พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 846 ถือว่าใจดีมากแล้ว

ตอนที่ 846

ถือว่าใจดีมากแล้ว

ซ่งโมโม่ขมวดคิ้วและรู้สึกปวดหัวเมื่อได้ยินเสียงแหลมคมของหลี่เสี่ยวผิง “เธอหมายความว่ายังไง?”

เธอเหลือบมองหลี่เสี่ยวผิง ใครจะรู้ว่าหลี่เสี่ยวผิงการละครมากขนาดนี้

เธอยังไม่ได้พูดอะไรเลยและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลี่เสี่ยวผิงกำลังคิดอะไรอยู่

หลี่เสี่ยวผิงอยากจะกระชากใบหน้าที่แท้จริงของซ่งโมโม่ออกมา แต่เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านี่ที่คือบริษัทและเรื่องราวที่เป็นความลับอาจจะรั่วไหลออกไปได้

ตัวตนของถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้เป็นแค่ผู้จัดการ สตีเฟนกรุ๊ปเท่านั้น แต่ยังเป็นถึงคุณหนูสะใภ้แห่งตระกูลมู่

หากมีใครเอาเรื่องนี้ไปกระซิบบอกถงเหมี่ยวเหมี่ยว เธอจะไม่จบเห่เลยเหรอ?

ดังนั้นเธอจึงจำเป็นจะต้องคุยดี ๆ กับซ่งโมโม่

“มานี่ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ” หลังจากพูดจบ หลี่เสี่ยวผิงก็ไม่ได้สนใจว่าซ่งโมโม่เห็นด้วยหรือไม่ เพียงแค่ลากซ่งโมโม่ออกไป

หลี่เสี่ยวผิงแรงเยอะมากจนซ่งโมโม่สะบัดออกไม่ได้เลย

กระทั่งเดินมาถึงทางเดินที่ไม่มีคนอยู่

ซ่งโมโม่ก็สะบัดมือออกจากหลี่เสี่ยวผิง “เธอจะทำบ้าอะไร?”

“ฉันขอถามเธอหน่อย เธอไปฟ้องคุณถงมาหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นฉันจะถูกไล่ออกได้ยังไง? ผู้จัดการบอกว่าฉันไปรุกรานคนที่อยู่เบื้องบน แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย คนที่ว่าคือเธอ เธอใช่มั้ย?” หลี่เสี่ยวผิงดูเสียสติไปเล็กน้อย หนำซ้ำยังจ้องมอง ซ่งโมโม่ด้วยสายตาเกลียดชัง

“เธอถูกไล่ออกเหรอ?” ซ่งโมโม่จ้องมองหลี่เสี่ยวผิงด้วยสีหน้าสับสน

เธอคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหลี่เสี่ยวผิงไม่ได้เลวร้ายมากนัก

แม้ว่าในบางครั้งเธอจะค้นพบนิสัยบางอย่างของ หลี่เสี่ยวผิง แต่เธอก็ยังเต็มใจปฏิบัติต่อหลี่เสี่ยวผิงเหมือนกับเพื่อน

แต่ตอนนี้หลี่เสี่ยวผิงกลับกลายเป็นปีศาจชั่วร้ายและจ้องมองเธอด้วยสายตาเกลียดชัง

“เธอจะเสแสร้งอะไรอีกล่ะ? เธอนั่นแหละ!” หลี่เสี่ยวผิงชี้นิ้วไปที่ซ่งโมโม่ด้วยความโกรธจัด

พวกเขาเป็นพวกชนชั้นล่าง พื้นฐานทางครอบครัวของพวกเขาก็ค่อนข้างจะธรรมดา นอกจากซ่งโมโม่ที่ถูกกล่าวขานว่ามีเส้นสายแล้วก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าใครในแผนกมีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญในบริษัท

วันนั้นเธอทะเลาะมีปากเสียงกับซ่งโมโม่และจู่ ๆ เธอก็ถูกไล่ออกทันที ซึ่งมันก็สามารถพิสูจน์ทุกอย่างได้แล้ว

ซ่งโมโม่เหลือบมองหลี่เสี่ยวผิงแล้วพูดเยาะเย้ย “หลี่เสี่ยวผิง แทนที่จะมานั่งโทษว่าเป็นความผิดของฉัน สู้หันไปมองการทำงานของตัวเองดีกว่ามั้ย ตอนคนอื่นเขาทำงานกัน เธอเอาแค่เม้ามอย กินขนม จนคนอื่นเลิกงานแล้วเธอก็ยังทำงานไม่เสร็จ เอาเอกสารมาส่งตอนเช้าตลอด ตอนเธอขี้เกียจตัวเป็นขนฉันก็นั่งทำเอกสารแทนเธอจนเกือบหมด”

