พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 873 รู้สึกไม่สบายใจ

ตอนที่ 873

รู้สึกไม่สบายใจ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินออกไปข้างนอกและพบเข้ากับคนที่ไม่คาดคิด “เลขาจ้าวมาหาฉันถึงที่นี่ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรเหรอ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปหาพร้อมกับส่งยิ้มอย่างใจเย็น “เวลาของฉันมีค่า ฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งถกเถียงหรอกนะ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่อยากจะคุยกับคุณถงสักหน่อย ไม่ทราบว่าคุณถงดีใจมั้ยที่เห็นฉันถูกลดตำแหน่ง วิธีการของ คุณถงเนี่ยเด็ดขาดจังเลยนะคะ”

จ้าวเทียนกัดฟันแน่นแสดงสีหน้าเคียดแค้น “คุณถงมุ่งเป้าหมายมาที่ฉันแบบนี้ ไม่กลัวว่าถ้าทำชั่วมากเกินไปจะถูกลงโทษเอาเหรอคะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหัวเราะเสียงดัง “ฉันทำชั่ว แต่ไม่ยักจะรู้ว่าเลขาจ้าวก็แยกแยะผิดชอบชั่วดีเป็นเหมือนกัน”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลุกขึ้นยืน จัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและมองดูหล่อนด้วยสายตาเย็นชา “เลขาจ้าว ถ้าไม่ได้เพราะเรื่องงาน ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งมาก ไม่มีเวลามาคุยกับเธอหรอก”

“เลขาจ้าวนี่น่าเบื่อจัง แต่ฉันเองก็อาจจะทำให้เธอเบื่อได้มากขึ้นด้วย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดจบแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

จ้าวเทียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม รู้สึกโกรธจัดจนใบหน้าบิดเบี้ยว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยปล่อยให้หล่อนมีช่วงเวลาดี ๆ เลยนะ

เนื่องจากมันทำให้เธอไม่มีความสุข ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้อีก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน ถอดเสื้อคลุมออกและรู้สึกว่ามันเสียเวลามากจริง ๆ

“ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาแล้วเหรอ”

พอถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าซ่งฉิงเดินเข้าประตูมา ใบหน้าของเธอก็ดูอ่อนโยนขึ้น “แม่ทูนหัว วันนี้ลมอะไรหอบมาคะ”

“วันนี้แม่ว่าจะแวะมาเล่าอาการของอวี๋เหยียนให้หนูฟังสักหน่อย”

แม่? ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว เกิดเรื่องอะไรขึ้น

สีหน้าของซ่งฉิงดูเคร่งขรึมขึ้น “ช่วงนี้อาการของ อวี๋เหยียนไม่ดีขึ้นเลย มักจะหลง ๆ ลืม ๆ มันเริ่มจะร้ายแรงขึ้นแล้วนะ ถ้าเกิดไม่ดีขึ้นอาจจะต้องผ่าตัดเปิดกะโหลกอีกครั้ง”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยคิดว่ามันจะร้ายขนาดนี้ “ตอนแรกก็ดีขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ เกิดอะไรขึ้นอีกคะ?”

“หรือว่าอาจจะเกิดจากช่วงเวลาพักฟื้น”

ซ่งฉิงมีสีหน้าโศกเศร้า “วันนี้แม่ทูนหัวก็เลยมาปรึกษาหนู เพราะถ้าอาการของอวี๋เหยียนแย่ลง มันก็จะส่งผลกระทบกับหนูด้วย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ได้แต่หวังว่าหลังจากนี้จะไม่มีเรื่องแย่ ๆ เกิดขึ้นอีก

หลังจากทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน แม้ว่าจะกลับถึงบ้านแล้วแต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่กล้าผ่อนคลายลงเลย

บริษัทมุ่งมั่นที่จะซื้อที่ดินทางตะวันออกมาให้ได้

หลายครั้งที่มู่อวี้เฉิงกลับมาบ้านและเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังทำงานหนัก สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เขาเดินเข้าไปข้างหลังและโอบกอดเอวเธอเอาไว้ “งานสำคัญกว่าผมอีกเหรอ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “…”

ไม่น่าถามไหม?

