พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 888 ประหลาดใจ

ตอนที่ 888

ประหลาดใจ

เสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างจริงจังหลังจากได้ยินคำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยว “หม่ามี้ ไม่ต้องห่วงฮะ ผมเข้าใจดี”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าเสี่ยวเป่ามีเหตุผลมากและเขาก็สามารถเข้าใจเหตุการณ์ได้ทุกอย่างโดยที่เธอไม่ต้องพูดอะไร

ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยื่นมือออกมาลูบหัวของเสี่ยวเป่าเบา ๆ

มู่อวี้เฉิงมองไปที่เสี่ยวเป่า “ลูกรู้ว่าเป็นยังไง คุณไม่ต้องห่วงหรอก”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเขา

แน่นอนว่าเธอรู้ทุกอย่าง แต่เธอจะแสดงความทุกข์ใจออกมาบ้างไม่ได้เลยเหรอ?

มู่อวี้เฉิงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ เพราะนี่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

“พอเถอะฮะ แด๊ดดี้ หม่ามี้ ผมไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้พวกเรามาคิดกันเถอะว่าจะไปเที่ยวที่ไหนดี” เสี่ยวเป่าแสดงสีหน้าตื่นเต้น

ตราบใดที่เขาหายดีเขาก็จะสามารถออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองมู่อวี้เฉิงพร้อมกับรอยยิ้มน้อย ๆ

…

หลายเดือนผ่านไปในชั่วพริบตา

หลังจากคอยดูแลเสี่ยวเป่าอย่างระมัดระวัง ในที่สุดเขาก็สามารถกระโดดโลดเต้นไปมาได้

“หม่ามี้ เห็นมั้ยว่าผมไม่เป็นอะไรแล้ว ตอนนี้จะออกไปเล่นข้างนอกได้หรือยังฮะ?” เสี่ยวเป่ากระโดดโลดเต้นต่อหน้า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างมีความสุขราวกับลูกหมีตัวน้อย

เขาหมุนตัวเป็นวงกลมราวกับต้องการพิสูจน์ว่าเขาหายดีแล้วจริง ๆ

เธอมองตรวจร่างกายของเสี่ยวเป่าและรับรู้ได้ว่าเขาแข็งแรงดีแล้ว

ในที่สุดเส้นด้ายที่ขึงแน่นอยู่ในหัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ผ่อนคลายลง

“ลูกรัก ลูกยังฟื้นตัวได้ไม่เต็มที่เลย ต้องดูแลตัวเองให้ดีก่อนนะ ค่อยมาคิดเรื่องออกไปเล่นข้างนอกทีหลัง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มแล้วพูดหยอกล้อ

“อา…” เสี่ยวเป่ามองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสีหน้าผิดหวัง

แต่เมื่อเขาเห็นสีหน้าจริงจังของถงเหมี่ยวเหมี่ยว เขาก็เม้มปากเล็ก ๆ ด้วยความเศร้าใจและพยักหน้าราวกับเข้าใจเหตุผล

“อยากออกไปเล่นเหรอ?” มู่อวี้เฉิงเปิดประตูเข้าไปแล้วถามด้วยสีหน้าเฉยเมย

“แด๊ดดี้ เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอฮะ? ไหนว่าจะไปเที่ยวด้วยกัน ทำไมเปลี่ยนใจล่ะ”

เสี่ยวเป่ารู้สึกอัดอั้นใจ ทั้งที่พวกเขาตกลงกันไว้แล้วแท้ ๆ แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับไม่ยอมเห็นด้วย และเขาก็ไม่กล้าขัดขืน

“หม่ามี้พูดล้อเล่นหน่อยไม่ได้เหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางน่ารักของเขาแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดหยอกล้อ

เสี่ยวเป่า “…”

เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับความรู้สึกแบบนี้เลย หม่ามี้ทำแบบนี้มันน่ารำคาญเกินไป

“อวี้เฉิง ถ้าเกิดเราพาลูกออกไปเที่ยวแล้วจะบอกแม่ยังไงดีล่ะ? ตอนนี้แม่ยังไม่หายป่วยเลยนี่”

