พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 875 ลำบากมาก

ตอนที่ 875

ลำบากมาก

“อวี้เฉิงคุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปหา

ดวงตาเข้มของมู่อวี้เฉิงดูมืดมนลง “ก็มาตั้งแต่คุณออกมาส่งหมอสวี่”

“แล้วทำไมไม่ทักล่ะ”

แต่เมื่อเธอหันหลังกลับมาเธอก็ต้องสะดุ้งอีกครั้ง จนอดคิดไม่ได้ว่าเธอเผลอทำอะไรผิดไปหรือเปล่า

ทว่าเธอไม่ได้ทำเรื่องอะไรผิดต่อเขาเลย

เธอแค่เดินออกมาส่งหมอสวี่เท่านั้นและมันก็ไม่น่าใช่ประเด็นอะไร

“เมื่อกี้คุณทำอะไรกับหมอสวี่?” มู่อวี้เฉิงจ้องมองด้วยสายตาจริงจังที่แฝงไปด้วยความคลาแคลงใจ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้ม “คุณคงไม่ได้หึงหรอกใช่มั้ย เมื่อกี้มีกิ่งไม้ตกลงมา เขาก็แค่ช่วยฉันไว้”

มู่อวี้เฉิงไม่พูดอะไร

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโน้มตัวไปข้างหน้า “คุณไม่เชื่อฉันเหรอ?”

“เมื่อกี้หมอสวี่แค่ช่วยฉันไว้ ครั้งที่แล้วก็เหมือนกัน คุณอยู่กับฉันมาหลายปีแล้วนะ คุณจะไม่เชื่อฉันสักนิดเลยเหรอ”

มู่อวี้เฉิงดึงเธอเข้ามากอดในอ้อมแขน

“ไม่ แค่รู้สึกว่ามันบังเอิญเกินไป” มู่อวี้เฉิงเงยหน้ามองอย่างเฉยเมย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เชื่อคำพูดของเขาและไม่ได้พูดอธิบายต่อ

จากนั้นเธอก็เล่าอาการของลิ่นอวี๋เหยียนให้เขาฟัง

วันนี้มันช่างบังเอิญเหลือเกิน

“ไม่ต้องห่วง”

มู่อวี้เฉิงอุ้มเธอขึ้นมาและถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “เราทุกคนอยู่นี่แล้ว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ ผมจะไม่ยอมให้คุณก้าวออกไปเด็ดขาด”

“เข้าใจ แต่นี่ถือว่าเป็นความรับผิดชอบของฉันด้วย ตอนนี้แม่น่าจะตื่นแล้ว เข้าไปดูกันเถอะ”

จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็เดินเข้าไปใกล้ประตูบ้าน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงบอกให้เขาปล่อยเธอลง

ตอนนี้ลิ่นอวี๋เหยียนกำลังไม่พอใจตัวเธออยู่ เกิดแม่มาเห็นเข้าคงจะไม่พอใจในตัวเธอมากขึ้น

นี่คือความโศกเศร้าของการเป็นลูกสะใภ้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูทำอะไรไม่ถูกอย่างมาก

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไป ลิ่นอวี๋เหยียนก็ตื่นขึ้นมาแล้ว “พวกเธอสองคนมาทำไม?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชะงัก หรือว่าแม่จะจำเรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่ได้

“แม่คะ ลืมไปแล้วเหรอ?”

“อะไรนะ?” ลิ่นอวี๋เหยียนมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วขมวดคิ้ว “ฉันลืมอะไร”

“ไม่มีอะไรค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยุดพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

ลิ่นอวี๋เหยียนมองไปที่มู่อวี้เฉิงแล้วพูดว่า “พวกเธอสองคนก็หัดแวะมาที่นี่กันบ่อย ๆ บ้าง”

มู่อวี้เฉิงพยักหน้า “ตอนนี้แม่สุขภาพไม่ดี อาจจะเป็นผลพ่วงมาจากการผ่าตัด บางครั้งถ้าพวกผมไม่อยู่บ้านก็อย่าไปเชื่ออะไรคนนอกมากนักนะครับ”

