พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 889 ไม่สบายใจ

ตอนที่ 889

ไม่สบายใจ

หลังจากตกลงกันเสร็จสรรพ ทั้งสองครอบครัวก็เตรียมการออกไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ สามารถบอกได้เลยว่าสวนสนุกขนาดใหญ่ของยุโรปได้อัดแน่นไปด้วยคลื่นฝูงชน

น้ำพุขนาดใหญ่ในสวนสนุกบ่งบอกถึงความสนุกสนาน

เสี่ยวเป่ายิ้มกว้างผลิบานเหมือนกับดอกไม้ ทำให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกมีความสุขไปด้วย

“คิดถูกแล้วที่พาเขามาที่นี่” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันไปพูดกับมู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงหัวเราะเบา ๆ และเอื้อมมือออกไปบีบแก้มเธอ

ลู่ซีจวี๋และอินอวี่โหรวมองดูความรักที่มั่นคงของพวกเขาสอง พวกเขายังคงเป็นเหมือนเดิม แม้จะผ่านมาหลายปีแล้วแต่ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย จนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง “คำว่ายกถาดให้เสมอคิ้วในสมัยโบราณคงหมายถึงแบบพวกเธอทั้งสองคนนี่ล่ะ”

* 举案齐眉 ยกถาดให้เสมอคิ้ว เป็นสำนวนที่มีความหมายว่าสามีภรรยาที่เคารพรักซึ่งกันแล้วกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจับมือเสี่ยวเป่า “ห้ามไปไหน นี่ยุโรป ไม่ใช่บ้านเรา”

“ฮะ เข้าใจแล้วฮะ หม่ามี้ผมไม่ใช่คนซื่อบื้อสักหน่อย” เสี่ยวเป่าส่ายหัว

เขารู้เรื่องราวทั้งหมดนี้และเขาจะไม่หายไปไหน

เขาไม่อยากเล่นเกมที่น่าเบื่อแบบนั้นหรอก

เสี่ยวเป่าทำท่าทางหยิ่งมากจนถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยุดหัวเราะ

มู่อวี้เฉิงจับมือเธอเอาไว้และมองดูลู่ซีจวี๋ด้วยสีหน้าเฉยเมย “ในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่แล้ว งั้นเราแยกย้ายกันไปเล่นแล้วค่อยนัดเจอกันอีกทีเถอะ”

พูดออกมาตรง ๆ แบบนี้เลยเหรอ?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกอับอายมาก

“อย่างนั้นก็ได้” ลู่ซีจวี๋ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

สวนสนุกมีขนาดใหญ่มาก ทำให้เสี่ยวเป่าโลดโหนไปมาเหมือนกับกำลังเล่นว่าว

เขาสนใจทุกสิ่งอย่างรอบตัว ดวงตามีแต่รอยยิ้ม

เขาจับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวข้างหนึ่งและจับมือมู่อวี้เฉิงข้างหนึ่ง

ตื่นเต้นมากจนหยุดไม่ได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเล็กน้อย

ชายหนุ่มรูปงาม หญิงสาวแสนสวยและเด็กน้อยน่ารักดึงดูดสายตาของผู้คนเป็นอย่างมาก

“แด๊ดดี้ ผมอยากเล่นรถไฟเหาะ ได้มั้ยฮะ”

เสี่ยวเป่าหยุดมองเครื่องรถไฟเหาะและหันไปมองพวกเขาด้วยสายตาเว้าวอน

“ไม่ได้” แต่ก่อนที่มู่อวี้เฉิงจะพูดอะไร ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยิ้มเล็กน้อย “ร่างกายลูกยังไม่แข็งแรงดี นั่งรถไฟเหาะจะมันจะเกินไปหน่อย”

“ฮะ” เสี่ยวเป่าเม้มปากแน่น

หม่ามี้ทำเกินไปแล้ว เขาแค่อยากเล่นรถไฟเหาะเท่านั้นเอง

“งั้นแด๊ดดี้ล่ะ” เสี่ยวเป่าจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาเว้าวอน

