พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 874 ยังคงแอบกังวล

ตอนที่ 874

ยังคงแอบกังวล

“จะว่าไปก็จริง เหมี่ยวเหมี่ยวกับอวี้เฉิงไม่ได้แวะมานานแล้ว” ลิ่นอวี๋เหยียนกำมือแน่น

เธอไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าระหว่างพวกเขาสองคนจะเกิดเรื่องขึ้นมากมายขนาดนี้ และยังไม่มีใครให้ความสำคัญเธอในฐานะแม่เลย

“ใช่ค่ะ หนูได้ยินคนอื่นพูดว่าแต่ก่อนคุณมู่จะแวะมา บ่อย ๆ แต่ตอนนี้เขาคงทำงานหนักจนไม่มีเวลาแวะมา” จ้าวเทียนพยายามพูดเบี่ยงเบนไปทางถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ลิ่นอวี๋เหยียนรู้สึกไม่พอใจถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และตอนนี้ก็ยิ่งไม่พอใจมากขึ้น

พิจารณาจากคำพูดของจ้าวเทียน มู่อวี้เฉิงไม่ได้กลับมาที่นี่นานแล้วและอาจเป็นเพราะถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ลิ่นอวี๋เหยียนเริ่มไม่มีความสุขขึ้นเรื่อย ๆ แต่ยังคงตอบรับอย่างใจเย็น “เข้าใจแล้ว”

“ช่วงนี้คุณถงน่าจะรู้สึกไม่พอใจหนู หนูทำงานเป็นเลขาผู้ช่วยคนมู่ได้แป๊บเดียวเองค่ะ พอคุณถงมารู้เข้าก็สั่งให้คุณมู่ไล่หนูออก”

จ้าวเทียนพูดด้วยน้ำเสียงสงบและพูดถึงข้อเท็จจริงราวกับไม่แยแสว่า “หนูอาจจะไม่ใช่คนแรก แต่ก็คงไม่ใช่คนสุดท้ายหรอกค่ะ”

“แต่คุณป้าคะ การเริ่มต้นแบบนี้มันน่ากลัวเกินไปนะคะ”

ลิ่นอวี๋เหยียนรู้ดีว่าตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกล้าหาญขึ้นมาก และต้องการควบคุมทุกคนในตระกูล

ดูเหมือนจะปล่อยถงเหมี่ยวเหมี่ยวไว้ไม่ได้

“ป้าเข้าใจแล้ว ส่วนเรื่องของหนู ป้าจะไปคุยกับอวี้เฉิงให้”

ลิ่นอวี๋เหยียนไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “ตระกูลมู่จะถูกผู้หญิงคนนั้นทำลายไม่ได้”

จ้าวเทียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ดูเหมือนว่าจุดประสงค์ที่หล่อนมาในวันนี้จะสำเร็จลุล่วงแล้ว

เธอจึงขอตัวกลับ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังนั่งทำงานอยู่ แต่พอเห็น ลิ่นอวี๋เหยียนโทรศัพท์มาหา เธอก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

แม่ไม่ได้โทรศัพท์มาหาเธอนานแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกดรับสายด้วยความสงสัย “ฮัลโหล แม่มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“มาบ้านเก่าเดี๋ยวนี้ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ” ลิ่นอวี๋เหยียนพูด ไม่รีรอให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบรับและกดวางสายทันที

พอถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินเสียงตัดสายไป เธอก็เม้มปากแน่นทันที

รู้สึกว่าสถานการณ์ทางนั้นจะไม่ค่อยดีนัก

เธอถอนหายใจเบา ๆ รีบสั่งงานลูกน้องและตรงไปที่บ้านตระกูลมู่

“แม่คะ วันนี้เรียกหนูมามีเรื่องอะไรเหรอคะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินผ่านประตูใหญ่เข้าไปและเห็นว่าลิ่นอวี๋เหยียนนั่งอยู่บนโซฟาตามลำพัง

เธอรู้สึกราวกับว่าเธอเป็นนักโทษที่กำลังรอการพิจารณา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดสงสัยในใจ แต่ว่าช่วงนี้เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

“เธอไปทำอะไรมา” ลิ่นอวี๋เหยียนถามด้วยท่าทางเย็นชา

หืม?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเธอ “แม่คะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ?”