ลิ่นอวี๋เหยียนพยักหน้าและยิ้มตอบรับอย่างอบอุ่น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าตอนนี้สุขภาพร่างกายของแม่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่

ตอนเย็น

มู่หงจวิ้นดูมีความสุขมากเมื่อกลับบ้านมาและเห็น มู่อวี้เฉิง “แกรู้จักกลับบ้านกลับช่องมาหาพ่อแม่ด้วยเหรอ”

“พ่อคะ ช่วงนี้งานยุ่งกันมากจนไม่มีเวลาได้กลับมาเยี่ยมเลยค่ะ เอาไว้มีเวลาว่างหนูจะกลับมาเยี่ยมบ่อย ๆ นะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้ม

ทั้งสองไม่ได้กลับมาเยี่ยมที่นี่นานแล้ว มู่หงจวิ้นจึงพูดคุยไม่หยุดไม่หย่อน

พวกเขานั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ลิ่นอวี๋เหยียนกลับนั่งเงียบ ไม่สบอารมณ์

“เหมี่ยวเหมี่ยวกลับมานี่ดีจริง ๆ บรรยากาศในบ้านมีชีวิตชีวาขึ้นมาเยอะเลย”

“แม่คะ หลัก ๆ ก็มาจากที่พวกแม่ต้อนรับหนูนั่นแหละค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดพลางคีบอาหารใส่ถ้วยของลิ่นอวี๋เหยียน

แต่ลิ่นอวี๋เหยียนกลับย้ายถ้วยไปไว้ข้าง ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชะงักและไม่พูดอะไรต่อ

“กลับมากันก็ดีอยู่หรอก แต่บ้านมีชีวิตชีวาเกินไป ฉันว่ามันเสียงดังน่าหนวกหู” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดทำทีราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลง

“ถ้าแม่ไม่ชอบเสียงดัง งั้นคราวหน้าพวกเราจะระวังให้มากกว่านี้ค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มเหยเก

“อวี๋เหยียนคุณพูดอะไรน่ะ นานทีพวกเขาสองคนจะแวะมาหา คุณต้องพูดแบบนี้ด้วยเหรอ” มู่หงจวิ้นพยายามบอกเธอให้พูดน้อยลง

สีหน้าของลิ่นอวี๋เหยียนเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ “ในบ้านหลังนี้ไม่มีที่ว่างให้ฉันพูดเลยใช่มั้ย? มีที่ให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดคนเดียวหรือไง?” พูดจบเธอก็เดินตึงตังออกไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้มหน้าลงและไม่พูดอะไร

มู่อวี้เฉิงจึงดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด “ไม่เป็นไรนะ”

“เหมี่ยวเหมี่ยว โธ่เอ๊ย” มู่หงจวิ้นถอนหายใจยาว “ช่วงนี้อวี๋เหยียนอาการไม่ค่อยดีน่ะ เข้าใจแม่เขาหน่อยนะลูก”

“ค่ะ หนูรู้” แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะเข้าใจเหตุผลแต่เธอก็ยังเจ็บปวด

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่สุขภาพร่างกายของลิ่นอวี๋เหยียนจะกลับมาดีเหมือนเดิม

บางทีลิ่นอวี๋เหยียนอาจจะรู้สึกไม่มั่นคง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมลิ่นอวี๋เหยียนถึงทำตัวแบบนี้

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเชื่อว่าแม่จะต้องดีขึ้น” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฝืนยิ้มอย่างขมขื่น

แม้ว่าจะฝืนยิ้มแต่ดวงตากลับไม่สามารถปกปิดความเศร้าได้

มู่อวี้เฉิงยกมือขึ้นมาลูบผมเธอ “ทำเท่าที่ไหวก็พอ ถ้ารู้สึกไม่ดีก็ไม่ต้องฝืนหรอก”

“ที่นี่มีคนคอยดูแลอยู่แล้ว”

