พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 848 ไม่มีใครใจอ่อน

ตอนที่ 848

ไม่มีใครใจอ่อน

กระทั่งได้ยินเสียงดังกล่าว หลี่เสี่ยวผิงก็กลับมาได้สติอีกครั้ง

เธอก้มหน้ามองใบหน้าซีดเซียวของซ่งโมโม่และเห็นว่ามีเลือดติดอยู่บนเส้นผมเล็กน้อย

ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท

หลี่เสี่ยวผิงตื่นตระหนกมากและรีบปล่อยมือทันที “เธอแกล้งทำ เธอแค่แกล้งทำ ฉันไม่ได้ออกแรงอะไรเลย”

เธอก้าวถอยหลังราวกับพยายามแสดงความบริสุทธิ์

เพื่อนร่วมงานมองเห็นชัดเจนว่าหลี่เสี่ยวผิงเป็นคนหาเรื่องก่อน

ตลอดเวลาที่ผ่านมาทุกคนมองออก ซ่งโมโม่ทำอะไร หลี่เสี่ยวผิงบ้าง? เธอทำดีมาโดยตลอด

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าหลี่เสี่ยวผิงจะทำกับซ่งโมโม่แบบนี้

“ซ่งโมโม่โชคร้ายมากที่มีเพื่อนอย่างเธอ” เพื่อนร่วมงานหญิงพูดเยาะเย้ยอยู่ด้านข้าง

“เพราะตัวเธอนั่นแหละ เธอถูกไล่ออกเพราะตัวเธอเอง” หลี่เสี่ยวผิงนึกไม่ถึงว่าทุกคนจะพูดตำหนิหล่อนแทนที่จะเป็น ซ่งโมโม่ จนทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจมาก

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับหล่อนเลย

มันเป็นความผิดของซ่งโมโม่ทั้งหมด ทุกคนไม่เห็นใจหล่อนบ้างหรือไง?

ทำไมทุกคนถึงเอาแต่โทษหล่อน?

หล่อนไม่ผิดสักหน่อย

“ซ่งโมโม่มีอำนาจขนาดนั้นไล่เธอออกได้เลยเหรอ?” เพื่อนร่วมงานไม่อยากจะเชื่อเลย

เพียงรู้สึกว่าหลี่เสี่ยวผิงกำลังพูดแก้ต่างให้กับการกระทำที่ทำลงไป

ทุกคนเห็นได้ชัดว่าหล่อนมีพฤติกรรมไม่ตั้งใจทำงาน

เวลาที่ต้องทำงานกลุ่ม หลี่เสี่ยวผิงมักจะเข้ามาขอความช่วยเหลือก่อนส่งรายงานเสมอ

โชคดีที่ตอนนี้ตัวใครตัวมัน ไม่อย่างนั้นหลี่เสี่ยวผิงคง จะเข้ามาเกาะแกะทุกคนแน่นอน

มีเพียงซ่งโมโม่เท่านั้นที่ไม่รำคาญหลี่เสี่ยวผิงและเป็นเพื่อนกับหล่อน

แต่นึกไม่ถึงหลี่เสี่ยวผิงจะทำกับเธอแบบนี้

ขณะเดียวกันพวกเขารู้สึกโชคดีมากที่ไม่ได้เป็นเพื่อนกับหลี่เสี่ยวผิง

ไม่อย่างนั้นคงจะโชคร้าย

ผู้จัดการที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของทุกคนดังลอดเข้ามาในสำนักงาน

เขาจึงเดินออกมาแล้วเห็นว่าซ่งโมโม่นอนสลบอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดขึ้นทันที “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

หลังจากฟังคำบอกเล่าของคนอื่น ผู้จัดการก็เข้าใจรายละเอียดของเรื่องนี้

เขาชี้นิ้วไปที่หลี่เสี่ยวผิง “ผมนึกไม่ถึงว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้ คุณถูกไล่ออกแล้วมันเกี่ยวอะไรกับซ่งโมโม่? มันเป็นเพราะการทำงานของคุณต่างหาก ลองถามเพื่อนร่วมงานดูว่าใครไม่มองว่าคุณเป็นตัวปัญหาและอยากจะร่วมงานกับคุณบ้าง?”

