พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 866 อยากอยู่กับคุณ

ตอนที่ 866

อยากอยู่กับคุณ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นขึ้นมาก็รุ่งสางแล้ว และปวดขาปวดเท้ามาก

เธอขี้เกียจและไม่อยากขยับเขยื้อนเลย หลังจากนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลานานเธอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินออกมาจากห้องและเขาคนนั้นยืนอยู่ข้างหน้าบานหน้าต่างที่สูงตั้งแต่พื้นจรดเพดาน แสงแดดภายในห้องสว่างไสวมาก เผยให้เห็นเงาสะท้อนของเขาที่เป็นเหมือนงานศิลปะขั้นสูง

“ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจัง” มู่อวี้เฉิงเดินเข้ามากอดเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มเบา ๆ “มันตื่นขึ้นมาเองน่ะ วันนี้คุณไม่ไปบริษัทเหรอ?”

“จะอยู่กับคุณ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ที่จริงไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ ช่วงนี้ที่บริษัทยุ่งมาก อยู่กับฉันไม่เป็นอันทำอะไรพอดี”

“ช่วงนี้ที่บริษัทไม่ค่อยยุ่งเท่าไหร่แล้ว เลยอยากจะพาคุณออกไปเที่ยวเล่นสักหน่อย”

มู่อวี้เฉิงจับมือเธอ ดวงตาปรากฏเป็นรอยยิ้ม “ไม่อยากไปเหรอ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพึมพำ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เต็มใจ แต่พอเขากลับมาแล้วเขาจะต้องมานั่งสะสางงานอีกและเขาคงจะยุ่งมาก

สุดท้ายเธอก็จะเป็นฝ่ายทุกข์ใจแทนเขาไม่ใช่เหรอ

“แล้วคุณตัดสินใจหรือยังว่าจะไปไหน?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดถาม

มู่อวี้เฉิงจับมือเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ตามผมมาเดี๋ยวก็รู้”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางลึกลับของเขาแล้วหัวเราะออกมาเสียงดัง

ท้องทะเลจะเงียบสงบในช่วงต้นฤดูร้อน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนเป็นชุดเดรสยาวสีขาว เธอมองดูมู่อวี้เฉิงที่ยืนอยู่ข้างหน้า เขาสวมใส่เสื้อผ้าลำลองธรรมดา ๆ แต่มันกลับไม่สามารถบดบังความหล่อเหลาของเขาได้เลย บนใบหน้ามีแว่นตากันแดดและใบหน้าด้านข้างของเขาทำให้ผู้คนหน้าแดง ใจเต้นแรง

มู่อวี้เฉิงพาเธอมาเที่ยวทะเลสองต่อสอง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูคลื่นระยิบระยับที่สะท้อนบนผิวน้ำทะเล เมฆสีฟ้า และท้องฟ้าสีคราม

เธอรู้สึกผ่อนคลายมากและไม่ได้ออกมาปลดปล่อยความเครียดแบบนี้นานแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งยิ้มอยู่บนเรือยอร์ช มองดูนกพิราบขาวบินว่อนอยู่บนท้องฟ้าเป็นครั้งคราว

สงบสุขและสวยงามมาก

“สบายดีจัง” ด้านหลังของถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีมู่อวี้เฉิงกำลังลากกระเป๋าเดินทางอยู่ในมือ

ทั้งสองมาถึงเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกหลุมรักที่นี่ทันทีที่เธอมาถึง

บรรยากาศที่นี่ดูผ่อนคลายมากและวิถีชีวิตความเป็นอยู่ก็ยอดเยี่ยม

มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเธออารมณ์ดีมากเมื่อมาถึงที่นี่ รอยยิ้มจาง ๆ จึงปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

ทั้งสองเดินไปที่วิลล่า บรรยากาศโดยรวมค่อนข้างอบอุ่น เฉกเช่นเดียวกับที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของมู่อวี้เฉิง

