พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 891 กังวลทั้งวัน

ตอนที่ 891

กังวลทั้งวัน

“หม่ามี้~” เสี่ยวเป่าหยิบดอกไม้ออกมาจากทางด้านหลัง “ให้หม่ามี้ฮะ~”

“หมอสวี่ซื้อให้เหรอ?” มู่อวี้เฉิงคุกเข่าลงและถามด้วยรอยยิ้มเบา ๆ

เสี่ยวเป่าไม่รู้ ดังนั้นเขาจึงตอบตามความจริง “ครับ!”

มู่อวี้เฉิงเลิกคิ้วและมองดูสวี่เฉิงถิงด้วยสายตาเย็นชา “หมอสวี่นี่น่าสนใจจริง ๆ มีเวลาเดินทางมาเที่ยวเล่นที่ยุโรปด้วยเหรอครับ?”

มู่อวี้เฉิงโยนดอกไม้ทิ้งด้วยดวงตามืดมนลง

“แด๊ดดี้ โยนทิ้งทำไม?!” เสี่ยวเป่าขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ผมทำให้หม่ามี้ไม่สบายใจ จะเอาให้หม่ามี้”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าเสี่ยวเป่ารู้สึกเสียใจมากจึงก้มลงมากอดเขาและจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาตำหนิ

“เดี๋ยวแด๊ดดี้ซื้อให้ใหม่มั้ยล่ะ?” มู่อวี้เฉิงเขยิบเข้ามาใกล้และมองดูด้วยสีหน้าเย็นชา

เสี่ยวเป่าไม่กล้าบอกปฏิเสธจึงรีบพยักหน้าและโน้มตัวลงไปหอมแก้วมู่อวี้เฉิง “ก็ได้ งั้นผมจะยอมยกโทษให้แด๊ดดี้ก็ได้”

มู่อวี้เฉิงเลิกคิ้วขึ้น

เจ้าเด็กคนนี้รู้จักพูด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเขาที่ทำตัวเหมือนเด็กแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

แต่อย่างที่ลู่ซีจวี๋บอกอย่างไรเสียก็มารวมตัวกันแล้วก็ออกไปเดินซื้อของกันดีกว่า เด็ก ๆ อาจจะดูสนุกสนานแต่ผู้ใหญ่กลับรู้สึกกดดัน

ครั้งนี้ลู่ซีจวี๋พยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง แต่ดูเหมือนว่าบรรยากาศจะน่าอึดอัดมากกว่าเดิม จนอินอวี่โหรวลูบหน้าผากแล้วพูดว่า “คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้ว”

หลังจากเล่นกันไปได้สักพัก เสี่ยวเป่าก็กอดขา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างเหนื่อยล้า “หม่ามี้… เหนื่อยจังฮะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้มลงมาอุ้มเสี่ยวเป่า แต่มู่อวี้เฉิงเดินชิ่งเข้ามาหาก่อน “ส่งมาให้ผมมา คุณเดินเยอะแล้ว เท้ายังเจ็บอยู่”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปากแล้วยิ้ม จากนั้นก็หันกลับไปมองพวกลู่ซีจวี๋กับสวี่เฉิงถิง “ไว้ว่างค่อยเจอกันใหม่คราวหน้านะ เสี่ยวเป่าง่วงแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อน”

“ได้ กลับดี ๆ ล่ะ” อินอวี่โหรวโบกมือลา

หลังจากอำลากันเสร็จแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงก็พาไปที่โรงแรมพร้อมกับลูกชาย

เสี่ยวเป่าผล็อยหลับไปตั้งแต่อยู่ในรถยนต์แล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงพาเขาเข้ามาในห้องนอนและออกไปปลอบคนตัวโตต่อ

“ไม่พอใจเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจับหน้ามู่อวี้เฉิงแล้วถามด้วยรอยยิ้ม

“เห็นคุณยิ้มมีความสุข วันนี้มีความสุขมั้ยล่ะ?” มู่อวี้เฉิงเลิกคิ้ว

“มีคุณอยู่ข้าง ๆ ฉันก็มีความสุขทุกวันแหละ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยสีหน้าจริงจังและอดหัวเราะไม่ได้

“ฉันอยากรู้จังว่าทำไมท่านประธานชื่อดังถึงได้ทำตัวเด็กขนาดนี้?”

