พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 879 กรรม

ตอนที่ 879

กรรม

มู่อวี้เฉิงจ้องมองสวี่เฉิงถิงด้วยสายตาเย็นชา “ผมรู้ว่าคุณคิดอะไร แต่ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นหรอก”

“ต่อให้ผมปล่อยให้คุณเข้ามาใกล้ แต่ผมก็จะไม่มีวันให้คุณได้สิ่งที่ต้องการ”

สวี่เฉิงถิงยืนนิ่ง ร่างกายสั่นเครือเล็กน้อย “คุณมู่ ผมเข้าใจจุดยืนของตัวเองดีครับ ผมจะดูแลคุณนายลิ่นให้ดีที่สุด ไม่ปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณนายลิ่น”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกะพริบตาและขมวดคิ้วสงสัยว่าสองคนนี้กำลังคุยอะไรกันอยู่

ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจอะไรเลย

เธอมองดูมู่อวี้เฉิงที่กำลังจับมือเธอแน่นและไม่พูดอะไรออกมาอีก

สวี่เฉิงถิงบอกลาและจากไปหลังจากนั้นไม่นาน

ลิ่นอวี๋เหยียนจำเหตุการณ์บางอย่างเมื่อตอนกลางวันได้อย่างคลุมเครือ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าอาการของเธอกำลังแย่ลงเรื่อย ๆ

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงค่ำ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่ในรถยนต์ หันไปมองหน้ามู่อวี้เฉิงแล้วตกอยู่ในภวังค์

เธอรู้สึกคุ้นเคยกับสวี่เฉิงถิง เหมือนกับว่ารู้จักกันมานานแล้ว แต่เธอกลับนึกเรื่องนี้ไม่ออกเลย

บางทีเธออาจจะต้องย้อนคิดให้ลึกลงไปกว่านี้

“อวี้เฉิง คุณรู้จักกับหมอสวี่ใช่มั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามเบา ๆ

“พวกคุณสองคนตกลงอะไรกันโดยที่ฉันไม่รู้เรื่องหรือเปล่า”

จนกระทั่งติดไฟแดง

มู่อวี้เฉิงก็หันมามองเธอ “ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้น?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งคิดอยู่สักพัก ไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว

“อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณของฉันมั้ง และฉันก็รู้จักคุณดีด้วย ฉันกับหมอสวี่ดูใกล้ชิดกันเกินไป”

แต่มู่อวี้เฉิงกลับไม่โกรธเลย

หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดจบ

ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน

ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจได้ในทันทีว่ามันอาจจะเป็นคำตอบที่ไร้ผลประโยชน์

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกหงุดหงิดในใจ

สถานการณ์นี้เกิดขึ้นติดต่อกันหลายวันจนส่งผลกระทบต่ออารมณ์ในที่ทำงานของเธอ

พนักงานเบื้องล่างเริ่มรู้สึกจมทุกข์ เพียงแต่พวกเขาไม่เข้าใจว่าคุณถงประสบปัญหาอะไรถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้

“เหมี่ยวเหมี่ยว”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองออกไปด้วยดวงตาเป็นประกาย “อินอวี่โหรว มาทำอะไรน่ะ? รุ่นพี่ไม่มาด้วยเหรอ”

“ฉันจะให้เขามาทำไม ฉันได้ยินมาว่าคุณไปประมูลที่ดินทางเขตตะวันออกมา ว่ากันว่าที่ดินผืนนั้นเป็นของมู่กรุ๊ปด้วยนี่ สามีภรรยาร่วมงานกันแบบนี้คงจะไม่มีใครต้านทานได้แล้ว เรามาฉลองกันล่วงหน้าหน่อยมั้ย?”

