พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 844 ไม่สบายใจ

ตอนที่ 844

ไม่สบายใจ

แม้ว่าฉินคั่วจะดื่มแอลกอฮอล์มาแต่เขาก็ยังมีสติอยู่บ้าง

หลังจากได้ยินน้ำเสียงสะอึกสะอื้นของกู้ชิง เขาก็โอบกอดปลอบประโลมเธอ “ชิงชิง ผมทำให้คุณโกรธอีกแล้วใช่มั้ย? ขอโทษนะ”

พอเห็นฉินคั่วขอโทษขอโพยเธออย่างรวดเร็ว กู้ชิง ก็ค่อย ๆ สูดลมหายใจ

ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ฉินคั่วทำให้เธอเข้าใจความจริงหนึ่งอย่าง

นั่นคือเขารักเธอมาก

เมื่อเทียบกับการกระทำที่ฉินคั่วทำให้เธอ กู้ชิงก็รู้สึกว่าเธอไม่คู่ควรเลย

กู้ชิงสูดลมหายใจเข้าลึก ประคองฉินคั่วไปนั่งลงบนโซฟา แล้วนำถ้วยซุปจากในห้องครัวออกมา “ดื่มซุปแก้เมาค้างก่อนสิ ไม่งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ปวดหัวอีก”

ฉินคั่วตะลึงทันทีเมื่อเห็นซุปแก้เมาค้างในมือกู้ชิง

ทว่าเขายังคงรับซุปแก้เมาค้างจากมือของกู้ชิงมาอย่างเชื่อฟัง และดื่มซุปที่อยู่ในถ้วยจนหมด

ขอแค่กู้ชิงมอบให้ แม้ว่าจะเป็นยาพิษ ฉินคั่วก็เต็มใจจะดื่มมัน

แม้ว่ากู้ชิงจะดูโกรธเคืองเล็กน้อยทุกครั้งที่เขากลับมาจากงานเลี้ยงเข้าสังคม แต่เธอก็มักจะเตรียมซุปแก้เมาค้างเอาไว้ให้เขาเสมอ

ฉินคั่วรู้ว่ากู้ชิงรู้สึกทุกข์ใจแทนเขามาก

และมีเพียงเธอเท่านั้นที่ซื่อสัตย์กับเขาจริง ๆ

เขากอดกู้ชิงเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง “ชิงชิงที่รัก คุณโกรธที่ผมไปงานเลี้ยงแล้วดื่มหนักใช่มั้ย?”

กู้ชิงโอบกอดรอบคอเขาแล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า “ถ้านายกังวลจริง ๆ ก็หัดดื่มให้มันน้อย ๆ ลงหน่อย ไม่งั้นนายจะเสียสุขภาพตั้งแต่อายุยังน้อย และต้องทนทุกข์ทรมาน”

กู้ชิงรู้ว่าฉินคั่วทำทุกอย่างเพื่อเธอกับลูก

เพราะฉะนั้นเธอจะไปตำหนิฉินคั่วได้ยังไง? เธอจะทนไหวได้ยังไง?

เธอเป็นคนจิตใจอ่อนโยนเสมอ

ก่อนหน้านี้เธอทนจากลาไม่ได้จนทำให้ฉินคั่วได้คืบจะเอาศอก

แต่ตอนนี้เธอจะยอมปล่อยเขาไปได้ยังไง?

เธอมีความสำคัญในสายตาของฉินคั่ว

และฉินคั่วก็มีความสำคัญในสายตาของเธอไม่แพ้กัน

เธอจะไม่ยอมให้ฉินคั่วพยายามฝ่ายเดียว

“ก็ได้ ผมจะลดงานเลี้ยงสังคมให้น้อยลง” ฉินคั่วรู้ว่ากู้ชิงเป็นห่วงเขา แต่เขาไม่สามารถจัดการอะไรกับงานเลี้ยงทางสังคมได้เลย

เขาบีบบังคับตัวเองไม่ได้

เพราะว่าบริษัทกำลังขยับขยายไปอีกขั้น ดังนั้นจึงต้องทำตัวใจกว้างเมื่อพูดถึงการร่วมมือ

หากมีใครมาดื่มอวยพรแล้วเขาไม่หันหน้าไปชนแก้วด้วย

ก็เกรงว่าจะไม่มีโอกาสได้เจรจาเรื่องธุรกิจเลย

ในอดีต ฉินคั่วไม่เคยรู้จักวิธีการพลิกแพลงมาก่อน

ก็ในฐานะคุณชายแห่งตระกูลฉิน ใครจะกล้าเมินใส่เขาล่ะ?