แต่เมื่อเห็นสายตาปริบ ๆ ของมู่อวี้เฉิง เขาก็ปิดปากเงียบ ถ้าหม่ามี้บอกว่าไม่ได้ เขาก็ไม่ทางได้เล่นมันแน่นอน

เขารู้ดีว่าเขามีสถานะต่ำต้อยที่สุดในบ้านแล้ว

มู่อวี้เฉิงจับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยบรรยากาศหวานชื่น

เสี่ยวเป่าส่งเสียงครวญครางในลำคอเบา ๆ เขาต้องหาวิธีการสักอย่าง

แต่กว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะรู้ตัว เจ้าเด็กปีศาจเสี่ยวเป่าก็ลงมือทำบางอย่างแล้ว

เขาหายตัวไปอีกครั้ง!

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแสดงสีหน้าเย็นชาทันที

หรือว่าคนของเฉินถิ่งจะติดตามพวกเขามาถึงยุโรป?

เมื่อมองดูผู้คนที่สัญจรไปมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนหน้านี้เสี่ยวเป่ายังยืนอยู่ที่นี่อยู่เลยแต่จู่ ๆ เขาก็หายตัวไปภายในพริบตา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นตระหนกมาก การหายตัวไปครั้งล่าสุดทิ้งรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ไว้ในใจของเธอ

ทุกครั้งที่เธอนึกถึงมัน เธอจะรู้สึกหายใจไม่ออก

มู่อวี้เฉิงมองดูสีหน้าที่เปลี่ยนไปของถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วจับมือเธอไว้แน่น ก่อนจะพูดปลอบเธอเบา ๆ “ลูกชอบวิ่งซนไปทั่วแบบนี้แหละ เราไปตามหากันเถอะ ไม่ต้องกังวลนะ โอเคมั้ย?”

น้ำเสียงของมู่อวี้เฉิงฟังดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ แม้แต่มือที่จับอยู่ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นและแข็งแกร่ง

นี่ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมามีสติอีกครั้ง

“ผมให้คนไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว” มู่อวี้เฉิงจับมือเธอไว้และพูดปลอบเบา ๆ

ท่าทางของเขามีความเย็นชาปะปนอยู่ ชั่วขณะหนึ่ง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกผ่อนคลายลง

ตอนนี้ตื่นตระหนกไปก็ทำอะไรไม่ได้ แค่จะต้องรีบหาลูกชายให้เจอโดยเร็วที่สุด

โดยปกติแล้วถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะทำอะไรรวดเร็วและเด็ดขาด จะแสดงท่าทางแบบนี้ต่อหน้ามู่อวี้เฉิงเท่านั้น เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่เธอสามารถพึ่งพาได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้าสบตามองมู่อวี้เฉิง “อืม เราไปติดต่อเจ้าหน้าที่สวนสนุกให้พวกเขาช่วยตามหากันเถอะ”

มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวต่างคิดตรงกัน ทั้งสองไม่รีรอเวลารีบเดินเข้าไปติดต่อเจ้าหน้าที่ทันที

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโทรศัพท์หาลู่ซีจวี๋ “รุ่นพี่ ฉันมีเรื่องจะรบกวนหน่อยค่ะ”

เธอพูดบอกเสียงเรียบ แต่ลู่ซีจวี๋ที่ได้ยินกลับมีสีหน้าเย็นชา “เข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่จัดการหาคนมาให้”

“รบกวนด้วยนะคะรุ่นพี่”

ลู่ซีจวี๋บอกว่าไม่มีปัญหาอะไร แต่เสี่ยวเป่าเพิ่งจะหายตัวไปได้ไม่นาน และตอนนี้ก็หายตัวไปอีกครั้ง

ระดับความตึงเครียดของเธอเกินกว่าจะจินตนาการได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบไปติดต่อเจ้าหน้าที่ในสวนสนุกทันที