“เด็กเหรอ?” มู่อวี้เฉิงพลิกตัวและยิ้มบาง ๆ “เด็กตรงไหน?”

“ก็ได้ ๆ ไม่เด็กแล้ว อย่าหงุดหงิดสิ กว่าจะได้ออกมาเที่ยวกับคุณทั้งทีมันยากมากเลยนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองและจูบ มู่อวี้เฉิงด้วยดวงตาที่ดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ

เขาคือผู้ชายของเธอ ไม่ว่าจะมองยังไงเขาก็ดูหล่อเหลาเสมอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเขยิบเข้ามาใกล้และกระซิบบอกมู่อวี้เฉิง “ในใจฉันมีแค่คนสองคนตั้งแต่แรกจนจบ”

มู่อวี้เฉิงทำสีหน้าตื่นตระหนกทันที “…”

“ฮ่าฮ่าฮ่า… ทำไมทำหน้างั้นล่ะ? ก็ต้องมีแค่คุณกับ เสี่ยวเป่าสิ คนแรกคือคุณ ส่วนคนหลังคือเสี่ยวเป่า!”

มู่อวี้เฉิงมีความสุขมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกเขาดึงเข้ามาในอ้อมกอดจนไม่สามารถหลบหนีไปทางไหนได้

“เอาล่ะพอเถอะ วันนี้ฉันกังวลมาทั้งวันแล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลัวแทบตายเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเธอเบา ๆ อยู่ครู่หนึ่ง

จนเธอรู้สึกงุนงง

“อวี้เฉิง ฉันไม่เคยรู้จักกับหมอสวี่มาก่อนจริง ๆ ถ้ารู้จักกันจริง ตอนนี้ฉันคงไม่เป็นแบบนี้แล้วมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเขา

“ไม่” แม้จะบอกว่าไม่ แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่กินกับเขามาหลายปีแล้วก็ยังไม่รู้จักอารมณ์ของเขาสักที

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะมาบังเอิญพบเจอกันในช่วงเวลานี้

…

หลังจากที่พวกเขากลับมาโรงแรม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากต้องการประสบปัญหาอะไรอีกจึงกอดเสี่ยวเป่าแล้วพูดว่า “ถ้าหลังจากนี้หม่ามี้เห็นลูกแอบวิ่งไปข้างนอก หรือหายไปอีก หม่ามี้จะลงโทษให้ลูกกินผักเป็นเวลาหนึ่งเดือน”

เสี่ยวเป่าไม่กล้าโต้แย้งอะไรทั้งนั้นและรีบพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ครั้งนี้เขาทำผิดไปแล้ว หลังจากนี้คงไม่กล้าพูดเรื่องแบบนี้อีก

เขามองดูมู่อวี้เฉิงอย่างน่าสงสาร

หวังว่าแด๊ดดี้จะช่วยเหลือเขาได้

ทว่ามู่อวี้เฉิงไม่แม้แต่จะมองเขาเลยและหันหน้าไปทางอื่นด้วยซ้ำ

“หาทางออกเอาเอง”

ไม่ว่าเสี่ยวเป่าจะอยากพูดเพิ่มเติมอะไรอีกก็ต้องเก็บงำไว้ในใจ

เขาเพิ่งจะผ่านค่ำคืนที่น่าจดจำที่สุดมา และเขาก็ไม่กล้าทำให้หม่ามี้โกรธอีก

การทำให้หม่ามี้โกรธนั้นร้ายแรงมาก

วันต่อมาเสี่ยวเป่าจึงไม่กล้าทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโกรธอีก

