พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 850 เข้าใจความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา

ตอนที่ 850

เข้าใจความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินกลับเข้าไปในห้องและส่งยิ้มขอโทษขอโพยให้กู้ชิงกับซ่งโมโม่

“โทษทีนะ อวี้เฉิงโทรมาตามฉันกลับบ้านแล้วน่ะ คงจะอยู่เฝ้าต่อไม่ได้”

ซ่งโมโม่โบกมือลา “ไม่เป็นไรค่ะคุณถง รีบกลับไปเถอะค่ะ”

แต่ก่อนถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะจากไป เธอเหลือบมองกู้ชิงแล้วถามว่า “กู้ชิง จะกลับด้วยกันเลยมั้ย? ถ้าจะกลับเดี๋ยวฉันไปส่ง”

กู้ชิงส่ายหัว “กลับไปก็ไม่มีอะไรทำค่ะ ฉันว่าจะอยู่กับ ซ่งโมโม่ต่ออีกสักพัก”

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับฉินคั่วบ้าง แต่เขาน่าจะกำลังยุ่งอยู่ที่บริษัท

วันนี้เธอส่งข้อความไปหาเขาหลายข้อความ แต่เขาไม่แม้แต่จะตอบกลับมาเลย

เธอจึงคิดว่าฉินคั่วคงจะยุ่งมากจนไม่มีเวลาจับโทรศัพท์

กู้ชิงก็ไม่ได้รบกวนเขาเช่นกัน

ข้อความทั้งหลายที่ส่งออกไปน่าจะเป็นช่วงเวลาที่ฉินคั่วกำลังยุ่งอยู่พอดี

นี่ก็เลยเวลาเลิกงานเขามานานแล้ว ฉินคั่วน่าจะทำงานล่วงเวลาอยู่ และเพื่อป้องกันไม่ให้เขากลับมาดูแลเธอต่อที่บ้าน กู้ชิงจึงเลือกอยู่ที่โรงพยาบาลต่อ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้พูดอะไรอีก หลังจากพูดจบเธอก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยไป

เหลือซ่งโมโม่กับกู้ชิงอยู่ในห้อง ทำให้บรรยากาศภายในห้องค่อนข้างตึงเครียดเล็กน้อย

กู้ชิงเห็นท่าทางที่ตึงเครียดของซ่งโมโม่แล้วจึงส่งยิ้มให้เธอ “ไม่ต้องกังวลไปหรอก ฉันก็บอกเธอแล้วไงว่าฉันไม่ถือสาอะไร”

โชคดีที่ซ่งโมโม่แค่ขอให้ฉินคั่วช่วยแนะนำคนอื่นให้ ไม่ได้เข้าไปอ่อยฉินคั่ว

ซึ่งนี่ก็ถือว่าทัศนคติของซ่งโมโม่ยังคงใช้ได้

“พี่กู้ชิง ฉันรู้ว่าพี่เป็นคนใจดี ไม่ถือโทษโกรธฉันหรอก แต่ฉันรู้สึกผิด พี่กับคุณถงดีกับฉันมาก ทำไมฉันถึงตาบอดไปหักหาญมีความมีน้ำใจของพวกพี่ได้” ซ่งโมโม่พูด สูดจมูกและเกือบจะร้องไห้ออกมา

“เรื่องในอดีตก็ปล่อยให้มันเป็นอดีตไปเถอะ เราอย่าไปพูดถึงมันเลย มันไม่น่าสนใจหรอก อยากกินอะไรล่ะ? เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้” กู้ชิงไม่อยากพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

มันกลายเป็นอดีตไปแล้วและไม่จำเป็นต้องขุดมันขึ้นมาพูดถึงครั้งแล้วครั้งเล่า

“ฉันกินข้าวของที่โรงพยาบาลก็ได้” ซ่งโมโม่ไม่อยากรบกวนพวกกู้ชิงมากเกินไป

เธอเป็นหนี้พวกเขามามากพอแล้ว

กู้ชิงที่ได้ยินเช่นนั้นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “ซ่งโมโม่ เธอรู้มั้ย? ตอนนี้เธอน่ะไม่เหมือนเธอเลยสักนิด”