เสี่ยวเป่าไม่คุ้นเคยกับสถานที่และไม่รู้ภาษา

เพียงคิดเท่านี้ก็รู้สึกไม่สบายใจแล้ว

เจ้าหน้าที่ที่ได้ยินคำร้องขอของถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูไม่ค่อยใส่ใจนัก “ถ้าพวกผมออกไปตามหากันหมดมันจะดูเกินไปหน่อยมั้ยครับ? เด็ก ๆ ก็ชอบวิ่งเพ่นพ่านกันอยู่ในสวนสนุกนั้นแหละ”

“คุณครับ ถ้าพวกเราต้องดูแลเด็กทุกคนที่นี่ เราจะเหนื่อยเปล่านะครับ… อีกอย่างที่นี่เป็นสวนสนุก หาตามหาคนไม่ได้อยู่ในขอบเขตหน้าที่พวกเราจริง ๆ”

เห็นได้ชัดว่าพนักงานไม่ต้องการออกแรงหา และยังพูดอ้างอย่างโง่เขลาเบาปัญญา

“ไม่อยู่ในขอบเขตหน้าที่พวกคุณเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามระงับความโกรธ แต่ยังควบคุมตัวเองได้อยู่

มู่อวี้เฉิงยืนขมวดคิ้วอยู่ทางด้านหลัง เอื้อมมือออกไปลูบหลังปลอบโยนถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบา ๆ

“พวกคุณไม่ต้องช่วยฉันหาก็ได้นะ แต่หลังจากนี้ก็ไม่ต้องมาทำงานที่นี่อีก”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ทำให้เจ้าหน้าที่ที่ได้ยินเช่นนั้นรู้สึกโมโหขึ้นมา

“หมายความว่ายังไงครับ?”

“ก็ไม่ได้ความหมายว่าอย่างอื่นนะ อย่างที่คุณคิดนั่นแหละ ก็อยู่ที่ว่าคุณจะหาหรือไม่หา” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย

ร่างกายแผ่ซ่านความเย็นชาออกมา

พนักงานหลายคนสงบลงอย่างรวดเร็วและมองตรงไปที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ดูจากเสื้อผ้าและออร่าของเธอแล้วว่าจะไม่ใช่แค่คนธรรมดาทั่วไป

พวกเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ซึ่งเป็นสายเรียกเข้าจากหัวหน้า

หัวหน้าที่เป็นฝ่ายรับผิดชอบเรื่องนี้มองแวบเดียวก็รู้ว่าสิ่งต่าง ๆ ไม่ง่ายอย่างที่คิด จากนั้นจึงมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยเหงื่อไหลพราก

หลังจากกดรับสายโทรศัพท์เขาก็รู้สึกได้ว่าเขาจบเห่แล้วจริง ๆ และตระหนักได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

แต่ตอนนี้สายเกินไปที่จะพูดว่าขอโทษแล้วใช่ไหม?

ท่าทางของหัวหน้าเปลี่ยนไปทันทีจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า “คุณถงนี่เอง”

“เดี๋ยวเราส่งคนไปตามหาให้นะครับ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา “ด่วน”

พวกเขาพยักหน้างึกงัก

หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พบว่ามู่อวี้เฉิงเป็นคนเตรียมการเรื่องนี้

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลังจากเธอส่งรูปภาพของเสี่ยวเป่าให้ทางเจ้าหน้าที่แล้ว เธอกับมู่อวี้เฉิงก็ออกไปค้นหาเสี่ยวเป่าทุกหนทุกแห่ง

สวนสนุกมีขนาดใหญ่มากและการจะหาใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสงบสติอารมณ์

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตื่นตระหนก

“เสี่ยวเป่า!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปล่งเสียง ตะโกนผ่านฝูงชน ทำให้เธอดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย

มู่อวี้เฉิงมองสแกนไปรอบ ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

แต่… สวนสนุกมีขนาดใหญ่เกินไปและมีคนเดินกวักไขว่ตลอด แม้จะมีญาณทิพย์ก็ไม่สามารถค้นหาได้เจอในทันที