จู่ ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็นึกถึงปัญหานี้ขึ้นมา ถ้าออกไปเที่ยวเล่นตอนนี้จะทำยังไงกับแม่ดี

แต่เมื่อเธอเห็นสีหน้าคาดหวังของเสี่ยวเป่า เธอก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ คิดดูแล้วมันเป็นเรื่องที่จัดการยากจริง ๆ

มู่อวี้เฉิงจ้องมองด้วยดวงตาเป็นประกายและกอด ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้ “เรื่องแม่ คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

“คุณแค่เตรียมตัวออกไปเที่ยวก็พอ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเขาด้วยสายตาสงสัย นับตั้งแต่เธอออกไปเที่ยวครั้งล่าสุด ลิ่นอวี๋เหยียนก็ไม่พอใจอย่างมาก ถ้าตอนนี้จะออกไปเที่ยวอีกมันคงไม่ง่าย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างในใจ

ทว่าหลังจากเสี่ยวเป่าล้มป่วย เขาก็คิดอยากจะออกไปเที่ยวเล่นตลอด

ถ้าครั้งนี้เขาต้องผิดหวัง เขาคงจะรู้สึกเสียใจไม่ใช่น้อย

“หม่ามี้ฮะ ต่อให้คุณย่ารู้ว่าพวกเราไปเที่ยวคุณย่าก็ไม่โกรธหรอกฮะ หม่ามี้พาผมไปเถอะ” เสี่ยวเป่าจ้องมองเธอด้วยสายตาน่าสงสาร

ทันใดนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกใจอ่อนขึ้นมา และโอบกอดเขาไว้แน่น

“หม่ามี้ไม่ได้บอกว่าจะไม่พาไปสักหน่อย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันไปมองมู่อวี้เฉิงแล้วพยักหน้า

เสี่ยวเป่าร้องตะโกนด้วยความดีใจและรีบกอด ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไว้แน่น “หม่ามี้ใจดีที่สุดเลย”

“เอาล่ะ แต่ลูกต้องสัญญากับหม่ามี้ก่อนว่าจะดูแลตัวเองให้ดี ถ้าเกิดบาดเจ็บขึ้นมา…”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเขาด้วยสีหน้าจริง ทำให้เขาพยักหน้าอย่างเชื่อฟังและเข้าใจทุกอย่างได้ในทันที

จะต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้น สบายใจได้เลย

ท่าทางของเขาทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหลุดหัวเราะ เจ้าตัวเล็กน่ารักจริง ๆ

…

ขณะที่มู่อวี้เฉิงเข้ามาพบลิ่นอวี๋เหยียน เธอกำลังนั่งคุยเรื่องบางอย่างกับมู่หงจวิ้นอยู่

“อวี้เฉิง เดินเข้ามา ทำไมไม่ให้สุ้มให้เสียงล่ะ? แม่ไม่ทันเห็นตอนลูกเดินเข้ามาเลย” ลิ่นอวี๋เหยียนที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางสง่างาม สวมแหวนวงประณีตไว้บนนิ้ว ส่งยิ้มหวานให้ มู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงพยักหน้าทำความเคารพมู่หงจวิ้นแล้วเดินไปนั่งลงตรงข้ามลิ่นอวี๋เหยียน

“ตอนนี้เสี่ยวเป่าเกือบจะหายดีแล้ว ที่ยุโรปมีจัดแสดงนิทัศการศิลปะอยู่ ผมว่าจะพาเสี่ยวเป่าไปด้วย”

ความสุขในตอนแรกที่ได้เห็นหน้ามู่อวี้เฉิงจางหายไปจากใบหน้าของลิ่นอวี๋เหยียนทันที

เธอยื่นมือออกมาวางไว้บนขมับแล้วนวดคลึงเบา ๆ

“เรื่องนี้ไม่ใช่ความคิดของลูกหรอกใช่มั้ย เป็นความคิดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวล่ะสิ?” ตอนนี้ทำบ้านตัวเองวุ่นวายจนไม่น่าอยู่ แล้วยังจะมีหน้าพาเสี่ยวเป่าออกไปเที่ยวอีก ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่!