ซ่งโมโม่ทนไม่ไหวเมื่อเห็นท่าทางหยิ่งผยองชอบสั่งการของหลี่เสี่ยวผิง

เธอไม่ใช่กระต่ายน้อยใสซื่อ ที่เธอทำแบบนั้นก็เพราะเห็นแก่มิตรภาพในอดีตของเธอกับหลี่เสี่ยวผิง

แต่เห็นได้ชัดว่าหลี่เสี่ยวผิงไม่เคยมองเธอเป็นเพื่อนเลย

ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ซ่งโมโม่ก็ไม่มีอะไรจะพูด

เพื่อนควรจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

แต่สำหรับหลี่เสี่ยวผิง เธอไม่เคยเห็นอีกฝ่ายช่วยเหลืออะไรเลย มีแต่ใช้งานเธอ

เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอนำของอะไรมาเธอจะหยิบมันมาสองชุดเสมอ แต่หลี่เสี่ยวผิงล่ะ? หล่อนไม่เคยคิดจะหยิบอะไรมาเผื่อเธอเลย

ซ่งโมโม่รู้เรื่องนี้มาตลอด แต่เธอแค่ไม่พูดเท่านั้น

ทว่าหลี่เสี่ยวผิง… กลับทำตัวน่าผิดหวังจริง ๆ!

เห็นได้ชัดว่าหลังจากพูดถึงเรื่องราวในอดีต หลี่เสี่ยวผิงก็ดูจะรู้สึกผิดขึ้นมานิดนึง

แต่ไม่นานหลังจากนั้นเธอก็ตอบกลับด้วยท่าทางมั่นใจว่า “ก็เธอเป็นเพื่อนฉัน ช่วยฉันทำเอกสารมันผิดตรงไหน?”

ซ่งโมโม่ส่ายหัวทันทีเมื่อเห็นว่าหลี่เสี่ยวผิงยังคงดื้อดึง “ใช่ ไม่ผิด ถ้าเป็นเพื่อนที่คอยช่วยเหลือกันก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่ถามตัวเธอดูเถอะ เธอนับฉันเป็นเพื่อนบ้างมั้ย? มาใช้ฉันให้ช่วยทำงานเพราะตัวเองขี้เกียจ เธอเคยรู้สึกละอายใจบ้างหรือเปล่า? ฉันช่วยเธอเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อน ไม่ได้ช่วยเพราะมันเป็นหน้าที่ เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร? และมีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาฉัน ถ้าเธอว่างนักทำไมไม่มองย้อนกลับไปบ้างว่าเธอทำอะไรกับฉันมั่ง?”

หลี่เสี่ยวผิงเปิดปากกว้างแต่กลับไม่สามารถหาคำมาหักล้างได้

“นี่คือเหตุผลที่เธอไล่ฉันออกใช่ปะ? เธอรู้มั้ยว่างานนี้มันสำคัญกับฉันมากแค่ไหน?” ในที่สุดหลี่เสี่ยวผิงที่หาทางตอบโต้ไม่ได้ก็พูดเปลี่ยนหัวข้อ

ซ่งโมโม่มองดูหลี่เสี่ยวผิงด้วยความรู้สึกรังเกียจเต็มทน “ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงถูกไล่ออก แต่มันเกี่ยวอะไรกับฉัน? ทำไมเธอไม่มองดูสภาพการทำงานของเธอบ้าง? ถ้าเป็นฉัน เธอคงถูกไล่ออกไปนานแล้ว”

“เธอคิดว่าตัวเองสนิทกับคุณถงแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ เธอก็เป็นแค่พนักงานกระจอก ๆ เหมือนกันไม่ใช่หรือไง” หลี่เสี่ยวผิงจ้องมองซ่งโมโม่ด้วยสายตาเย็นชา

“ฉันไม่รู้นะว่าทำไมเธอถึงเข้าใจผิด แต่ตอนนี้เธอถูกไล่ออกแล้ว ก็ดีเหมือนกัน หลังจากนี้ฉันจะไม่ได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าตาน่ารังเกียจของเธออีก” ซ่งโมโม่พูดประโยคที่เก็บซ่อนอยู่ในใจออกมาด้วยความรู้สึกสบายใจอย่างมาก