แต่สำหรับกู้ชิง เขาอยากจะปิดบังตัวตนของเขาเอาไว้และหลบซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้เงียบ ๆ

เขาไม่ได้รู้สึกว่ามันหนักหนาเลยและไม่ได้รู้สึกเหนื่อยด้วย

สำหรับกู้ชิงแล้ว ฉินคั่วรู้สึกว่าเขาสามารถทำอะไรก็ได้

“โครกคราก” หลังจากดื่มซุปแก้เมาค้างหมดแล้ว เสียงคมชัดก็ดึงขึ้นกลางอากาศ

กู้ชิงเหลือบมองท้องของฉินคั่วแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

เธอพอจะคาดเดาได้ว่าตอนที่ฉินคั่วไปเข้าร่วมงานเลี้ยงทางสังคม เขาเอาแต่ดื่มแอลกอฮอล์เท่านั้น และไม่มีเวลาได้กินอาหารเลย

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินคั่วรู้สึกเสียหน้าต่อหน้ากู้ชิง และใบหน้าก็ดูอับอายมาก

เขาคิดจะทำบะหมี่กินอีกสักชามในภายหลัง

ตอนนี้กู้ชิงกำลังตั้งครรภ์อยู่และต้องพักผ่อนให้เต็มที่ ฉินคั่วจึงไม่เคยคิดขอร้องให้กู้ชิงทำอาหารให้เขา

เขาอยากจะทำมันด้วยตัวเองมากกว่าปล่อยให้กู้ชิงต้องเหน็ดเหนื่อย

กู้ชิงเห็นว่าเขาหิวมากจนท้องร้องครวญคราง แต่เขากลับไม่อยากรบกวนเธอ มันจึงทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจมาก

สมัยก่อนฉินคั่วทำอะไรเองไม่เป็นด้วยซ้ำ มีคนคอยหามาให้เขาหมด ตอนนี้เขากลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

แต่ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวเธอเอง

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ กู้ชิงก็ดึงฉินคั่วขึ้นมา

ฉินคั่วกังวลว่ากู้ชิงจะเหนื่อย ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นยืนและวางคางไว้บนหัวไหล่ของกู้ชิง “มีอะไรเหรอชิงชิง?”

“ฉันทำอาหารเอาไว้ แต่มันน่าจะเย็นชืดแล้ว ฉันจะไปอุ่นอาหารมาให้นายกิน” กู้ชิงพูดแล้วเดินเข้าไปอุ่นอาหารในห้องครัว

ฉินคั่วเดินตามหลังกู้ชิงเข้าไปแล้วขมวดคิ้ว “ชิงชิงที่รัก ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าทำอะไรที่มันเหนื่อยเกินไป? ทำไมคุณไม่ฟังผมเลย?”

“ฉันก็แค่ทำแบบสบาย ๆ ไม่ได้เหนื่อยสักหน่อย” กู้ชิงไม่อยากโต้เถียงปัญหาเหล่านี้กับฉินคั่วเพราะว่ามันไม่มีประโยชน์

ตอนนี้การเติมเต็มท้องของฉินคั่วคือสิ่งสำคัญที่สุด

หลังจากอุ่นอาหารและเสิร์ฟข้าวสวยแล้ว กู้ชิงก็นั่งลงตรงข้ามฉินคั่ว

กู้ชิงกินอาหารไปแล้วและอาหารบนโต๊ะก็ดูจะพร่องลงไปเล็กน้อย ทำให้ฉินคั่วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ถ้ากู้ชิงรอให้เขากลับมากินข้าวด้วย ฉินคั่วก็คิดว่าเขาจะต้องโกรธมากแน่ ๆ

ดูเหมือนว่าฉินคั่วจะหิวมาก เขายัดอาหารใส่ปากอย่างมูมมาม

กู้ชิงยกถ้วยซุปมาวางไว้ตรงหน้าเขา “ค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่งนายกินหรอก”

ฉินคั่วก้มหน้ากินและอมยิ้มอย่างเซ่อซ่า “กับข้าวฝีมือ ชิงชิงที่รักอร่อยจัง”