“ไหน ไม่เลยไม่มีอะไรเลย เธอไปได้ยินข่าวลือมาจากไหน”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโบกมือปฏิเสธ “ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ก็ดีน่ะสิ”

อินอวี่โหรวจับมือเธอแล้วเดินไปข้างหน้า “ฉันได้ยินกู้ชิงบอกว่าช่วงนี้เธอขี้โมโหขึ้นมาก คนในแผนกบ่นโอดครวญกันไม่หยุดเลย ไม่เข้าใจว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ไม่คิดจะบอกฉันหน่อยเหรอ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้จะพูดยังไงดี

เรื่องระหว่างเธอกับสวี่เฉิงถิง มู่อวี้เฉิงก็รู้เรื่องทุกอย่างแล้วแต่กลับไม่เคยพูดถึงมันเลย

เธอพร้อมจะอธิบายทุกอย่าง แต่สุดท้ายมันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจ

“ถ้าเธอไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่านะ วันนี้เราออกไปช้อปปิ้งกันเถอะ ไปผ่อนคลายกันบ้าง” อินอวี่โหรวพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ช่วงนี้เธอรู้สึกกดดันตัวเองมากเกินไป ออกไปเดินเล่นซื้อของบ้างก็ดีเหมือนกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดและพยักหน้าเล็กน้อย บ่งบอกว่าเธอเห็นด้วย

จากนั้นทั้งสองก็ออกไปซื้อของกัน รูดบัตรอย่างเมามัน จนกระทั่งถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกผ่อนคลายลง

“เหมี่ยวเหมี่ยว เรื่องคุณป้าน่ะ หลายวันก่อนฉันได้ยินซีจวี๋กับอวี้เฉิงคุยโทรศัพท์กัน แล้วก็ได้ยินเรื่องของเธอมาด้วย” อินอวี่โหรวพูดเกริ่นด้วยความลังเล

“หือ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยุดชะงักและหันไปมองเธอ “พวกเขาสองคนคุยอะไรกัน?”

“ฉันก็ไม่ค่อยได้ยินหรอก แต่พอถามซีจวี๋แล้วเขาก็ไม่ยอมพูดอะไร ฉันรู้สึกแปลกใจก็เลยมาถามเธอนี่ไง”

“แม่มีปัญหาเรื่องสุขภาพน่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

“คุณป้าน่ะเหรอ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า

จากนั้นทั้งสองคนก็ไปหามุมสงบในร้านกาแฟ และถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

อินอวี่โหรวไม่คิดว่ามันจะกลายมาเป็นแบบนี้ “ถ้าเป็นแบบนี้แล้วเธอคิดจะทำยังไง?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่รู้เหมือนกัน มู่อวี้เฉิงบอกว่าจะหาทางออกให้ ดังนั้นเธอจึงเชื่อว่าเขาน่าจะมีวิธีจัดการ

ทว่าเธอยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่

“ถึงเวลาค่อยว่ากัน ตอนนี้ฉันเข้าไปยุ่งก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดจะจัดการเรื่องงานของเธอก่อน

อินอวี่โหรวพยักหน้าเชิงเข้าใจ “ฉันนัดซีจวี๋ไว้ด้วย ไว้เราไปกินข้าวกันเถอะ จะว่าไปแล้วเราก็ไม่ได้เจอกันนานเลยเนอะ”

“ได้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า บังเอิญว่าเธอมีเรื่องจะถามลู่ซีจวี๋เหมือนกัน

พวกเขาได้จองร้านอาหารเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

ระหว่างที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับอินอวี่โหรวมาที่นี่ก็ไปบังเอิญเจอใครบางคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี

“เลขาจ้าวไม่เจอกันนานเลยนะ ดูเหมือนว่าช่วงนี้เลขาจ้าวจะดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกไม่ถึงว่าจะได้เจอกับจ้าวเทียนที่นี่ มันน่าประหลาดใจจริง ๆ

จ้าวเทียนก็ไม่คิดเช่นกัน “คุณถงบังเอิญจังเลยค่ะ”

“ไม่บังเอิญหรอกค่ะ ว่าแต่คุณจ้าวมารับงานดื่มเหรอ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองหล่อนอย่างไม่เกรงกลัว จนทำให้สีหน้าของจ้าวเทียนมืดมนลง

