พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 897 กลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน

ตอนที่ 897

กลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน

พวกเขาทั้งสี่คนเดินไปซื้อชุดว่ายน้ำที่ร้านค้าบริเวณใกล้เคียง ซึ่งภายในร้านค้ามีชุดว่ายน้ำวางขายทุกรูปแบบ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนเลือกห่วงยางให้สวี่หลันหลันกับ เสี่ยวเป่าก่อน จากนั้นก็หันไปเลือกชุดว่ายน้ำ

เธอชื่นชอบชุดว่ายน้ำที่จัดเซ็ตวางขายเอาไว้มาก เพราะมันเป็นชุดว่ายน้ำสำหรับครอบครัว แถมยังดูดีทั้งของเด็กและผู้ใหญ่

มู่อวี้เฉิงเม้มปากแน่น ข้อเสียอย่างเดียวของชุดว่ายน้ำพวกนี้คือมันเปิดเผยเนื้อหนังมังสาจนเกินไป

พอเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบชุดว่ายน้ำขึ้นมา ใบหน้าของเขาก็มืดมนลงทันที รีบคว้าชุดว่ายน้ำในมือเธอและพูดว่า “มันโป๊ไป เอาอันอื่นเถอะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนงงเล็กน้อย ไม่คิดมาก่อนว่าจะเป็นเหตุผลนี้ เธอจึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

แต่พอมองดูแล้วมันก็ดูเปิดเผยไปหน่อยจริง ๆ

เสี่ยวเป่ามองดูเธออย่างกระตือรือร้น “หม่ามี้จนป่านนี้ยังเลือกไม่ได้อีกเหรอ? พวกเราจะไปเล่นที่ชายหาดกันแล้วนะ”

เธอก็อยากไปที่ทะเลแล้วเหมือนกัน แต่ดูจากสีหน้าของมู่อวี้เฉิงแล้ว

ถ้าเธอใส่ชุดนี้เดินออกไปชายหาด วันนี้เธอคงจะไม่ได้ลงทะเลด้วยซ้ำ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกระแอมไอเบา ๆ “ไม่เอาดีกว่า เราดูชุดอื่นเถอะ”

สายตากดดันของมู่อวี้เฉิง ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลือกชุดว่ายน้ำที่ปกปิดมิดชิด

มู่อวี้เฉิงดึงเธอเข้ามาหาแล้วกระซิบเสียงทุ้ม “ถ้าอยากใส่ก็ไปใส่ให้ผมดูที่ห้องก็ได้”

ใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลายเป็นสีแดงทันที

เธอไม่อยากใส่มันให้เขาดูในโรงแรมคนเดียว

แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือผู้ชายคนนี้

แค่คิดเกี่ยวกับมันเธอก็ทนไม่ไหวแล้ว “พอเถอะอย่าก่อเรื่องเลย เด็ก ๆ ยังอยู่ตรงนี้”

จากนั้นมู่อวี้เฉิงก็ยกยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่กอดเธอเอาไว้

เสี่ยวเป่าสังเกตเห็นบรรยากาศระหว่างพ่อแม่ เขาจึงเม้มปากด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย

“แด๊ดดี้ หม่ามี้ นี่มันข้างนอกนะครับ ระวังกันหน่อยสิ”

เสี่ยวเป่าอยากจะกระโจนเข้าไปหาพวกเขา แต่กลับถูกมู่อวี้เฉิงดึงเอาไว้ ทำให้เขาต้องควบคุมตัวเอง

เขาโมโหแทบตายที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้เลย

“เอาล่ะ ลูกเป็นเด็กก็อย่าคิดอะไรให้มันมากนัก เดี๋ยวแด๊ดดี้กับหม่ามี้จะพาออกไปดูข้างนอก”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามซ่อนความเขินบนใบหน้า ก่อนจะอุ้มเขาขึ้นมาและพาเขาเดินตรงไปข้างหน้า

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ผู้คนจึงมากองกันอยู่ที่ชายหาด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึก อารมณ์ของเธอเปลี่ยนไปมาก

และตอนนี้เธอก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นกว่าเดิม

มู่อวี้เฉิงจับมือเธอไว้และเดินตามหลัง สร้างบรรยากาศระหว่างพวกเขาสองคนได้ลงตัว จนเธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

“ไม่ได้ออกมาเที่ยวแบบนี้นานแล้ว เสี่ยวเป่าก็อยู่ตัวคนเดียวมานาน ทีหลังคงต้องออกมาเที่ยวให้บ่อยขึ้นแล้วล่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเสี่ยวเป่าและสวี่หลันหลันที่อยู่ข้างหน้า

“พูดถึงเรื่องนี้ฉันก็เอาแต่ยุ่งกับงานตลอด จนลืมไปสนิทเลย”

“ยังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ?” มู่อวี้เฉิงจูงเธอเดินไปข้างหน้า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวติดอยู่กับเหตุการณ์นั้นจนถึงตอนนี้เธอยังก็ยังไม่ลืมมัน เธอไม่สามารถลืมมันได้จริง ๆ

