล่ะ? อวี้เฉิง เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” หัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต้นระรัว ไม่สามารถสงบลงได้

ขณะนั่งทำงาน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่มีสมาธิเลย มัวแต่นึกถึงเรื่องของลิ่นอวี๋เหยียนอยู่เสมอ

“ผมบอกคุณแล้วไงว่าอย่าคิดมาก เดี๋ยวคุณก็รู้เองแหละ” มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้ว เขาไม่อยากให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของลิ่นอวี๋เหยียนจริง ๆ

แม้ว่าลิ่นอวี๋เหยียนจะเป็นแม่ของเขาเอง แต่หลังจากตรวจสอบแล้วเขากลับพบว่ามันค่อนข้างซับซ้อน

เขาไม่อยากให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามามีส่วนร่วม

“แต่ฉันอดไม่ได้ ก่อนหน้านี้แม่ใจดีกับฉันมาก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพึมพำ เธอเห็นด้วยกับมู่อวี้เฉิงแต่เธอควบคุมตัวเองไม่ได้จริง ๆ

ไม่มีใครรู้ว่าทำไมลิ่นอวี๋เหยียนถึงกลายมาเป็นแบบนี้

“ผมก็ยังยืนยันคำเดิม เอาไว้ถ้าต้องรู้อะไรเดี๋ยวคุณก็รู้เอง ไม่ต้องคิดมาก” มู่อวี้เฉิงตบไหล่ปลอบเธอ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปาก ไม่พูดอะไรและเอนกายพิง มู่อวี้เฉิงเงียบ ๆ

มู่อวี้เฉิงมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วลูบผมเธอ “ไม่ต้องห่วง มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ให้ถึงเวลาก่อนผมจะบอกคุณทุกอย่าง เพราะงั้นไม่ต้องสนใจหรอก”

“เข้าใจแล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าด้วยความกลัดกลุ้ม

ทว่าเธอกลับไม่ได้ถามเจาะลึกถึงเรื่องนี้มากนัก

เพราะเธอรู้ว่าบางครั้งมู่อวี้เฉิงก็ทำแบบนี้เพื่อปกป้องตัวเธอเอง

เขาจะไม่มีวันทำอะไรให้เธอต้องเจ็บช้ำ

แต่เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกเศร้าใจอีกครั้ง

เธอไร้ประโยชน์จริง ๆ ไม่สามารถช่วยอะไรมู่อวี้เฉิงได้เลย

ทำได้แค่เฝ้าดูพวกเขาเป็นกังวลเท่านั้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นกังวลเหมือนกัน แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้เลย

เพราะเธอไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันแน่

ช่างเถอะ เธอเองก็ไม่อยากลงรายละเอียดนักหรอกเพราะมันอาจจะยังไม่ถึงเวลาที่เธอต้องรู้

มู่อวี้เฉิงไม่ต้องการบอกเธอและยังตอบกลับมาว่า ลิ่นอวี๋เหยียนไม่เป็นอะไร

หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับลิ่นอวี๋เหยียนจริง ๆ มู่อวี้เฉิงคงจะเป็นคนแรกที่ไม่นั่งนิ่งขนาดนี้

พอคิดได้แล้วถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกสบายใจมากยิ่งขึ้น

วันรุ่งขึ้นหลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปห้องทำงาน ซ่งโมโม่ก็ถือถุงกระดาษเข้ามาหาเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวงุนงง “มีอะไร?”