หลี่เสี่ยวผิงมองดูทุกคนอย่างมีความหวัง แต่เพื่อนร่วมงานเหล่านั้นกลับก้มหน้าลง ไม่มองดูหลี่เสี่ยวผิงเลย

“คุณมีเพื่อนอย่างซ่งโมโม่ คุณก็น่าจะหวงแหนมิตรภาพเอาไว้ แต่คุณกลับดันทำแบบนี้!” ผู้จัดการจ้องมองหลี่เสี่ยวผิงแล้วสั่งให้ใครบางคนโทรเรียกรถพยาบาล

กระทั่งรถพยาบาลมาถึงบริษัท ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ได้ยินเสียงเหตุการณ์

เธอขมวดคิ้วทันที “กู้ชิง เกิดอะไรขึ้น?”

กู้ชิงกำลังนั่งประมวลเอกสารอยู่ในห้องทำงาน “ไม่ทราบเลยค่ะคุณถง รอก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันไปถามให้”

เธอพูดแล้วออกไปสอบถามข่าวคราวทันที

หลังจากนั้นไม่นาน กู้ชิงก็กลับมาพร้อมกับใบหน้าเคร่งขรึม “คุณถง…”

เธอเล่าถึงพฤติกรรมทุกอย่างของหลี่เสี่ยวผิงที่กระทำในสำนักงาน รวมถึงซ่งโมโม่ที่เป็นลมหมดสติลงไปด้วย

สีหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนไปและรีบลุกออกจากโต๊ะทำงานทันที “ไป ไปดูกัน”

กู้ชิงพยักหน้าแล้วเดินตามหลังเธอไป

เมื่อพวกเธอเดินมาถึงก็เห็นว่าสำนักงานเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

พอเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้ามา พวกเขาก็รีบหลบให้พ้นทาง “คุณถงมาแล้ว”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปหาหลี่เสี่ยวผิง

หลี่เสี่ยวผิงนั่งทรุดตัวอยู่กับพื้น

“ถ้าคุณไม่พอใจที่ถูกไล่ออกก็เข้ามาพบฉัน จะไปหาเรื่องซ่งโมโม่ทำไม? ฉันเป็นคนไล่คุณออก ไม่ใช่ซ่งโมโม่!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองหลี่เสี่ยวผิงด้วยสายตาเฉียบแหลม

เธอพูดทุกอย่างออกมาหมดแล้ว

ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าหลี่เสี่ยวผิงจะกลับออกไป แต่กลับนึกไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

“ก็ไม่ใช่ว่าซ่งโมโม่ไปฟ้องคุณเหรอคะฉันถึงได้โดนไล่ออก?” หลี่เสี่ยวผิงรู้ตัวดีว่าหล่อนถูกไล่ออกแล้วและหล่อนก็ไม่อยากดิ้นรนอีกต่อไป

หล่อนจึงรีบตอบโต้กลับทันที

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็แสยะยิ้ม “คุณคิดว่าฉันไม่มีสมองเหรอ? ถ้าซ่งโมโม่มาบอกฉันให้ไล่คุณออก ฉันต้องไล่คุณออกด้วยหรือไง? ฉันว่าคุณน่าจะรู้เหตุผลที่ถูกไล่ออกดีกว่าใคร ๆ นะ หรือว่าต้องให้ฉันพูดอธิบายมั้ย? ถ้าคุณอยากให้คนในบริษัทรู้ว่านิสัยส่วนตัวคุณเป็นยังไง ฉันก็ยินดีจะช่วยพูดอธิบาย!”