“ยังมีหน้ามาถามฉันอีกเหรอว่าเกิดอะไรขึ้น?” ลิ่นอวี๋เหยียนเปิดปากถามด้วยน้ำเสียงก้าวร้าว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเธอแล้วจมอยู่ในความคิดของตัวเอง เธอนิ่งเงียบและเลือกที่จะไม่พูดอะไร

กลัวว่าถ้าเผลอพูดอะไรออกไปจะทำให้ลิ่นอวี๋เหยียนโกรธ

“ฉันแค่ให้เธอแต่งงานเข้ามา ไม่ได้ให้เธอมาทำลายตระกูลมู่”

“แต่เรื่องที่เธอเพิ่งทำลงไปมันประมาทเลินเล่อซะเหลือเกิน เธอจะเอาให้ตระกูลมู่พังไปพร้อมกับเธอเลยหรือไง?” ลิ่นอวี๋เหยียนลุกขึ้นมาจากโซฟา ชี้นิ้วไปที่เธอและพูดถามเสียงดัง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะเดินเข้าไปประคองเธอแต่กลับถูกผลักออกมา

“ไม่ต้องมาแตะเนื้อต้องตัวฉัน แค่เห็นหน้าเธอฉันก็ไม่สบายใจแล้ว”

“แม่คะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกกังวลอย่างมาก

ลิ่นอวี๋เหยียนดูไร้สติมากจนเธอรู้สึกไม่สบายใจ

ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับลิ่นอวี๋เหยียนในช่วงนี้

“แม่คะ ถ้าหนูทำอะไรผิดไปก็บอกหนูมาเถอะค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามเข้าไปใกล้แต่กลับถูกลิ่นอวี๋เหยียนปฏิเสธ

ดูเหมือนว่าลิ่นอวี๋เหยียนจะติดอยู่ในวงโคจรบางอย่าง ทำให้พูดคำเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมา

ความโกรธทั้งหมดของเธอมุ่งเป้ามาที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว

“คุณนายลิ่น”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันกลับมามองดูหน้าประตูอย่างทำอะไรไม่ถูก

ขณะเดียวกันสวี่เฉิงถิงก็มาปรากฏตัว และไม่รู้ว่าเขายืนอยู่หน้าประตูมานานเท่าไหร่แล้ว

ลิ่นอวี๋เหยียนดูจะสติหลุดไปเล็กน้อย “หมอสวี่ วันนี้มาตรวจเหรอคะ?”

“ครับ” สวี่เฉิงถิงพยักหน้าช้า ๆ

ตอนที่สวี่เฉิงถิงเดินผ่านถงเหมี่ยวเหมี่ยวไป เธอรู้สึกได้ถึงการจ้องมองที่แปลกประหลาด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปากแล้วเดินตามเข้าไป

ไม่นานหลังจากนั้นลิ่นอวี๋เหยียนก็ค่อย ๆ สงบและผล็อยหลับไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันไปถามสวี่เฉิงถิง “แม่เป็นอะไรไปเหรอคะ?”

สวี่เฉิงถิงใช้ปลายนิ้วนวดคลึงระหว่างคิ้วและหลับตาลงเล็กน้อย “เมื่อสักครู่นี้คุณนายลิ่นอวี๋น่าถูกกระตุ้นทางอารมณ์น่ะครับ”

ถูกกระตุ้น?

โดยปกติแล้วลิ่นอวี๋เหยียนจะอยู่บ้านตามลำพัง แล้วจะถูกกระตุ้นได้ยังไง?

เธอรู้สึกสงสัย

“ไม่น่าจะถูกกระตุ้นหรอกค่ะ แม่อยู่บ้านคนเดียว ไม่น่ามีอะไรมากระตุ้นได้”

สวี่เฉิงถิงนิ่งเงียบไปชั่วขณะและค่อย ๆ จ้องมองไปที่เธอ จนทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกแปลกใจ

“ทำไมคะ? หรือว่าไม่ใช่เหรอ?”