“คุณถง ขอบคุณที่มอบโอกาสให้ฉันนะคะ ฉันไม่มีเงินไม่มีของมีค่าอะไร มีแค่ขนมพวกนี้ที่ฉันเป็นคนทำเอง คุณถงลองชิมดูสิคะ” เมื่อคืนนี้ซ่งโมโม่นอนคิดว่าจะมอบของขวัญบางอย่างให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

แต่เธอกลับพบว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้ขาดแคลนอะไรเลย

หากเธอซื้อกระเป๋าหรือพวกลิปสติกอะไรทำนองนั้นให้อีกฝ่าย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคงจะดูถูกดูแคลนเธอมากกว่า

ท้ายที่สุดซ่งโมโม่จึงเลือกของที่เธอสามารถลงมือทำได้

การทำมันด้วยตัวเองมีความหมายมากกว่าการซื้อของมาให้ นอกจากนี้ยังเป็นข้อพิสูจน์ความตั้งใจของเธออีกด้วย

เธอเชื่อว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่ปฏิเสธ

ขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่มีราคาอะไรไม่น่าจะสร้างความลำบากใจให้กับถงเหมี่ยวเหมี่ยว ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็น่าจะยอมรับมัน

เธอรับขนมมาแล้วพูดว่า “ฉันจะรับมันไว้ แต่เธอต้องเดินไปตามเส้นทางนี้ด้วยตัวเอง ฉันจะไม่พูดช่วยอะไรเธอทั้งนั้น เธอเข้าใจที่จะฉันบอกมั้ย?”

แม้ว่าซ่งโมโม่จะทำขนมมาให้เธอ แต่เธอก็จะไม่มีข้อยกเว้นให้ซ่งโมโม่

พอเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดขีดเส้นชัดเจนกับตนเอง ซ่งโมโม่ยิ้มมุมปากแล้วบอกว่า “คุณถง ไม่ต้องห่วงค่ะ ถ้าฉันจะตัดสินบนคุณจริง ๆ ฉันคงไม่เอาขนมราคาถูกแบบนี้มาให้คุณหรอกค่ะ เอาของแพงกว่านี้มาให้ดีกว่า”

เธอเอาขนมอบพวกนี้มาให้เพราะเธออยากจะขอบคุณ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจริง ๆ ไม่ได้มีความคิดอย่างอื่นเลย

แต่ถึงอย่างนั้นซ่งโมโม่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรกับคำพูดของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เธอเป็นผู้กระทำผิดในเรื่องของกู้ชิง

เธอจะไม่ร้องขอความเมตตาการยกโทษให้อภัยจาก ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

บางทีตอนนี้เธออาจจะกลายเป็นคนที่คิดแต่เรื่องผลประโยชน์ในสายตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับกู้ชิงไปแล้วก็ได้

แต่นั่นไม่สำคัญอะไร เพราะเธอรู้ว่าเธอเคยเป็นคนแบบนั้นมาก่อน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มใจให้โอกาสเธอ หนำซ้ำยังปฏิบัติต่อเธออย่างดี

แค่นี้เธอก็ไม่อยากขอร้องอะไรอีกแล้ว

“เข้าใจแล้วก็ดี ฉันแค่อยากให้เธอรู้ไว้ว่าในโลกนี้ไม่มีประตูทางลัด แค่ขยันตั้งใจทำงานแล้วเธอจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ” เธอไม่ได้ตั้งใจจะหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาแสดงความคิดเห็น

เรื่องของกู้ชิงเองกู้ชิงยังไม่สนใจ เพราะฉะนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จะไม่สนใจเช่นกัน

เธอพูดขึ้นเพราะหวังว่าซ่งโมโม่จะสามารถควบคุมตัวเองได้

ไม่ทำอะไรผิดพลาดอีก ไม่อย่างนั้นเธอจะเสียใจทีหลังที่ไม่สามารถกลับไปแก้ไขมันได้

ถึงตอนนั้นจะเสียใจก็สายเกินไป

ไม่ใช่ว่าทุกครั้งที่เธอทำผิดเธอจะได้รับการให้อภัย

ทุกคนทำผิดพลาดได้ แต่ไม่ใช่ทำผิดครั้งแล้วครั้งเล่า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าซ่งโมโม่ยังเด็กและยังสามารถกลับตัวกลับใจได้

ซ่งโมโม่สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วโค้งคำนับให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “ยังไงก็ตามแต่ คุณถง ขอบคุณนะคะ”

“ไม่เป็นไร กลับไปทำงานเถอะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโบกมือ จากนั้นซ่งโมโม่ก็ถอยกลับออกไปอย่างรู้งาน