สมัยก่อนซ่งโมโม่มักจะกล้าพูดเรื่องทุกอย่างกับเธอ

แต่ตอนนี้กลับดูเก็บตัวมาก

เธอเคยเป็นเด็กผู้หญิงที่กล้าพูดกล้าทำ แต่ตอนนี้กู้ชิงกลับรู้สึกว่าซ่งโมโม่เปลี่ยนไปมาก

“พี่กู้ชิง พี่นั่นแหละคิดมากเกินไป ฉันเปลี่ยนไปที่ไหนล่ะ” ซ่งโมโม่จะทำตัวแบบนี้เมื่อต้องรับมือกับเธอหรือถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“แล้วแต่เธอล่ะกัน ถ้าไม่มีของที่อยากกิน ฉันจะออกไปซื้อให้” กู้ชิงพูดแล้วเดินออกไปซื้อของ

จนกระทั่งเธอเดินกลับมาและยื่นกล่องอาหารให้ซ่งโมโม่

ซ่งโมโม่มองดูด้วยความสับสนและพบว่าภายในกล่องอาหารเต็มไปด้วยอาหารจานโปรดของเธอ

เธอสูดจมูกและหลั่งน้ำตาลงมาทันที “พี่กู้ชิง ทำไมถึงใจดีกับฉันขนาดนี้”

เธอกระทำความผิดมามากมายแต่เขากลับยังปฏิบัติต่อเธออย่างดี จนมันทำให้เธอรู้สึกผิดกับพวกเขามากยิ่งขึ้น

“รีบกินเข้า เธอป่วยอยู่ อาหารในโรงพยาบาลไม่เหมาะกับเธอหรอก ซดน้ำซุปซะจะได้เติมเต็มร่างกาย” กู้ชิงยังคงดูแล ซ่งโมโม่เหมือนเมื่อก่อน เหมือนกับน้องสาวตัวน้อยของเธอ

จากนั้นทั้งสองคนก็นั่งกินข้าวด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นขึ้น

กู้ชิงคอยนั่งเล่นเป็นเพื่อนซ่งโมโม่อยู่ในโรงพยาบาล ทั้งสองคนพูดคุยกันสนุกสนานจนบรรยากาศค่อย ๆ กลับมาเป็นเหมือนเก่า

กู้ชิงนั่งคุยเพลินจนลืมเวลาไปเสียสนิท

กระทั่งฉินคั่วกลับมาถึงบ้านก็เห็นว่าบ้านทั้งหลังปิดไฟมืดสนิท

พอเห็นว่ากู้ชิงไม่อยู่บ้าน เขาก็ตื่นตระหนกทันที

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหากู้ชิง

กู้ชิงหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยความงุนงงและมองดูเวลา ปรากฏว่ามันดึกแล้วและฉินคั่วที่ทำงานล่วงเวลาก็น่าจะกลับถึงบ้านแล้ว

เธอจึงกดรับสาย “ฉินคั่ว มีอะไร?”

“ชิงชิง คุณอยู่ไหน? วันนี้ยุ่งมากเหรอ? ทำไมยังไม่กลับมาบ้านอีก?” ฉินคั่วพูดยิงคำถามหลายคำถามติดต่อกัน คงจะมีเพียงแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าฉินคั่วตื่นตระหนกเพียงใดเมื่อไม่เห็นหน้ากู้ชิง

“ฉันอยู่โรงพยาบาล” กู้ชิงตอบตามตรง

“อะไรนะ?” ฉินคั่วขมวดคิ้ว “คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? อยู่โรงพยาบาลไหน? เดี๋ยวผมไปหา”

ฉินคั่วกล่าวโทษตัวเองในใจอย่างบ้าคลั่ง

วันนี้ที่บริษัทเพิ่งจะมีโครงการใหม่ของลูกค้ารายใหญ่เข้ามา เขาไม่สามารถทำตัวประมาทได้และต้องทำตามทีละขั้นตอน

เขาจึงไม่มีเวลาว่างพอที่จะติดต่อกับกู้ชิง

แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากไม่ได้ติดต่อหาเธอตลอดทั้งวัน เรื่องที่ไม่คาดฝันจะเกิดขึ้น

“ไม่ใช่ฉัน เพื่อนร่วมงานน่ะ ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับแล้ว” กู้ชิงลุกขึ้นจากเก้าอี้

ซ่งโมโม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างกู้ชิงกับฉินคั่ว เธอจึงพูดบอกกู้ชิงว่า “พี่กลับไปเถอะ”

