พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 887 ไม่ต้องสนใจเขา

ตอนที่ 887

ไม่ต้องสนใจเขา

เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์นี้ทำให้ลิ่นอวี๋เหยียนโกรธ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาก และไม่ให้โอกาสถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดตอบโต้เลย

“แต่อะไร? เธอจะบอกว่าฉันดูเสี่ยวเป่าไม่ดีเหรอ? เธอดูแลลูกดีตายล่ะ สุดท้ายก็ปล่อยให้เขาไปอยู่ในกำมือคนอื่น ถ้าเกิดหาลูกไม่เจอก็ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง ฉันไม่กล้าฝากเขากับเธอแล้ว!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงียบอยู่นาน “แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ อีกอย่างเสี่ยวเป่าอาจจะไม่อยากไปก็ได้”

“หยุด!” ลิ่นอวี๋เหยียนขมวดคิ้ว “ฉันไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระจากปากเธอ เด็กแยกแยะไม่ออกหรอก ฉันจะพาเขาไปด้วย เขารู้ว่าที่ตรงไหนดีที่สุดสำหรับเขา!”

ทั้งสองเริ่มทะเลาะกันรุนแรงมากขึ้น

จนเสี่ยวเป่าที่ได้ยินเสียงการทะเลาะกันระหว่างหม่ามี้กับคุณยายเริ่มเบะปาก ร้องไห้น้ำตาไหลลงมา

“หม่ามี้… คุณย่าอย่าพูดแบบนั้น…” เสี่ยวเป่าร้องไห้ด้วยความเศร้าโศก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบเดินเข้ามากอดเสี่ยวเป่า “เสี่ยวเป่าไม่ร้อง ไม่ต้องร้องไห้ลูก หม่ามี้กับคุณย่าไม่ทะเลาะกันแล้ว คุณย่าอยากพาหนูไปอยู่ด้วยเพราะเป็นห่วงหนู”

“ถ้าเสี่ยวเป่าไม่อยากไปก็อยู่กับหม่ามี้ต่อได้ ไม่ต้องกังวลนะลูก”

ลิ่นอวี๋เหยียนโมโหมากเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า คำพูดดังกล่าวทำให้เธอโมโหสุดขีด “ถงเหมี่ยวเหมี่ยว หมายความว่ายังไง”

ทันใดนั้นประตูห้องพยาบาลก็ถูกผลักออกอีกครั้ง ทำให้คำพูดของลิ่นอวี๋เหยียนติดอยู่ในลำคอ

มู่หงจวิ้นมองดูความยุ่งเหยิงภายในห้องและมองดู ลิ่นอวี๋เหยียนที่กำลังส่งเสียงตวาด

เขาเดินเข้ามาข้างหน้าคว้าตัวเธอเอาไว้ ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “คุณแก่ขนาดนี้แล้วมาสร้างเรื่องอะไรอีก?”

“ทำไม? คุณจะมาด่าฉันอีกคนเหรอ? เธอเป็นแม่คนแล้วแต่ดูแลลูกตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ หนำซ้ำยังทำให้เรื่องมันใหญ่โต โชคดีที่ลูกไม่เป็นอะไร ไม่งั้นนะฉันจะรอดูสิว่าจะทำยังไง!”

ลิ่นอวี๋เหยียนโมโหมากจึงพูดออกไปด้วยความโกรธจัด

“เอาล่ะ เรื่องนี้ไม่มีใครถูกใครผิดทั้งนั้นแหละ และคุณก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของพวกเรา” มู่หงจวิ้นพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขามักจะเอาใจภรรยาตัวเองเสมอ จนถึงขั้นนี้แล้วเขาก็ยังไม่พูดเสียงดัง

“ฉันว่าพวกเขากำลังจงใจทำให้ฉันโมโหมากกว่า!” ลิ่นอวี๋เหยียนแสดงท่าทางราวกับเสียใจ

มู่อวี้เฉิงรีบเดินเข้าไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว คุกเข่าลงและกระซิบปลอบ “เป็นไรมั้ย?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะไม่เป็นอะไรแต่ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา

“พวกคุณมาที่นี่กันทำไม?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเบา ๆ แต่เสี่ยวเป่าที่อยู่ในอ้อมกอดเธอกลับร้องไห้หนักกว่าเดิม

“หม่ามี้ไม่ผิด คุณย่าดุหม่ามี้ บอกว่าจะพาผมไปด้วย…”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนและพูดขอโทษ ลิ่นอวี๋เหยียนอย่างสุดซึ้ง “แม่พูดถูกค่ะ หนูไม่ยอมดูแลลูกให้ดีเอง แต่หนูสำนึกผิดกับเรื่องนี้แล้ว และจะไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกค่ะ หนูรู้ว่าแม่เป็นแบบนี้เพราะเป็นห่วง ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ จากนี้ไปหนูจะดูแลลูกให้ดีค่ะ”

ลิ่นอวี๋เหยียนขมวดคิ้วอย่างเย็นชา แต่มู่หงจวิ้นกลับมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความรู้สึกขอโทษ

“เธอก็รู้ว่าตอนนี้แม่เป็นยังไง อย่าไปถือสาเลย ไม่มีใครถูกใครผิดหรอก ตอนนี้เสี่ยวเป่าปลอดภัยแล้วเราก็โล่งใจ อย่าไปโทษตัวเองเลย”

“ค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลุกขึ้นยืนและตอบรับ

“คุณก็ช่วยดูเขาหน่อยเถอะ! เกิดหลานชายคนเดียวของฉันเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะดูสิว่าคุณจะไปนั่งร้องไห้ที่ไหน!” ลิ่นอวี๋เหยียนโกรธมากและโต้เถียงกับมู่หงจวิ้น

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมากลับเป็นถ้อยคำปลอบโยนและคำตอบแบบขอไปทีของมู่หงจวิ้น จากนั้นมู่หงจวิ้นก็พา ลิ่นอวี๋เหยียนกลับออกไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนมองประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาปลอบเสี่ยวเป่าต่อ

“ขอโทษนะลูกรัก เมื่อกี้กลัวเหรอเปล่า?”

