พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 863 ไม่อยากให้เธอเป็นกังวล

ตอนที่ 863

ไม่อยากให้เธอเป็นกังวล

แม้ว่ามู่อวี้เฉิงจะไม่พูดอะไร แต่เขาก็ยังเดินตามหลังพวกถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปเงียบ ๆ

จนกระทั่งมาถึงลาดจอดรถของทางโรงพยาบาล ทั้งสี่ก็ยืนออกันอยู่ที่ทางเข้า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากอยู่ในพื้นที่เดียวกับมู่อวี้เฉิง จริง ๆ

เมื่อไหร่ก็ตามที่เห็นเขา คำตำหนิเธอเพราะผู้หญิงคนอื่นจะต้องปรากฏขึ้นมาในหัวทุกที

หัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็มีเลือดเนื้อเชื้อไขเหมือนกัน เธอรู้สึกเจ็บเป็น

แม้ว่ามู่อวี้เฉิงจะพูดตำหนิแค่ผิวเผินเท่านั้น

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับสงบสติอารมณ์ของตัวเองไม่ได้เลย

อย่างน้อยเธอก็ต้องการเวลาสักนิด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันไปพูดกับกู้ชิงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “กู้ชิง ช่วยไปส่งฉันหน่อยได้มั้ย?”

“เอ่อ…” ทว่าตอนนี้มู่อวี้เฉิงกำลังยืนอยู่ข้าง ๆ ถ้าเกิดกู้ชิงตอบตกลงมันจะไม่เป็นการรุกรานเขาเหรอ

กู้ชิงไม่กล้าตอบรับคำถามดังกล่าว

เธอมองไปที่ฉินคั่วเพื่อขอความช่วยเหลือ

ฉินคั่วเกาหัว พูดกันตามตรงว่าเขาไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนและไม่รู้ว่าจะรับมือกับมันยังไงจริง ๆ

เขาหัวเราะแฮะ ๆ แล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ หยุดล้อเล่นเถอะครับ อวี้เฉิงก็อยู่นี่ทั้งคน พวกเราคนนอกก็ต้องหลีกทางให้อยู่แล้วมั้ยครับ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า “ฉันเข้าใจที่นายจะสื่อล่ะ”

จากนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เปิดโทรศัพท์แล้วกดเรียกรถแท็กซี่

มันสะดวกกว่าถ้าพวกฉินคั่วกับกู้ชิงจะไปส่งเธอ

แต่ในเมื่อพวกเขาลำบากใจ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จะไม่มีบีบบังคับ

“คุณถง…” ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะคะ?

กู้ชิงไม่ได้พูดประโยคสุดท้ายออกไป

ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงเลย

“ฉินคั่ว พากู้ชิงกลับไปก่อนเถอะ” มู่อวี้เฉิงพูดเสียงทุ้ม

เขามองดูการกระทำของถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“ชิงชิง เรากลับกันเถอะ” ฉินคั่วเข้าใจดีและพวกเขาก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่พวกเขาจะต้องแก้ไขด้วยตัวเองเท่านั้น

ในฐานะคนนอก พูดมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี

กู้ชิงเหลือบมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ทว่ามันเป็นเรื่องทะเลาะเบาะแว้งระหว่างคู่สามีภรรยา และจะต้องใช้เวลาพอสมควร

“คุณถง งั้นดูแลตัวเองด้วยนะคะ ฉันขอตัวก่อน” กู้ชิงพูดแล้วเดินตามฉินคั่วเข้าไปในรถยนต์

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงบอกลาพวกเขาเสียงแผ่ว “อืม กลับบ้านปลอดภัยล่ะ”

กู้ชิงกับฉินคั่วรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว จนเหลือเพียงแค่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงไว้เบื้องหลัง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองข้อมูลรถแท็กซี่บนหน้าจอโทรศัพท์

ตอนนี้เป็นชั่วโมงเร่งด่วนหลังเลิกงานจึงหารถแท็กซี่ยาก แต่ก็ยังพอมีคิวว่างอยู่บ้าง

ตอนนี้ยังไม่ดึกจนเกินไปจึงไม่ต้องกลัวเกี่ยวกับรถแท็กซี่เถื่อน

กระทั่งทั้งสองจากไปแล้ว มู่อวี้เฉิงก็เดินเข้าไปกอด ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไว้ในอ้อมแขน และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบายใจว่า “เหมี่ยวเหมี่ยว คุณคิดอะไรอยู่?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวผลักมู่อวี้เฉิงออกด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “ฉันพูดจริงนะมู่อวี้เฉิง ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณเลยจริง ๆ ก็ได้นะ ถ้าคุณไม่อยากไล่จ้าวเทียนออก ก็ได้ ฉันจะเข้าใจคุณ แต่ฉันต้องการเวลาสงบสติสักพัก”

“เหมี่ยวเหมี่ยว ผมไม่เข้าใจ คุณจะสร้างปัญหาทำไม ยังไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย ทำไมคุณจะต้องทำให้มันยุ่งยากด้วย?” มู่อวี้เฉิงไม่เข้าใจ

บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าเขาสามารถเข้าใจถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้เป็นอย่างดี

แต่ในบางครั้งเขาก็รู้สึกว่าเขาไม่เข้าใจเลยว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังคิดอะไรอยู่

พอเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นแบบนี้ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

แต่เป็นเพราะจ้าวเทียนแค่นั้นเหรอ?

ทำไมถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงไม่เชื่อใจเขาเลย

“ถ้าคุณคิดว่าฉันกำลังสร้างปัญหาก็คือสร้างปัญหา ฉันไม่มีอะไรจะพูดเหมือนกัน ฉันต้องใช้เวลาสงบสติ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับหน้านิ่ง

จู่ ๆ แจ้งเตือนจากรถแท็กซี่ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์

รถแท็กซี่อยู่แถวนี้แล้วและอีกไม่กี่วินาทีจะมาถึง

“เหมี่ยวเหมี่ยว ต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยเหรอ?” มู่อวี้เฉิงรู้สึกเหนื่อยจริง ๆ

“ฉันทำยังไง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาเย็นชา

แต่ก่อนที่มู่อวี้เฉิงจะพูดอะไร รถแท็กซี่ที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเรียกก็มาถึง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รอให้เขาพูดจบ รีบเปิดประตูรถแล้วขึ้นรถไป

เธอว่องไวมากจนมู่อวี้เฉิงไม่ทันได้ตอบโต้ด้วยซ้ำ

เขาจึงทำได้แค่มองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวจากไปต่อหน้าต่อตาเขา

มู่อวี้เฉิงมองดูรถแท็กซี่ขับออกไปด้วยสายตาเย็นชาแล้วชกกำแพงทันที

ทำให้บาดแผลหลายจุดปรากฏขึ้นบนมือของเขา

หนำซ้ำยังมีเลือดไหลลงมา ดูน่ากลัวมาก

ทว่ามู่อวี้เฉิงไม่สนใจเลย เขาเข้าไปนั่งในรถยนต์ เช็ดมือด้วยกระดาษทิชชูแบบสบาย ๆ และขับรถออกไปทันที

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวบอกว่าต้องการสงบสติ บางทีเธออาจจะแค่อยากจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง

รอให้กลับไปถึงบ้านก่อน มู่อวี้เฉิงคงจะหาวิธีการง้อภรรยาออกพอดี

ไม่มีทาง ยังไล่จ้าวเทียนออกตอนนี้ไม่ได้ เพราะฉะนั้นเขาจะต้องสร้างความมั่นใจให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

แต่เมื่อมู่อวี้เฉิงกลับมาถึงบ้าน เขากลับพบว่าที่บ้านผิดไฟมืดสนิท

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่กลับมาเหรอ?

มู่อวี้เฉิงรู้สึกวิตกกังวลมากขึ้นกว่าเดิม

ตอนนี้ดึกมากแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไปไหนได้?

เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับไปคอนโดมีเนียมที่เธอเคยอาศัยอยู่กับเสี่ยวเป่า ตอนนั้นมู่อวี้เฉิงโกรธมากและกังวลว่าเธอจะกลับไปที่นั่นอีก เขาจึงขอให้เธอขายมันทิ้ง

การขายมันทิ้งจะช่วยสร้างความมั่นใจให้กับมู่อวี้เฉิงด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เลยทำตามเขา

แต่ตอนนี้มู่อวี้เฉิงกลับเฝ้าภาวนาว่าห้องหลังนั้นจะยังอยู่

เพราะถ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยู่ที่นี่ เขาก็ไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ไหน

มู่อวี้เฉิงโทรศัพท์หาถงเหมี่ยวเหมี่ยวแต่กลับพบว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ยอมรับสายเลย

เขายังกดโทรศัพท์หาครั้งแล้วครั้งเล่า

เขานึกไม่ถึงว่าครั้งนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะโกรธขนาดนี้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังนั่งอยู่ในรถแท็กซี่ ฟังเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เธอยังคงนิ่งไม่ไหวติง

เธอรู้ว่าใครโทรศัพท์มาหา

ตอนนี้มู่อวี้เฉิงน่าจะกลับถึงบ้านแล้ว พอเห็นว่าเธอไม่อยู่ก็เลยโทรศัพท์มาหาเธอทันที

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากกลับบ้าน

ยิ่งไปกว่านั้นมู่อวี้เฉิงเป็นคนทำให้เธออารมณ์เสีย คิดว่าเธอเป็นคนสร้างปัญหาตลอดและไม่เคยขอโทษเธอเลย

นี่เป็นข้อพิสูจน์ว่ามู่อวี้เฉิงไม่ได้คิดว่าตัวเองผิดเลย

ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้วจะกลับไปเผชิญหน้าทำไม?

คนขับเห็นว่าโทรศัพท์มือถือของถงเหมี่ยวเหมี่ยวดังหลายครั้งแล้ว เขาคิดว่าเธอหลับจึงพูดเตือนเธอว่า “คุณครับ โทรศัพท์ดังครับ”

“ไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ พวกโฆษณาน่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับเบา ๆ

พอได้ยินเช่นนั้น คนขับรถก็หยุดพูดและขับรถต่อไป เงียบ ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่ในรถด้วยความสับสนมึนงง เมืองเป่ยใหญ่โตกว้างขวางแต่เธอกลับไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน

สุดท้ายถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เลือกโทรศัพท์หาซ่งฉิงและตัดสินใจจะไปอยู่กับซ่งฉิงสักพัก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากรบกวนซ่งฉิงหรือทำให้อีกฝ่ายเป็นกังวล

แต่เธอไม่มีที่ไปเลยนอกจากไปหาซ่งฉิง

นอกจากนี้ซ่งฉิงยังเป็นแม่ทูนหัวของเธอไม่ใช่เหรอ?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้รับที่อยู่จากครั้งก่อน

ระยะทางค่อนข้างไกล กว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะมาถึงที่อยู่ของซ่งฉิง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนลังเลอยู่หน้าประตูอยู่นาน และในที่สุดก็ตัดสินใจกดกริ่งประตู