“ว่าแต่คุณจัดการเรื่องที่บริษัทเสร็จแล้วเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกังวลว่าถ้าเขาหนีงานมากแบบนี้ เขาจะไม่สามารถจัดการเรื่องที่บริษัทได้

“ลู่หมิงคอยจับตาดูให้อยู่น่ะ” มู่อวี้เฉิงกระชับแขนเล็กน้อย

ใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อทันที เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้เลย

มู่อวี้เฉิงจับมือบางแล้วเดินพาเธอออกไป จากนั้นทั้งสองก็เดินทอดไปตามชายหาด

น้ำทะเลหนุนขึ้นมาค่อย ๆ ไหลลงกลับไป

“พี่สุดหล่อ ซื้อดอกไม้ให้พี่สาวคนนี้มั้ยคะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึงเมื่อเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก เธอมีลักยิ้มบุ๋มลึกอยู่ที่มุมปากทั้งสองข้าง ยิ้มหวานและดูน่ารักมาก

“นี่เป็นธรรมเนียมของพวกเราค่ะ เมื่อไหร่ที่มีความรัก พี่ชายจะต้องมอบดอกไม้ให้พี่สาว ถึงจะได้รับพรจากเทพเจ้าดอกไม้”

คำอธิบายของเด็กหญิงทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหัวเราะออกมาเสียงดัง และมองตรงไปที่มู่อวี้เฉิง

“มีกี่ดอก” น้ำเสียงทุ้มลึกของมู่อวี้เฉิงเป็นราวกับน้ำพุใสกลางภูเขา ไพเราะแต่แฝงไปด้วยความเย็นชา

จู่ ๆ ดวงตาของเด็กหญิงก็เป็นประกายขึ้น “พี่ชายจะเอากี่ดอกคะ”

“เอาหมดเลย”

เด็กหญิงมองดูเขาด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็หันไปมองถงเหมี่ยวเหมี่ยว “พี่คนสวย พี่ชายคนนี้เขาคงจะชอบพี่มาก ถึงกับเหมาดอกไม้ให้พี่เลย”

“หนูขอให้พวกพี่มีความสุขกันตลอดไปนาน ๆ เลยนะคะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขอบคุณเธอ

เด็กหญิงยิ้มอย่างมีความสุข “พี่สาว หนูห่อดอกไม้ทั้งหมดให้แล้วค่ะ”

พอถงเหมี่ยวเหมี่ยวรับดอกไม้ไป เด็กหญิงก็พูดว่า “พวกพี่สองคนน่าจะมาที่นี่กันครั้งแรก หนูเป็นไกด์พาเที่ยวได้นะคะ”

“ที่นี่มีที่ที่น่าสนใจเยอะแยะเลย หนูพวกพี่ไปดูได้นะ ไม่เก็บเงินเพิ่มหรอก แค่ซื้อดอกไม้จากหนูเพิ่มก็พอ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเธอด้วยความประหลาดใจ “ทำไมล่ะ?”

“เพราะว่าวันนี้หนูแอบหนีออกมาข้างนอก ไม่มีใครที่บ้านรู้เลย ถ้าพี่ชายรู้ว่าหนูแอบออกมาคนเดียวอีก พี่จะต้องโกรธมากแน่ ๆ”

พอเด็กหญิงพูดแบบนี้ เธอก็หลุบตาลง ปล่อยให้ลักยิ้มทั้งสองข้างเจือจางหายไป “อีกอย่างตอนนี้หนูยังมีเงินไม่เยอะ ก็เลยไม่อยากกลับบ้าน”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองมู่อวี้เฉิง และสงสัยว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ออกมาเดินเพ่นพ่านข้างนอกแบบนี้ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไง

“ก็ได้”

เด็กหญิงยิ้มหวานทันที “ขอบคุณค่ะพี่ชาย งั้นพรุ่งนี้หนูจะมารอพวกพี่ที่นี่เวลาเดิมนะคะ”