“อาการของคุณนายลิ่นค่อนข้างพิเศษ ดูเหมือนว่าพอเจอคุณก็จะถูกกระตุ้นได้ง่าย ช่วงนี้พยายามหลีกเลี่ยงอย่าเพิ่งเข้ามาพบคุณนายลิ่นบ่อย ๆ นะครับ” สวี่เฉิงถิงพูดบอกเบา ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าใจดี แต่แม่เป็นคนเรียกเธอมา ถ้าเธอไม่มาแม่ก็คงจะโมโหกว่าเดิม

“แต่คุณนายลิ่นจะไม่โกรธโดยไม่มีสาเหตุ คุณนายลิ่นน่าจะรู้สึกกังวลครับ” สวี่เฉิงถิงค่อย ๆ พูดเปิดเผยประวัติทางจิตวิทยาของลิ่นอวี๋เหยียน

ในตอนนั้นเอง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตระหนักถึงเรื่องที่เธอเคยละเลยไป

“เพราะงั้นแม่ถึงเป็นแบบนี้ใช่มั้ยคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบิกตากว้าง

“จะให้พูดอย่างนั้นก็ถูกครับ ทุกอย่างคือสิ่งที่คุณนายลิ่นเก็บไว้ในใจ ตอนนี้มันกำลังแผ่ขยายออกมาไม่มีที่สิ้นสุด มันถึงกลายเป็นสาเหตุว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ามันจะเป็นแบบนี้

“เพราะฉะนั้นหลังจากนี้ให้ทำตามความต้องการของเธอจะดีที่สุดครับ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าแสดงความเข้าใจ พร้อมทั้งก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกหดหู่

สวี่เฉิงถิงจ้องมองเธอด้วยดวงตาหม่นหมองราวกับว่าต้องการยื่นมือออกมา

“หมอสวี่ ถ้าอย่างนั้นเกิดฉันเข้ามาอยู่กับแม่บ่อย ๆ สถานการณ์จะดีขึ้นมั้ยคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองเขา

สวี่เฉิงถิงยกมือขึ้นมาเกาจมูกอย่างงุ่มง่าม

“ถ้าทำแบบนั้นอาการก็อาจจะดีขึ้น แต่จะต้องหาสาเหตุที่คุณนายลิ่นเป็นแบบนี้ให้เจอก่อนครับ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าใจดี แต่เรื่องนี้มีสาเหตุมาจากเธอ

เธอจึงไม่สามารถเพิกเฉยได้

“คุณถงถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ” สวี่เฉิงถิงลุกขึ้นยืนและเหลือบมองลิ่นอวี๋เหยียน

“อีกสักพักเดี๋ยวคุณนายลิ่นก็คงจะตื่นขึ้นมาครับ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า และเดินพาสวี่เฉิงถิงออกไปจากห้อง

ทั้งสองพูดคุยอย่างสนุกสนาน

หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้เกี่ยวกับสภาพร่างกายของลิ่นอวี๋เหยียนแล้ว เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแอบกังวลอยู่ในใจ

“คุณถงไม่ต้องห่วงไปครับ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก” สวี่เฉิงถิงยิ้มเล็กน้อย

“อืม” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า

เธอก็เชื่อมั่นแบบนั้น แต่ท่าทางที่เปลี่ยนแปลงไปของแม่ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ

ก่อนหน้านี้แม่เคยไม่ชอบเธอ แต่เธอก็ไม่เคยแสดงออกชัดเจนขนาดนี้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินพาสวี่เฉิงถิงไปส่งที่รถยนต์

จู่ ๆ สวี่เฉิงถิงก็คว้าแขนเธอเอาไว้ “ระวัง”

กิ่งไม้ตกลงมาจากต้นไม้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกใจรีบกระโดดตัวโหยงก่อนจะตั้งสติได้ในภายหลัง

“ตกใจแทบตายแน่ะ สองครั้งแล้วนะคะ” เธอคิดว่าตัวเองโชคร้ายจริง ๆ

ครั้งที่แล้วสวี่เฉิงถิงช่วยชีวิตเธอไว้ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน

“ไม่เป็นไรครับ ผมควรช่วยคุณถูกแล้ว งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเขาจากไป ก่อนจะหันกลับมาเห็นมู่อวี้เฉิงยืนอยู่ข้างหลังเธอ