พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 878 แค่เห็นหน้าเธอฉันก็รู้สึกคลื่นไส้แล้ว

ตอนที่ 878

แค่เห็นหน้าเธอฉันก็รู้สึกคลื่นไส้แล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยววางงานในมือลงและเตรียมพร้อม จะออกเดินทางไปบ้านตระกูลมู่

แต่เป็นเพราะเรื่องงานทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาถึงบ้านตระกูลมู่ล่าช้ากว่ากำหนด

ประจวบเหมาะกับลิ่นอวี๋เหยียนกำลังเข้ารับการตรวจสุขภาพ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าให้สวี่เฉิงเล็กน้อยและนั่งลงด้านข้างเงียบ ๆ

“เหมี่ยวเหมี่ยว เธอไม่พอใจฉันไม่ใช่เหรอ ที่เธอมาที่นี่ก็เพราะว่าพวกซ่งฉิงขอให้เธอมาใช่มั้ย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินคำถามจากลิ่นอวี๋เหยียนมองดูเธอด้วยความประหลาดใจ “แม่คะ ทำไมคิดแบบนั้นล่ะคะ”

“หนูมาที่นี่เพราะเป็นห่วงสุขภาพแม่ต่างหากค่ะ”

เธอหรี่ตาลงและพูดเบา ๆ แต่มันทำให้ลิ่นอวี๋เหยียนเดือดพล่าน “เธอไม่ต้องมาบอกหรอก ฉันรู้แล้ว”

“อวี้เฉิงทำดีกับเธอเพราะว่าชอบเธอ แต่เธอมาที่นี่เพราะหมอสวี่ใช่มั้ย”

หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินคำถามของเธอก็เริ่มเข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเป็นแบบนี้

เธอพยายามจะไม่โกรธเพราะว่าตอนนี้ลิ่นอวี๋เหยียนกำลังป่วยอยู่ และมีสาเหตุว่าทำไมเธอถึงกลายมาเป็นแบบนี้

“ถงเหมี่ยวเหมี่ยว มันเป็นความจริงใช่มั้ย เธอถึงได้มาหาฉันทุกวันน่ะ”

ยิ่งลิ่นอวี๋เหยียนคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเกิดขึ้นจริงมากเท่านั้น

“คุณนายลิ่น ผมไม่ได้อะไรกับคุณถงครับ พวกเราบริสุทธิ์ใจ” สวี่เฉิงถิงพูดด้วยสายตาเย็นชาแต่แววตากลับมีความผันผวนอยู่เล็กน้อย

ลิ่นอวี๋เหยียนไม่ได้สนใจคำพูดอื่นใด เพียงรู้สึกว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นถูกต้อง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึก “แม่คะ…”

“อย่ามาเรียกฉัน” ลิ่นอวี๋เหยียนทนไม่ไหวกับการถูกกระตุ้น

ลิ่นอวี๋เหยียนต่อว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่หลายคำ ซึ่งแตกต่างจากลิ่นอวี๋เหยียนในความทรงจำของเธออย่างมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

ลิ่นอวี๋เหยียนรู้สึกเหนื่อยจึงขึ้นไปพักผ่อน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงมีโอกาสได้หายใจโล่งอกสักที

สวี่เฉิงถิงเดินตามถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกมาจากประตู

“คุณถง คุณไม่ต้องรู้สึกแย่ไปหรอกครับ มันเป็นปกติที่คุณนายลิ่นจะเป็นแบบนี้ ตอนนี้คุณนายลิ่นน่าจะกำลังคิดว่าเราสองคนมีอะไรกัน”

“ฉันรู้ แต่ถึงแม่จะหายดีแล้ว ฉันก็ยังสงสัยว่าอาจจะมีผลกระทบจากโรคหลงเหลืออยู่” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่ามันมีสาเหตุในการเป็นเช่นนี้

สวี่เฉิงถิงมีสีหน้าเศร้าสลด เขากำลังจะเอื้อมมือออกไปลูบศีรษะเธอเบา ๆ แต่สุดท้ายก็หยุดลง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจับสังเกตเห็นอารมณ์แปลกประหลาดในดวงตาของเขา

สายตาแบบนี้เธอเคยเห็นมันจากมู่อวี้เฉิงมาก่อน

“คุณ…” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบิกตากว้าง จ้องมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