จากนั้นพวกเขาก็แลกเปลี่ยนข้อมูลการติดต่อของกันและกัน

มาถึงวันแรกก็หาไกด์ตัวน้อยได้เลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหัว เด็กหญิงสดใสร่าเริงและน่ารักมาก พี่ชายของเด็กหญิงคงจะกังวลเหมือนกัน

“พอเห็นเด็กคนนั้นแล้วนึกถึงเสี่ยวเป่าเลย เราไม่ได้พาลูกออกมาเที่ยวเล่นนานแล้ว เกิดรู้เข้ามีหวังได้เดือดร้อนแน่”

“เป็นก้างขวางคอเปล่า ๆ”

มู่อวี้เฉิงจับมือเธอแล้วเดินไปข้างหน้า จนกระทั่งท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง

จากนั้นทั้งสองก็เดินกลับ

วันต่อมา เด็กหญิงมาตามที่นัดหมายเอาไว้ วันนี้เธอสวมหมวกฟางและใส่ชุดสีขาว

“พวกพี่คนสวยมาแล้ว”

เด็กหญิงเดินไปข้างหน้า จับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวและส่งยิ้มให้มู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงจ้องเขม็งไปที่มือของเด็กหญิงด้วยดวงตามืดมน

“พวกพี่ยังไม่ได้กินข้าวกันมาใช่มั้ย หนูรู้จักร้านอาหารอร่อย ๆ แถวนี้ด้วย ไปลองดูกันเถอะ” จากนั้นเด็กหญิงก็พาพวกเขาไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง

ร้านอาหารแห่งนั้นถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าเถาวัลย์ ดูน่าหลงใหลอย่างมาก

“ที่นี่อาหารอร่อยที่สุดบนเกาะแล้วค่ะ”

จากนั้นเด็กหญิงพูดแนะนำอาหารของที่นี่ แต่เพียงแค่มองดูก็รู้สึกได้ว่ามันดูน่าอร่อยจริง ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าตอนเธออยู่ที่นี่ เวลาเดินช้าลงมาก และหัวใจของเธอก็สงบลงเช่นกัน

ที่นี่เป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ

“เหมี่ยวเหมี่ยวอยากกินอะไรล่ะ” หลังจากทั้งสองมานั่งลงแล้ว มู่อวี้เฉิงก็เปิดเมนูอาหารดูลวก ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวบอกว่าอะไรก็ได้ เธอไม่ได้เรื่องมากเรื่องอาหารการกินมากนัก

เธอสนใจการตกแต่งของร้านอาหารมากกว่า

ที่นี่มีคนไม่มากนัก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงมองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดแต่ไม่ได้พูดถามอะไรออกไป

“เพราะที่นี่จำกัดจำนวนคนให้เข้ามากินอาหารค่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันกลับไปมอง ลำแสงอบอุ่นราวกับพุ่งมาจากน้ำพุร้อน ส่องประกายให้เห็นใบหน้าประติมากรรมของเขา ผิวของเขาเรียบเนียนและขาวนวลมาก ใบหน้ามีมิติและท่าทางก็ดูอ่อนโยนมากเช่นกัน

“อีกอย่างเป็นร้านอาหารจีนด้วย ลูกค้าก็เลยมีไม่เยอะเท่าไหร่ พี่ชายหนูไม่ชอบให้ใครเข้ามารบกวนมากเกินไปน่ะค่ะ”

เด็กหญิงโผล่มาจากไหนไม่รู้ เธอยิ้มและพยายามพูดอธิบาย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเผลอเหลือบมองชายคนนั้นโดยไม่ตั้งใจ แต่นัยน์ตากับจดจ่อไปที่เขา

“อืม คือผมไม่ชอบเสียงดัง ก็เลยเปิดร้านตามใจตัวเองน่ะครับ” ชายคนนั้นพูดอธิบายจากด้านข้าง