“ผมคิดว่าผมยังมีสิทธิ์ตัดสินใจในบ้านหลังนี้นะ” มู่อวี้เฉิงไม่ได้ตอบคำถามของลิ่นอวี๋เหยียน แต่กลับหันไปมองมู่หงจวิ้นแทน

“พาหลานไปพักผ่อนไปเปิดโลกกว้างบ้างก็ดี ดีแล้วที่พาเสี่ยวเป่ากับเหมี่ยวเหมี่ยวไปด้วย แม่แกอยู่ที่นี่ยังมีพ่ออยู่ทั้งคน” มู่หงจวิ้นตอบตกลงทันที

“ส่วนเรื่องในบ้านเดี๋ยวพ่อช่วยจัดการให้เอง ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น ออกไปพักผ่อนกันบ้างเถอะ มันคือสิ่งสำคัญที่สุด”

ลิ่นอวี๋เหยียนไม่ได้พูดอะไรต่อ ทว่าสีหน้าของเธอดูแย่ลงมาก

การเดินทางจบลงอย่างรวดเร็ว

ลู่หมิงเป็นคนจองตั๋วเครื่องบินให้พวกเขา

หลังจากนั้นไม่นานทั้งสามคนก็มาอยู่ในโรงแรมสุดหรูแห่งหนึ่งในยุโรป

บางทีพวกเขาอาจจะถูกขังอยู่ในกรงมานานจนเกินไป สัญชาตญาณดั้งเดิมถูกกดขี่มานาน พอมาถึงโรงแรมเสี่ยวเป่าก็วิ่งไปมา ดวงตาดูมีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แสดงความสดใสที่เป็นเอกลักษณ์ของเด็กน้อยออกมา

“หม่ามี้ ที่นี่มันสุดยอดเลย ผมไม่เคยเห็นอะไรแปลก ๆ แบบนี้มาก่อนเลย” เสี่ยวเป่าพูดพร้อมกับยื่นมือออกไปสัมผัสรูปปั้นข้างหน้าเบา ๆ

“พระเจ้า! เสี่ยวเป่า!” อินอวี่โหรวกำลังยืนมองรูปปั้น เล็ก ๆ อยู่ แต่เมื่อเห็นเด็กน้อยที่ดูงดงามเดินเข้ามา เธอก็เหลือบมองเขาและพบว่านี่คือเสี่ยวเป่า ลูกชายของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ลู่ซีจวี๋เหลือบมองภรรยาตัวเอง เธอชอบเด็กมากและดูท่าเขาจะต้องมีลูกสักคนแล้วล่ะ

“ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอพวกเธอสองคนนี้ที่นี่” ลู่ซีจวี๋จับมือภรรยาเอาไว้แน่น จากนั้นก็ส่งยิ้มให้มู่อวี้เฉิงกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เจ้าตัวเล็กจอมแก่นเป็นคนที่รู้จักสถานการณ์ดี พอสังเกตเห็นก็รีบวิ่งเข้าไปอ้อมกอดของอินอวี่โหรวทันที

“ไหน ๆ ก็บังเอิญอยู่ต่างประเทศเหมือนกันแล้ว ทำไมเราไม่ไปเที่ยวด้วยกันซะเลยล่ะ” ลู่ซีจวี๋พูดเชิญชวนด้วยท่าทางเป็นมิตร

มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ ทั้งสองจึงพยักหน้าตอบตกลง “ได้สิ แต่วันนี้เราว่าจะพักผ่อนกันก่อน”

“โอเค”

จากนั้นทั้งห้าก็ไปเที่ยวที่หอสมุด พวกเขาไม่ได้เจอกันนานแล้ว

และนึกไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่ ทำให้ทุกคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

มู่อวี้เฉิงเหลือบมองลู่ซีจวี๋เบา ๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

สายตาดูหมดหนทางเล็กน้อย

กว่าจะได้มาเที่ยวกันสองต่อสองนั้นไม่ง่าย และดูเหมือนครั้งนี้จะไม่เป็นไปตามแผนการแล้ว