“เหมี่ยวเหมี่ยว อย่างที่อวี้เฉิงบอก อาการของอวี๋เหยียนยังต้องการการดูแล” มู่หงจวิ้นพูดปลอบจากด้านข้าง “ที่ร่างกายอวี๋เหยียนเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะหนูหรอก งานที่บริษัทก็ยุ่งอยู่แล้ว มาที่นี่จะยิ่งยุ่งยากเข้าไปใหญ่”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหัว เธอรู้แต่เธอทำแบบนั้นไม่ได้

นี่คือกระบวนการรักษาระยะยาว และในช่วงระหว่างการรักษาก็มีข้อขัดแย้งกันมากมาย

ถ้าลิ่นอวี๋เหยียนไม่ฟื้นตัวขึ้นมา ทัศนคติที่มีต่อเธอก็จะยิ่งแย่ลง นอกจากนี้กระบวนการรักษาอาจจะเป็นโอกาสที่ดีในการเสริมสร้างความสัมพันธ์

บางทีลิ่นอวี๋เหยียนอาจจะเปลี่ยนใจระหว่างการรักษาก็ได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดเรื่องเหล่านี้ในหัวตลอดเวลา

“ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูมีขอบเขตของตัวเองและรู้ว่าควรจะทำอะไร”

เธอบอกให้พวกเขาไม่ต้องกังวล

จากนั้นมู่อวี้เฉิงก็พาเธอกลับบ้าน และพวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกันตลอดทาง

สีหน้าของเขาดูหนักใจมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร

บรรยากาศเงียบสงัดเต็มไปด้วยความกดดัน

กระทั่งกลับมาถึงบ้าน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กอดเขาแน่น “คุณกังวลอะไรคะ อย่าลืมสิว่านั่นแม่คุณนะ และก็เป็นแม่ฉันด้วย”

“ลองคิดดูว่าถ้าคนที่เรารักที่สุดมีปัญหาสุขภาพแบบนี้ คุณจะอดไม่กังวลได้เหรอ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเขาด้วยสายตาอ่อนโยน และโน้มตัวลงไปพิงเขา “คุณไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวฉันจะแวะไปอยู่เป็นเพื่อนแม่เอง ไม่ทำอะไรอันตรายทั้งนั้น หรือคุณคิดว่าการไปอยู่เป็นเพื่อนแม่มันอันตราย?”

กระทั่งมู่อวี้เฉิงพยักหน้า เธอก็กัดเขาทันที

มู่อวี้เฉิงมีท่าทางผ่อนคลายลงและอุ้มเธอเข้าไปในห้อง “ไม่ แต่ว่ามันจะลำบากมาก”

“ฉันรู้ โดยเฉพาะตอนนี้แม่ไม่ชอบฉันเป็นทุนเดิม แต่ถ้าฉันไม่เข้าไปหา แม่จะเกลียดฉันมากกว่าเดิม”

เธอไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าใจเรื่องนี้ดี

พลางนึกถึงคำพูดของสวี่เฉิงถิงอยู่ในใจ

ช่วงนี้มีใครเข้าไปคุยกับลิ่นอวี๋เหยียนบ้างไหม

วันนี้ท่าทางของลิ่นอวี๋เหยียนดูผิดแปลกไป จนเธอคิดมาก

“อวี้เฉิง ฉันกำลังสงสัยว่ามีคนหลอกใช้แม่เป็นเครื่องมืออยู่ ระวังให้ดีนะ”

มู่อวี้เฉิงหรี่ตาลงเมื่อได้ยินคำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยว “ถ้าอย่างนั้นผมจะลองสืบดู”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงมองหน้ากัน ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งสองจะคิดแบบเดียวกัน

…

วันรุ่งขึ้นข่าวของถงเหมี่ยวเหมี่ยวแอบนอกใจกับชายลึกลับก็ดังสนั่นไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ต

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังนั่งทำงานอยู่ หลังจากกู้ชิงเข้ามารายงานเรื่องนี้ เธอก็ทำอะไรไม่ถูกไปพักหนึ่ง

คนในรูปภาพกลายมาเป็นสวี่เฉิงถิงได้ยังไง?

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?