“คุณสำคัญที่สุด” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับทันทีเมื่อเห็นว่าเขามีสีหน้าบึ้งตึง จากนั้นก็เอื้อมมือออกไปโอบรอบคอเขา

“ช่วงนี้ฉันงานยุ่งมากเลย พอกลับจากเที่ยวมาได้ไม่นานก็เจองานประมูลเลย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามทำให้อารมณ์ของเขาสงบลง และลมหายใจของทั้งสองก็ประสานเข้าหากันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ดวงตาลุ่มลึกของมู่อวี้เฉิงฉายแววไม่พอใจ “คุณอยู่ที่ออฟฟิศมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้กลางคืนต้องเป็นเวลาของผมสิ”

“อืม ๆ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้ารับ เพียงแสดงท่าทางเห็นด้วยกับเขาในตอนนี้ ส่วนภายหลังจะเป็นตามที่คุยกันไหมก็อีกเรื่องหนึ่ง

มู่อวี้เฉิงรู้ว่าเธอเป็นพวกขี้โกงจึงจูบเธอแรง ๆ

ใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

เธอหน้าแดงและหันไปมองด้านข้าง

“อย่า…”

“อืม?” เสียงทุ้มลึกของมู่อวี้เฉิงเต็มไปด้วยความหยอกล้อ “อะไรนะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงียบและจ้องมองเขาด้วยแววตาน่าสงสาร

ดวงตาที่มืดมนของมู่อวี้เฉิงหรี่ลงเล็กน้อย

“คุณมองผมแบบนี้…”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “…”

เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้มาได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบปรับท่าทางให้เรียบร้อยขึ้น “วันนี้ จ้าวเทียนมาหาฉันด้วย มาทำท่าทางอวดดีใส่ฉัน ฉันจำได้ว่าตอนคุณรับหล่อนเข้ามาเป็นเลขา ไม่เห็นจะพูดแบบนี้เลย”

“ตอนนี้กล้ามาอวดเก่งต่อหน้าฉัน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำเสียงหงุดหงิด

พอคิดเรื่องนี้ทีไรก็โมโหทุกที มือที่สามกล้ามาทำตัวหยิ่งผยองต่อหน้าเธอได้ยังไง

“อย่าโกรธไปเลย เดี๋ยวผมตรวจสอบสถานการณ์ในบริษัทให้”

“คุณต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้ฉันนะ คิดเรื่องนี้ทีไรฉันโมโหทุกที” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดแล้วรู้สึกโมโหมาก

มู่อวี้เฉิงลดสายตาลงและพูดปลอบเธอ “เดี๋ยวผมมาอธิบายให้ฟัง ผมไม่ปล่อยให้เหมี่ยวเหมี่ยวของผมโดนกระทำหรอก”

กระทั่งถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกดีขึ้น เธอก็พูดถึงเรื่องของลิ่นอวี๋เหยียน

จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้

ไม่อย่างนั้นภาพร่างกายจะทรุดโทรมขึ้นเรื่อย ๆ

“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจัดการเรื่องแม่เอง”

มู่อวี้เฉิงพูดให้ความมั่นใจกับเธอ แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับยังคงรู้สึกไม่สบายใจราวกับว่านี่เป็นสัญชาตญาณของผู้หญิง

…

วิธีการของมู่อวี้เฉิงนั้นเฉียบขาดมาก จ้าวเทียนนึกไม่ถึงว่าหล่อนจะถูกไล่ออกหลังจากถูกลดตำแหน่งได้ไม่นาน

หล่อนตกตะลึงและกำมือแน่นทันทีหลังจากได้รับแจ้งข่าว

เธอไม่ต้องคิดก็พอจะรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนจัดการเรื่องนี้