“แก… แก…” หลี่เสี่ยวผิงถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของซ่งโมโม่

เธอคิดว่าถ้าเธอมาคุยกับซ่งโมโม่ ซ่งโมโม่จะอธิบายทุกอย่างให้เธอฟังและช่วยเธอหาทางแก้ไข

แต่ตอนนี้ซ่งโมโม่กลับไม่ยอมช่วยเหลือเธอและยังจงใจพูดให้เธอหงุดหงิด

เธอนึกไม่ถึงว่าซ่งโมโม่จะมีความคิดแบบนี้กับเธอ

เมื่อก่อนอีกฝ่ายมองดูเธอราวกับเป็นเพื่อนเพียงคนเดียว

แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับทำแบบนี้กับเธอ

หรือว่ามิตรภาพความเป็นเพื่อนจะเป็นแค่เรื่องหลอกลวง

หลี่เสี่ยวผิงกลับเข้ามานั่งรอคำอธิบายในบริษัท

เธอเดินกลับเข้ามาและไม่ได้เก็บข้าวของต่อ เพียงแค่นั่งรอเฉย ๆ

ผู้จัดการไม่ได้ห้ามปรามอะไรเธอ

ทว่าเขาได้แจ้งไปยังหัวหน้าระดับสูงแล้ว

เขาบอกหลี่เสี่ยวผิงดี ๆ แต่หลี่เสี่ยวผิงไม่ยอมฟัง หากให้คนเบื้องบนมาจัดการ ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมากขึ้น

เขาไม่อยากเถียงกับคนไร้สมองพรรค์นี้

ในช่วงบ่าย หลี่เสี่ยวผิงถูกเรียกเข้าไปยังห้องทำงานของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

และนี่คือผู้มีอำนาจที่แท้จริง

คราวเมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมอง หลี่เสี่ยวผิงหวาดกลัวมากจนขาของเธออ่อนแรง

ความเย่อหยิ่งก่อนหน้านี้ถูกทำลายไปจนหมด

“คุณถง คะ คุณเรียกฉัน…” หลี่เสี่ยวผิงพูดตะกุกตะกักขณะก้มหน้าลง ยืนอยู่ตรงหน้าถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“คุณน่าจะรู้เหตุผลที่ฉันเรียกคุณมาที่นี่ ฉันจะบอกคุณให้ว่าทำไมคุณถึงโดนไล่ออก” จากนั้นกู้ชิงก็เปิดภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นมาและหันไปทางหลี่เสี่ยวผิง

วิดีโอจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นภาพที่หลี่เสี่ยวผิงแอบนอนหลับ กินขนมและเล่นโทรศัพท์มือถือระหว่างทำงาน

วิธีการนี้เปรียบเสมือนการประหารชีวิตในที่สาธารณะ

แก้มของหลี่เสี่ยวผิงเปลี่ยนเป็นสีแดงแปร๊ด เธอรีบก้มหน้าลงด้วยความอับอาย

“ไม่รู้ว่าการฉวยโอกาสเอาเปรียบคนอื่นแบบนี้พอจะเป็นเหตุผลให้ไล่คุณออกได้มั้ย อีกอย่างเอกสารที่คุณส่งมาอ่านจับใจความไม่ได้เลย ลองดูข้อมูลลวก ๆ พวกนี้ที่คุณส่งมาว่ามันใช่ได้มั้ยล่ะ? บริษัทไม่มีนโยบายสนับสนุนคนเกียจคร้าน ถ้าคุณไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้ก็อย่าหาเที่ยวไปโทษคนอื่น เก็บข้าวของแล้วออกไปได้แล้ว สตีเฟนไม่มีที่ว่างให้สำหรับคนอย่างคุณ” หลักฐานทั้งหมดชี้ให้เห็นถึงสาเหตุที่หลี่เสี่ยวผิงถูกไล่ออก

พฤติกรรมแบบนี้ ไม่ว่าจะไปอยู่ในบริษัทไหนก็ไม่สามารถยอมรับได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอนุมัติให้ฝ่ายการเงินจ่ายเงินเดือนเดือนนี้ให้หลี่เสี่ยวผิงก็ถือว่าใจดีมากแล้ว

การบริหารจัดการพนักงานส่วนล่างหละหลวมเกินไปและหลังจากนี้จะต้องเสริมสร้างให้แข็งแรง