ตอนนี้ทั้งเมืองเป่ยไม่มีใครกล้าจ้างหล่อนทำงานอีกต่อไป ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายหล่อนคงจะไม่ตกต่ำขนาดนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพียงเหลือบมองชุดของหล่อนก็พอจะเข้าใจได้ว่าช่วงนี้หล่อนทำอะไรอยู่

“ดูเหมือนว่าช่วงนี้เลขาจ้าวจะลำบากแย่เลยนะ ไม่งั้นคงไม่มาอยู่ในสภาพนี้หรอก”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหัวเราะเยาะกระทั่งใบหน้าของ จ้าวเทียนเริ่มบิดเบี้ยว

“ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่าอวดดีไปหน่อยเลย ฉันจะบอกเธอให้ว่าเดี๋ยวอีกไม่นานเธอก็จะต้องถูกลงโทษ”

จ้าวเทียนเชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง “คอยดูเถอะเดี๋ยวเธอก็ตกต่ำเหมือนกันนั่นแหละ ตอนนี้เธออาจจะดูถูกฉัน แต่บอกไว้ว่ากรรมจะตามทันเธอแน่”

ใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวแข็งทื่อ

เธอจำแววตาของจ้าวเทียนในครั้งสุดท้ายได้ดี

จ้าวเทียนไม่ได้น่ากลัวอะไร แต่สิ่งสำคัญที่ทำให้เธอไม่สบายใจคือลางสังหรณ์บางอย่าง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามมองข้างและเดินต่อไป แม้ว่าจ้าวเทียนจะพูดแบบนั้น แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกแปลก ๆ ในใจ?

“เหมี่ยวเหมี่ยวไปไหนมา? ฉันหาเธอตั้งนาน” อินอวี่โหรวหันมาถาม

“ฉันเพิ่งบังเอิญเจอจ้าวเทียนน่ะ ตอนนี้หล่อนไม่ได้ทำงานแล้ว ฉันว่าหล่อนคงมารับงานดื่มเหล้าเป็นเพื่อนแขกที่นี่”

ตอนนั้นเธอพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่ไม่คิดเลยว่าจะมารับงานดื่มเป็นเพื่อนจริง ๆ

มองดูจากการแต่งตัวของจ้าวเทียน เธอก็พอจะเดาถูก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เหลือเชื่อจริง ๆ ที่อดีตเลขาคนเก่งมาถึงจุดนี้

“รับงานดื่มเหล้าเหรอ?” อินอวี่โหรวก็นึกไม่ถึงเช่นกัน

“น่าจะ ไม่อยากจะเชื่อเลย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแล้วถอนหายใจ ไม่อยากนึกถึงเรื่องนี้อีกต่อไป

หลังจากนี้ไม่ว่าจ้าวเทียนจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวข้องกับเธออีก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้เจอลู่ซีจวี๋มาสักพักแล้ว

พอเจอหน้าลู่ซีจวี๋อีกครั้ง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ส่งยิ้มจริงใจให้

เธอไม่ค่อยมีเพื่อนที่ปฏิบัติต่อกันด้วยความจริงใจมากนัก ทว่าลู่ซีจวี๋กลับเป็นหนึ่งในนั้น

“ไม่เจอกันนานเลยค่ะรุ่นพี่”

ลู่ซีจวี๋สวมชุดสูทสีดำสุดหรูโดยมีเสื้อเชิ้ตขาวอยู่ข้างใต้และมีโบว์สีดำติดไว้ที่ปกคอ ดูสง่างามและมีออร่ามาก สายตาของเขาดูเย็นชาและห่างเหิน แต่กลับสะท้อนไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดที่แสนอันตราย

“ไม่เจอกันนานเลยนะ”

อินอวี่โหรวยิ้มหวานและดึงเขาเข้ามานั่งใกล้ ๆ “ตอนนี้เหมี่ยวเหมี่ยวยุ่งมาก กว่าฉันจะลากเธอออกมาได้เลือดตาแทบกระเด็น”