สิ่งแรกที่เขาทำคือการออกไปกินข้าวเช้าอย่างเชื่อฟัง

เสี่ยวเป่าเลิกนอนกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวมานานแล้ว ส่วนหนึ่งเป็นเพราะแด๊ดดี้ของเขาไม่มีความสุข

นอกจากนี้เขายังรู้สึกว่าตัวเองโตแล้ว

เสี่ยวเป่าออกไปกินข้าวเช้าเพียงลำพังและเดินกลับมาห้อง

“สวัสดี” สวี่หลันหลันเดินมาทักทายจากทางด้านหลัง

เสี่ยวเป่าประหลาดใจเล็กน้อย “สวัสดี ตอนนี้ไม่ได้พักอยู่ห้องเหรอ ทำไมออกมาข้างนอกล่ะ?”

“ตอนนี้สายแล้ว พี่ชายออกไปข้างนอก นายกินข้าวเช้าเสร็จแล้วเราออกไปเล่นกันเถอะ”

สวี่หลันหลันถือของเล่นเชิญชวนเสี่ยวเป่าให้ออกมาเล่นด้วยกัน

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอยากได้ แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเอาไว้ก่อนหน้า เขาก็ไม่อยากคิดอะไรอีกและรีบส่ายหัวปฏิเสธ

“ไม่ล่ะ ตอนนี้ฉันต้องกลับไปหาหม่ามี้ก่อน ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะ”

“อา แล้วกว่าจะเจอกันอีกก็ยากนะ” สวี่หลันหลันก้มหน้าลง

เสี่ยวเป่าดูทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย “ไม่หรอก ไว้เจอกันใหม่ครั้งหน้าเถอะ ที่จริงฉันก็อยากไปเล่นด้วยนะ”

แต่เขายังไม่ทันพูดจบ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็บังเอิญเดินลงมาจากโรงแรม มาอุ้มเขาไว้ก่อน

เสี่ยวเป่าตื่นตระหนกทันที

“หม่ามี้ ลงมาทำไม ไม่พักผ่อนต่อล่ะฮะ?”

“ไม่ล่ะ พวกหนูจะทำอะไรกันจ๊ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูสวี่หลันหลันด้วยใบหน้าอ่อนโยน

ใบหน้าของสวี่หลันหลันเปลี่ยนเป็นสีแดง “พี่คนสวย ไม่เจอกันนานเลยค่ะ”

“ไม่เจอกันนานเลยน้า”

“วันนี้พี่คนสวยแต่งตัวสวยจังค่ะ แล้วเสี่ยวเป่าก็น่ารักเหมือนกัน” สวี่หลันหลันหน้าแดง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ไม่หรอก วันนี้หนูก็น่ารักเหมือนกัน”

สวี่หลันหลันรู้สึกเขินมากกว่าเดิม

เสี่ยวเป่ามองดูสวี่หลันหลันแล้วยิ้มเบา ๆ “วันนี้เธอก็น่ารักเหมือนกัน”

ทันทีที่เขาพูดจบ สวี่หลันหลันก็เงยหน้ามองเสี่ยวเป่า แก้มของเธอแดงระเรื่อและพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก “อะไรนะ”

พอเห็นเธอเป็นเช่นนี้ เสี่ยวเป่าก็ละสายตาไปทางอื่นอย่างชาญฉลาด

ทันใดนั้นเสี่ยวเป่าก็สังเกตเห็นของเล่นในมือของ สวี่หลันหลัน ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นทันที “ว้าว ของเล่นของเธอ ฉันอยากได้มันมาตลอดเลย”

สวี่หลันหลันมองสายตาเขาและมองของเล่นในมือตัวเอง พอเห็นว่าเขาชอบมันมาก เธอก็ยื่นของเล่นให้เขาและทำสัญญาณให้เขารับไป