ความจริงเรื่องนี้ไม่ควรจะเป็นอย่างที่เธอคิด

“คุณถงไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก ผมกับคุณไม่เคยรู้จักกันมาก่อน” สวี่เฉิงถิงพูดด้วยสายตาเย็นชาแล้วเบี่ยงสายตาไปทางอื่น

แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความรู้สึก แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดสายตาจากเขา

“หมอสวี่ ฉันไม่รู้ว่าคุณเข้ามาเป็นหมอประจำตัวแม่เพราะมีเจตนาอะไรกันแน่ แต่คุณควรจะรับรู้เอาไว้ว่าฉันมีคนที่รักอยู่แล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดอย่างเด็ดขาด

เธอเพิ่งจะตระหนักได้ว่าเธอโง่เขลาแค่ไหนที่ไม่เคยสังเกตเห็นเขามาก่อน

มันชัดเจนมากแต่เธอกลับไม่ทันสังเกตเห็น และไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วกว่าเธอจะสังเกตเห็น

ไม่แปลกใจเลยที่มู่อวี้เฉิงเห็นสวี่เฉิงถิงแล้วมักจะทำสีหน้าไม่สบอารมณ์

“คุณถงไม่ต้องกังวลหรอกครับ ผมเข้ามาเป็นหมอประจำตัวของคุณนายลิ่นแล้วผมจะรับผิดชอบคุณนายลิ่นให้ถึงที่สุด ไม่ต้องห่วงนะครับ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “…”

ดูเหมือนว่าความจริงจะเป็นอย่างที่เธอคิดจริง ๆ

บรรยากาศระหว่างพวกเขาดูน่าอึดอัดขึ้นมาก

“คุณถง ความรักของคนโต ๆ เขาไม่ข้ามเส้นความสัมพันธ์กันหรอกครับ” สวี่เฉิงถิงยืนล้วงกระเป๋าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกับทำอะไรไม่ถูก เธอรู้ดีว่าเสน่ห์ของเธอยังไม่ถึงขั้นนั้น

“ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ฉันบอกแล้วว่าระหว่างเธอกับหมอจะต้องมีอะไรกัน” ไม่รู้ว่าลิ่นอวี๋เหยียนได้ยินมานานแค่ไหนแล้ว

พอถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินเสียง ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

ลิ่นอวี๋เหยียนกลับเข้าไปนอนพักผ่อนแล้วไม่ใช่เหรอ?

“แม่คะ”

สวี่เฉิงถิงนิ่งเงียบทันที

นึกไม่ถึงว่าลิ่นอวี๋เหยียนจะไม่ได้นอนหลับและมาแอบฟังพวกเขาคุยกัน

“ฉันว่าแล้วว่าพวกเธอสองคนต้องแอบคบชู้กัน ตอนนี้จับได้คาหนังคาเขาแล้ว พวกเธอมีอะไรจะพูดอีกมั้ย?”

“แม่ หนูกับหมอสวี่ไม่ได้เป็นอะไรกันค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามพูดอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกไม่ถึงสวี่เฉิงถิงจะมีความรู้สึกต่อเธอ และดันโชคร้ายที่เธอดันถูกจับได้ตอนที่กำลังพยายามปฏิเสธ

“พอเถอะ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฉันผิดหวังในตัวเธอจริง ๆ ฉันจะไม่ยอมให้คนอย่างเธอมาอยู่ในครอบครัวเรา”

ลิ่นอวี๋เหยียนพูดแล้วกดโทรศัพท์หามู่อวี้เฉิง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำหน้าตาเคร่งขรึม เธอไม่อยากให้เรื่องนี้บานปลาย แต่เธอทำอะไรไม่ถูก

ตอนนี้เธอสับสน อารมณ์แปรปรวนไปหมด และทุกอย่างก็เริ่มแย่ลง

สวี่เฉิงถิงยืนอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ ไม่โกรธเคืองหรือหวั่นเกรง

มู่อวี้เฉิงเดินเข้ามาในห้องรับแขก และมองดูลิ่นอวี๋เหยียนด้วยสีหน้าเย็นชา

“แม่ครับ เกิดอะไรขึ้น”