“ไม่ ไม่ใช่ซ่งโมโม่เหรอ?” หลี่เสี่ยวผิงไม่อยากจะเชื่อ

“เกี่ยวอะไรกับซ่งโมโม่? คุณไม่รู้สาเหตุที่คุณถูกไล่ออกเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดขณะโทรศัพท์หาตำรวจ

“คุณจงใจทำร้ายซ่งโมโม่ ฉันโทรแจ้งตำรวจแล้ว ถ้ามีปัญหาอะไรอีกก็ไปคุยกับตำรวจซะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยอ่อนข้อให้กับคนแบบนี้

ยิ่งใจดีกับหล่อนมากเท่าไหร่ หล่อนก็ยิ่งได้ใจมากเท่านั้น

เมื่อหลี่เสี่ยวผิงได้ยินว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวโทรศัพท์แจ้งตำรวจจริง ๆ หล่อนก็รีบคลานเข้าไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวทันที “คุณถง คุณถง ขอโอกาสฉันอีกครั้งได้มั้ยคะ ครั้งนี้ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ ค่ะคุณถง”

“มาขอโอกาสฉันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ไม่ต้องมาขอโทษฉัน พอสักที” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอยหลังและอยู่ให้ห่างจาก หลี่เสี่ยวผิง

จนถึงตอนนี้หลี่เสี่ยวผิงก็ยังไม่เข้าใจว่าหล่อนผิดตรงไหน และหล่อนก็ไม่มีอะไรจะพูด

“คุณถง ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ” หลี่เสี่ยวผิงขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่า โดยหวังว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะให้อภัย

ถ้าหล่อนต้องไปสถานีตำรวจจริง ๆ ชีวิตนี้หล่อนก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนอีก

การไปสถานีตำรวจเป็นเรื่องที่น่าอายมาก หล่อนจะทำยังไงดี

“คนที่คุณควรจะขอโทษไม่ใช่ฉัน เป็นซ่งโมโม่ต่างหาก ฉันไม่อะไรจะพูดกับคุณ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูหลี่เสี่ยวผิงด้วยสายตาเย็นชา

หลังจากนั้นไม่นานเจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาหาตัว หลี่เสี่ยวผิงออกไป

ภายในสำนักงานยังคงเต็มไปด้วยเสียงร้องระงมของ หลี่เสี่ยวผิง “คุณถง คุณถง…”

ทุกคนที่ได้ยินเสียงนี้ไม่ได้รู้สึกใจอ่อนแม้แต่น้อย

หลี่เสี่ยวผิงสร้างปัญหาเองและสมควรจะได้รับบทเรียนแล้ว

จะมาตำหนิใครไม่ได้

สถานีตำรวจน่าจะเป็นคำตอบที่ถูกต้องที่สุดสำหรับ หลี่เสี่ยวผิง

หลังจากที่หลี่เสี่ยวผิงถูกพาตัวออกไป ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หันกลับมามองพนักงานทั้งหมดในสำนักงาน

“ฉันหวังว่าพวกคุณทุกคนจะได้เรียนรู้จากพฤติกรรมของหลี่เสี่ยวผิงกันแล้ว ในเมื่อพวกคุณเข้ามาทำงานในสตีเฟน พวกคุณก็ควรจะตั้งใจทำงาน ไม่ใช่เอาแต่ขี้เกียจ อีกอย่างการถูกไล่ออกย่อมมีเหตุผล ไม่มีใครถูกไล่ออกโดยไม่มีเหตุผล และหลังจากได้รับการแจ้งว่าถูกไล่ออก พวกคุณก็ควรจะคิดไตร่ตรองว่าได้ทำผิดพลาดอะไรในที่ทำงานหรือไม่ ไม่ใช่คิดสุ่มสี่สุ่มห้าไปเรื่อยแล้วโยนความผิดให้คนอื่นแบบหลี่เสี่ยวผิง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับกู้ชิง

หลังจากเธอเดินออกไปแล้ว ทุกคนก็ต่างพากันพูดชื่นชม “คุณถงเจ๋งมาก เท่สุด ๆ ไปเลย”

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นคุณถงใกล้ ๆ แบบนี้ ทั้งสวยทั้งสง่าเลยอ่า ออร่าทรงพลังมากจนฉันอยากจะกรี๊ด” เพื่อนร่วมงานหญิงจ้องมองแผ่นหลังของถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาเคารพนับถือ

“พอเถอะ แค่มองดูก็พอ คนแบบนั้นอยู่สูงกว่าเราเยอะ”

จนกระทั่งถงเหมี่ยวเหมี่ยวลับสายตาไป ทุกคนก็หันไปพูดถึงหลี่เสี่ยวผิง