กู้ชิงไม่พูดอะไรและไม่ได้พูดขัดคำชมเชยของเขา

เวลาคนหิว กินอะไรก็อร่อยไปหมดแหละ

ฉินคั่วดื่มแอลกอฮอล์ตอนท้องว่างแบบนี้ ท้องของเขาจะทนไหวได้ยังไง

ในอีกด้านหนึ่งกู้ชิงอยากจะอยู่กับฉินคั่ว

เธอไม่อยากเห็นฉินคั่วทำร้ายร่างกายตัวเองแบบนี้

กู้ชิงคิดว่าในไม่ช้าร่างกายของฉินคั่วจะต้องทนไม่ไหว

แต่ว่าไม่มีวิธีการที่ดีกว่านี้แล้วเหรอ?

กู้ชิงคิดอยู่นาน

ทว่าความเป็นจริงกลับบอกเธอว่าไม่มีหนทางที่ดีกว่านี้เลย

ทำได้เพียงปล่อยให้ฉินคั่วทุกข์ทรมาน

เธอไม่สามารถช่วยเหลืออะไรฉินคั่วได้

ทำได้แค่คอยดูแลฉินคั่วให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

ยิ่งเข้ากับฉินคั่วได้มากเท่าไหร่ กู้ชิงก็ยิ่งเข้าใจการทำงานหนักของฉินคั่วมากเท่านั้น

ขณะเดียวกันเธอก็ตระหนักได้ว่าแต่ก่อนเธอเพิกเฉยขนาดไหน

ฉินคั่วต้องทำงานยุ่งอยู่ในบริษัทตลอดทั้งวัน พอกลับมาบ้านก็ยังต้องคอยมาตามง้อนิสัยขี้งอนที่ไม่มีเหตุผลของเธอ

โชคดีที่คนคนนี้คือฉินคั่ว

เพราะถ้าเป็นคนอื่นจะต้องทนไม่ไหวอย่างแน่นอน

เธอค่อย ๆ เข้าใจได้ว่าเธออยากจะเป็นคนที่ทำให้ฉินคั่วรู้สึกสบายใจ

ฉินคั่วดื่มซุปเสร็จและเงยหน้าขึ้น เห็นกู้ชิงยืนทำสีหน้าจริงจังอยู่ที่เดิม

ฉินคั่วจึงรีบถามขึ้นว่า “ชิงชิงที่รัก เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

กู้ชิงหันกลับมาและเห็นสีหน้าวิตกกังวลของฉินคั่ว

กู้ชิงยิ้มและพูดว่า “ไม่มีอะไร ฉันแค่นึกถึงเรื่องบริษัทของนาย แค่รู้สึกว่าเป้าหมายยังอีกไกลเลย ถ้านายต้องดื่มแบบนี้อีกต่อไปจะทำไงดี?”

“ไม่เป็นไรหรอก แค่ผ่านช่วงนี้ไปให้ได้ก็พอ ตอนนี้บริษัทของเรามีออเดอร์เข้ามาเยอะแล้ว ทุกบริษัทช่วงแรก ๆ ก็ยากเหมือนกันหมดนั่นแหละ กว่าจะขยายบริษัทได้มันไม่ใช่เรื่องง่าย ผมกำลังสร้างแบรนด์กับชื่อเสียงให้บริษัทอยู่ อีกไม่นานก็คงสำเร็จ” ฉินคั่วกอดและหอมแก้มกู้ชิง

แต่ก่อนฉินคั่วไม่ชอบการบริหารบริษัท

แต่ตอนนี้ฉินคั่วกำลังขยับขยายบริษัทให้ใหญ่ขึ้น และเหตุผลหลักในการทำแบบนี้ก็คือกู้ชิง

ถึงอย่างนั้นฉินคั่วก็สนุกสนานกับการทำงาน

เขาเข้าใจแล้วว่าชายชราสองคนในบ้านลำบากมามากแค่ไหน

ตอนนี้ฉินคั่วจึงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเมื่อต้องใช้เงินจำนวนมาก

เขาเข้าใจแล้วว่าการหาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย

อย่างไรก็ตามเขาจะตั้งใจทำงานอย่างหนักเพื่อทำให้กู้ชิงกับลูกมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น