“มาเวลามาถามแม่ไปถามคู่หมั้นแกดีกว่าว่าทำอะไรลงไปบ้าง” ลิ่นอวี๋เหยียนยิ้มเยาะ

มู่อวี้เฉิงยกนิ้วเรียวขึ้นมานวดคลึงระหว่างคิ้ว เขาหลับตาลงด้วยสีหน้าเฉยเมย จนขนตายาวตกกระทบเป็นเส้นเงาบนใบหน้า แสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยล้า

เขาเพิ่งกลับมาจากที่ทำงาน พอเห็นสีหน้าเย็นชาของลิ่นอวี๋เหยียน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยและคิดว่าเรื่องนี้คงจะไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ

“พวกเธอสองคนไปหย่ากันซะ เราตระกูลมู่จะไม่ยอมทนกับผู้หญิงพรรค์นี้” ลิ่นอวี๋เหยียนไม่รอให้มู่อวี้เฉิงพูดอะไร และโพล่งออกมาอย่างเย็นชา

“แม่ครับ มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากันเถอะครับ”

ลิ่นอวี๋เหยียนเยาะเย้ยและเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น

มู่อวี้เฉิงจ้องมองไปที่สวี่เฉิงถิง ดวงตาลุ่มลึกแฝงไปด้วยความเย็นชา “หมอสวี่พูดแบบนั้นจริงเหรอครับ?”

“คุณมู่ ผมชอบคุณถงจากใจจริง แต่คุณถงมีคู่หมั้นแล้ว ผมเลยไม่เคยคิดทำอะไรที่ไม่เหมาะสม ผมแค่พูดอธิบายความจริงเท่านั้น”

หลังจากสวี่เฉิงถิงพูดอธิบายเหตุการณ์ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นว่า “อวี้เฉิง มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ”

“พูดง่ายจัง แค่หมอสวี่เดินเข้ามาในบ้านเฉย ๆ ฉันยังจับพิรุธได้เลย และตอนนี้มันก็เป็นอย่างที่ฉันคิดจริง ๆ” ลิ่นอวี๋เหยียนเริ่มมั่นใจในข้อสงสัยของตัวเองมากขึ้น

สิ่งที่เคยถูกซ่อนเร้นเอาไว้ถูกเปิดเผยออกมาอีกครั้ง

ท่าทางของถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูเย็นชาขึ้น

ความคิดของลิ่นอวี๋เหยียนที่มีอยู่ในใจนั้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ง่าย ๆ เลย

บรรยากาศรอบตัวตกอยู่ในสภาวะตึงเครียด

“แม่ครับ ระหว่างผมกับเหมี่ยวเหมี่ยว ผมรู้ดีทุกอย่าง แม่ไม่ต้องห่วงหรอก ผมเชื่อใจเธอ” มู่อวี้เฉิงพูดพร้อมกับจับมือ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้

“ส่วนเรื่องการหย่าคงจะเป็นไปไม่ได้”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น “แม่คะ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

“เข้าใจผิดเหรอ? ตอนนี้ฉันจับได้แล้ว ยังจะมาบอกว่าเข้าใจผิดอีกหรือไง?” ลิ่นอวี๋เหยียนตกอยู่ในอาการตื่นตระหนกและพูดออกมาด้วยความโกรธเคือง

“คุณนายลิ่น ความจริงก็คือความจริงครับ” สวี่เฉิงถิงพูดเพื่อให้สถานการณ์สงบลง

ทว่าลิ่นอวี่เหยียนกลับไม่เชื่อ และระบายความโกรธทั้งหมดที่มีต่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกมา

มู่อวี้เฉิงมองดูด้วยสายตาทุกข์ใจ เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ลิ่นอวี๋เหยียนเริ่มจะสติหลุดและถอยหลังกลับไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปข้างหน้าเพื่อจะช่วยพยุงเธอ แต่กลับถูกลิ่นอวี๋เหยียนผลักออก “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน แค่เห็นหน้าเธอฉันก็รู้สึกคลื่นไส้แล้ว”

มู่อวี้เฉิงรีบเดินเข้าไปพยุงลิ่นอวี๋เหยียนเอาไว้

สวี่เฉิงถิงรีบเดินรุดเข้าไปหาและฉีดยาระงับประสาทให้เธอ