มีสิทธิ์อะไร มีสิทธิ์อะไร

“นึกไม่ถึงเลยว่าวันหนึ่งเลขาจ้าวจะถูกไล่ออก ก่อนหน้านี้เห็นได้รับการยกย่องในบริษัทนักหนาไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ เลขาทำงานเก่งขนาดนี้ บริษัทตาบอดหรือเปล่า”

จากนั้นคนที่ไม่ถูกกับจ้าวเทียนในบริษัทก็เดินเข้ามาพูดเยาะเย้ย

พวกเธอเยาะเย้ยหล่อนเสียงดังกว่าเดิมมาก “ที่จริงบริษัทก็ไว้หน้าหล่อนอยู่นะ อุตส่าห์ไม่เขียนบรรยายอะไรในใบลาออก ไม่อย่างนั้นหลังจากนี้ได้หางานใหม่ยากแน่”

“หุบปาก นี่มันเรื่องของฉัน ไม่ใช่เรื่องของพวกเธอ”

ความเย็นชาแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของจ้าวเทียน ก่อนที่หล่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นี่มันเรื่องของฉัน ไม่ใช่เรื่องของพวกเธอ หยุดแส่ไม่เข้าเรื่อง”

จ้าวเทียนเก็บข้าวของออกจากบริษัท โดยมีเสียงหัวเราะเยาะดังตามหลัง

ในใจของหล่อนเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ดวงตาของจ้าวเทียนเผยให้เห็นความอันตราย

แต่ก็ยังมีอีกหนึ่งคนที่ช่วยหล่อนได้ไม่ใช่เหรอ?

จ้าวเทียนเดินมาที่บ้านเก่าตระกูลตามลำพังและยืนอยู่หน้าประตูเป็นเวลานาน จ้องมองทิวทัศน์ข้างหน้าและกำมือแน่น

“ฮัลโหล คุณป้าจำหนูได้มั้ยคะ? หนูจ้าวเทียนไงคะ เราไม่ได้เจอกันมานานแล้ว หนูก็เลยถือโอกาสนี้แวะมาหา” จ้าวเทียนกดโทรศัพท์พร้อมกับยิ้มบาง ๆ

จ้าวเทียนมาที่นี่อีกครั้ง และพอเห็นลิ่นอวี๋เหยียน หล่อนก็ส่งยิ้มหวาน “ไม่เจอกันนานเลยค่ะคุณป้า”

“ทำไมวันนี้ถึงมีเวลามาที่นี่ล่ะ ไม่ทำงานเหรอ?”

“เรื่องงานไม่สำคัญเท่ากับมาเจอคุณป้าหรอกค่ะ ถ้ามีเวลาหนูก็อยากจะแวะมาหาคุณป้าอีกนะคะ”

จ้าวเทียนยิ้มเบา ๆ “คุณป้าอยู่บ้านทั้งวันแบบนี้คงอยากจะมีเพื่อนคุยด้วย ไม่งั้นคงเหงาแน่”

ลิ่นอวี๋เหยียนถอนหายใจ เธออยู่บ้านหลังนี้คนเดียวจนมักจะรู้สึกว่ามันว่างเปล่าและน่าเบื่อเกินไป

จ้าวเทียนพูดต่อ “ดูสิคะ คุณถงว่างแล้วไม่เห็นหาเวลามาหาคุณป้าบ้างเลย”

“เอาแต่อ้างเรื่องงานตลอด เกรงว่าคงจะขี้เกียจมาหาคุณป้ามากกว่า”

เมื่อเห็นว่าดวงตาของลิ่นอวี๋เหยียนเปลี่ยนไป จ้าวเทียนก็ค่อย ๆ ยกยิ้ม

“ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้คุณมู่ไม่ยอมเข้ามาทำงานเพราะคุณถงไม่สบาย และลางานไปเที่ยวกับคุณถงทั้งหลายวัน”

จ้าวเทียนยังคงพูดต่อ ราวกับไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของลิ่นอวี๋เหยียนที่แปรเปลี่ยนไป