กู้ชิงพยักหน้าและเดินออกจากห้องไป

“ไม่ บอกที่อยู่มาเดี๋ยวผมไปรับ เป็นผู้หญิงกลับบ้านกลางค่ำกลางคืนแบบนี้มันปลอดภัยที่ไหน? ผมจะให้คุณกลับมาเองได้ยังไง?” ฉินคั่วหยิบกุญแจรถยนต์และเดินออกมา

กระทั่งได้ยินเสียงเขาปิดประตู กู้ชิงก็คาดเดาได้ว่าฉินคั่วน่าจะออกมาแล้ว

เธอทำอะไรไม่ถูก ทำได้แค่ส่งที่อยู่ไปให้ฉินคั่ว

หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง ฉินคั่วเดินเอาเสื้อคลุมมาคลุมบนร่างกายเธอ “ดูสิ ทำไมใส่เสื้อผ้าบางขนาดนี้? เกิดเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง?”

“ไม่เป็นหรอก ฉันร่างกายแข็งแรง ไม่ต้องห่วง” กู้ชิงไม่รู้สึกหนาวเลย

แม้ว่าเธอจะสวมเสื้อเชิ้ตบาง ๆ แต่มันก็เป็นฤดูร้อนอยู่ เธอจึงไม่ได้รู้สึกหนาวอะไร

“ไม่ได้ คุณลืมสถานะปัจจุบันของตัวเองไปแล้วเหรอ? ต้องระมัดระวังให้มาก ๆ สิ” ฉินคั่วพันเสื้อคลุมบนลำตัวของกู้ชิงอย่างแน่นหนา

คนอย่างกู้ชิง ไม่เคยรู้จักใส่ใจร่างกายตัวเองเลย

เธอยุ่งมาก และบางครั้งก็ลืมกินข้าวกินปลาด้วยซ้ำ

ฉินคั่วกังวลเกี่ยวกับอาหารการกินของกู้ชิงทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้นฉินคั่วก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเลย

เขารู้สึกว่าการทำเพื่อกู้ชิงเป็นสิ่งที่ทำให้เขามีความสุขที่สุด

“ไอหยา ไม่เป็นไรหรอก” แม้ว่ากู้ชิงจะบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่เธอก็ยังพันเสื้อคลุมไว้อย่างแน่นหนาตามคำบอกของฉินคั่ว

เธอรู้ว่าทุกวันนี้ฉินคั่วเหนื่อยมาก และถ้าเขาต้องมาเสียสมาธิดูแลเธอทุกวันมันคงจะไม่ใช่เรื่องง่าย

กู้ชิงเข้าใจฉินคั่ว

ดังนั้นเธอจึงพยายามทำให้ฉินคั่วกังวลน้อยลง

แม้ว่าเธอจะช่วยเหลืออะไรไม่ได้มาก แต่เธอก็ทำให้ทุกอย่างมันไม่แย่ลงไปกว่าเดิมได้ใช่ไหม?

ฉินคั่วคอยประคับประคองกู้ชิงและปกป้องศีรษะเธออย่างระมัดระวังระหว่างปล่อยให้เธอเคลื่อนตัวเข้าไปในรถยนต์

หลังจากกู้ชิงเข้าไปในรถยนต์แล้ว เธอก็ยังไม่ได้ถอดเสื้อคลุมออก

เธอรู้ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉินคั่ว

ถ้าเธอถอดเสื้อคลุมออกก็ไม่รู้ว่าฉินคั่วจะเจ้ากี้เจ้าการอะไรเธออีก

ฉินคั่วเหลือบมองกู้ชิงแล้วพูดว่า “วันนี้ปู่โทรมาหาผม”

กู้ชิงที่ได้ยินเช่นนั้นกังวลมากว่าผลลัพธ์จะออกมาไม่ดี และจู่ ๆ เธอก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมากะทันหัน “แล้วไงต่อล่ะ? ปู่พูดว่ายังไงบ้าง?”

“ก็ไม่ว่าอะไรหรอก แค่บอกว่าว่างแล้วให้พาคุณกลับไปกินข้าวที่บ้านบ้าง” ฉินคั่วเห็นว่ากู้ชิงมีสีหน้ากังวลจึงพูดบอกด้วยรอยยิ้ม

-จบเล่ม-