เสี่ยวเป่าร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้วส่ายหัว “ไม่ หม่ามี้ต่างหากที่ถูกดุ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้ม ยื่นมือออกไปลูบหลังเขาเบา ๆ “หม่ามี้ไม่เป็นไร ลูกไม่หิวเหรอ? งั้นนอนพักสักหน่อยนะ”

เสี่ยวเป่าเม้มปากและพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็หยิบผ้าห่มขึ้นมาห่ม ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูดวงตาที่ปิดสนิทและลมหายใจเข้าออกของเสี่ยวเป่า ก่อนจะพบว่าเขาผล็อยหลับไปแล้ว

หลังจากพ่อแม่ของมู่อวี้เฉิงกลับออกไป ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความสงบ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจัดแจงผ้าห่มให้เสี่ยวเป่า และเอื้อมมือออกไปแตะหน้าผากเขาเบา ๆ

ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า แสงแดดอ่อน ๆ สอดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ใบหน้าซีดเซียวของเขาดูมีสีสันขึ้นเล็กน้อย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเสี่ยวเป่าด้วยความสงสารจับใจ และก้มลงจูบหน้าผากเขาเบา ๆ

มู่อวี้เฉิงคอยอยู่ข้าง ๆ เสมอโดยไม่พูดอะไร หลังจากจัดแจงอะไรเสร็จแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินมานั่งลงและมองดูคนที่อยู่ตรงหน้า

“อาการของแม่แย่ลงมากเลย ไม่เคยเป็นถึงขั้นนี้มาก่อน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกปวดหัวมากเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

ถ้าวันนี้เธอไม่ได้อยู่ที่นี่ ลิ่นอวี๋เหยียนคงจะพยายามพาเสี่ยวเป่าออกไปด้วยแล้ว

“อวี้เฉิงต้องรีบหาหมอมารักษานะ”

มู่อวี้เฉิงดึงเธอเข้ามาลูบผมเบา ๆ “ช่วงนี้ลำบากแย่เลยนะ ไว้ผมจะคุยเรื่องแม่กับสวี่เฉิงถิงอีกที”

“สวี่เฉิงถิง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกะพริบตา เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับหมอสวี่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เข้าใจการเชื่อมโยมระหว่างสองเรื่องนี้เลย

จู่ ๆ เธอก็คิดออกและจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ “คุณหมายความว่าหมอสวี่มีวิธีรักษาเหรอ”

ไม่สิ สวี่เฉิงถิงก็เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ?

ว่าอาการของลิ่นอวี๋เหยียนจะต้องได้รับการรักษาผ่านการดูแลเอาใจใส่เท่านั้น

แต่เรื่องของเสี่ยวเป่าทำให้เธอทนลิ่นอวี๋เหยียนไม่ไหว จริง ๆ

หลังจากนี้ลิ่นอวี๋เหยียนจะต้องหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีกเรื่อย ๆ

แต่เธอจะไม่มีวันเห็นด้วย

“อืม น่าจะพอมีวิธีอยู่” มู่อวี้เฉิงตอบกลับเสียงเรียบ

คำพูดดังกล่าวทำให้หัวใจที่ฟุ้งซ่านของถงเหมี่ยวเหมี่ยวสงบลง

ถ้าพูดอย่างนั้นเธอก็มั่นใจได้

“แด๊ดดี้ หม่ามี้ จะจูบกันหรือยังฮะ? ถ้าจะจูบกันแล้วผมจะได้หลับตาต่อ” เสี่ยวเป่ายกมือขึ้นมาปิดตาและมองลอดผ่านร่องนิ้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว

มู่อวี้เฉิงปล่อยมือจากเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“แด๊ดดี้หม่ามี้กอดกันต่อเถอะ ผมจะนอนแล้ว” เสี่ยวเป่ากะพริบตาปริบ ๆ แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นเด็กดีและจะไม่โผล่ออกมาทำอะไรแล้ว

พวกแด๊ดดี้หม่ามี้กอดกันต่อได้เลย ไม่ต้องมาสนใจเขาหรอก

แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะหงุดหงิดมากแค่ไหน แต่ความหงุดหงิดกลับมลายหายไปจนหมดสิ้น

“ลูกนี่นะ เมื่อกี้ก็แกล้งทำเป็นหลอกคุณย่า หม่ามี้ยังไม่ได้เรียกมาคุยเรื่องนั้นเลย ตอนนี้ยังจะมาแกล้งหลับอีก”

เสี่ยวเป่าจ้องมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสีหน้าจริง “หม่ามี้ พูดแบบนั้นไม่ถูกนะ ถ้าผมไม่ทำแบบนั้นคุณย่าก็จะรู้สิ และคุณย่าก็จะพาผมไปจากหม่ามี้”

“สุดท้ายคนที่หงุดหงิดก็ไม่ใช่หม่ามี้หรอก”

“ลูกเนี่ยนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจิ้มจมูกเขา

ชอบทำตัวน่ารักมีเหตุผลเสมอเลย

“ผมทำแบบนั้นก็เพื่อพวกเราไม่ใช่เหรอฮะ?” เสี่ยวเป่ายิ้มแล้วแลบลิ้น

เขาทำสิ่งที่ถูกต้อง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเขาแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

“แต่หนูจะไปโกรธคุณย่าไม่ได้นะ ที่คุณย่าทำแบบนั้นเพราะมีเหตุผล”