จากนั้นเธอก็ถอนหายใจ “ที่คุณพูดก็ใช่ มันเป็นความผิดของคุณทั้งหมด ถ้าคุณไม่ไปยุ่งกับจ้าวเทียนและดึงหล่อนขึ้นมาเป็นเลขา เรื่องทั้งหมดก็จะไม่เกิดขึ้นหรอก”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา โดยบอกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของเขาทั้งหมด

เธอบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าจ้าวเทียนไม่ใช่คนดี

“ผมผิดเอง”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังพูดอะไรบางอย่าง แต่มู่อวี้เฉิงกลับจูบเธออย่างร้อนแรงจนเธอกลืนคำพูดลงไปหมด

เธอขัดขืนเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพียงแค่ปล่อยตัวเองไปตามจังหวะของเขา

เสี่ยวเป่ากับสวี่หลันหลันมองดูและกะพริบตาปริบ ๆ

ว้าว นี่มันร้อนแรงเกินไปแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหน้าแดงอยู่ในอ้อมกอดของเขา ผู้ชายคนนี้ทำเกินไปแล้วจริงๆ

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกและมองพวกเสี่ยวเป่าด้วยสีหน้าแดงก่ำ

“พอแล้ว เจ้าพวกเด็ก ๆ หยุดมองสักที”

“หม่ามี้ แก้มแดงหมดแล้ว ถ้าอยากไปเดทกับแด๊ดดี้ก็ไปเถอะ พวกเราสองคนไม่เป็นอะไรหรอก”

เสี่ยวเป่าไม่อยากเป็นก้างขวางคอพวกเขา

“ไปด้วยกันแหละ หม่ามี้กลัวจะมีอะไรเกิดขึ้นกับพวกหนู”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขา “อีกอย่างที่นี่ไม่ใช่บ้านเรา ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาล่ะ”

ทว่าเสี่ยวเป่ากลับยืนกรานว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน ไม่ต้องคิดมากเกินไป

แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์ครั้งก่อนมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จับตาดูพวกเขาอย่างระมัดระวังมากขึ้น กลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันอีก

เสี่ยวเป่าไม่กล้าขัดขืนและพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ถ้าหม่ามี้พูดอย่างนั้นก็ได้ฮะ”

“งั้นไปเล่นด้วยกันเถอะ หม่ามี้จะลงไปเล่นน้ำทะเลมั้ย?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปฏิเสธที่จะลงไปเล่นน้ำทะเล

เธอชอบที่จะนอนอาบแดดบนชายหาดมากกว่าลงไปเล่นน้ำ

นั่นมันมีความสุขกว่าไม่ใช่เหรอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไอเบา ๆ “เรื่องลงไปเล่นน้ำทะเลน่ะ หม่ามี้ไม่ไปกับพวกหนูหรอก เดี๋ยวแด๊ดดี้พาพวกหนูไปแทน”

มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเธอเบา ๆ

เธอจึงรีบหันหน้าไปทางอื่น

มาถึงทะเลแต่ไม่ยอมลงไปเล่นน้ำ คงไม่มีอะไรน่าท้อใจไปมากกว่านี้แล้ว

“หม่ามี้กลัวน้ำทะเลเหรอ?” เสี่ยวเป่าจ้องมองเธออย่างสงสัย

“เปล่า หม่ามี้แค่ไม่อยากลงน้ำ ลูกจะเล่นน้ำทะเลก็ไปสิ หม่ามี้ไม่ไปเล่นด้วยหรอก”

ทว่าเสี่ยวเป่ากลับดึงเธออย่างไม่ลดละความพยายาม อยากให้เธอตามเขาลงไปในทะเลด้วย

“พวกหนูลงไปเล่นน้ำกันเถอะ หม่ามี้ไม่ไปหรอก”

จากนั้นเด็กน้อยทั้งสองก็ดึงเธอให้ไปเล่นน้ำด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “…”

“ก็ได้ ๆ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกหงุดหงิดแต่ไม่รู้จะทำยังไง ทำได้แค่ตามพวกเขาลงไปเล่นด้วย

แต่เธอกลับเกาะอยู่บนตัวของมู่อวี้เฉิง ร่างกายของเธอดูต่อต้านอย่างมาก

มู่อวี้เฉิงพึงพอใจมากที่เธอกอดเขาไว้แน่น

“กลัวขนาดนั้นเลยเหรอ” มู่อวี้เฉิงอุ้มเธอให้ลอยตัวอยู่เหนือน้ำทะเล

เธอจะยอมรับได้ยังไงว่าเธอกลัวน้ำทะเล

เธอไม่อยากเสียหน้า

“ไม่ได้กลัวสักหน่อย แค่รู้สึกยังไม่ค่อยชินน่ะ”

มู่อวี้เฉิงหัวเราะเบา ๆ และไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่มองดูใบหูสีแดงที่โผล่ออกมาของเธอ เธอดูอายมากอย่างเห็นได้ชัด

“เชื่อฉันบ้างสิ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องเขาเขม็ง

“ไม่ เราขึ้นไปบนบกกันเถอะ” มู่อวี้เฉิงพูดกระซิบเบา ๆ ข้างหูเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าด้วยสีหน้าแดงก่ำ

เนื่องจากมีบางอย่างเกิดขึ้นจนพวกเขาไม่สบายใจและตัดสินใจขึ้นมาจากทะเล เด็กทั้งสองคนจึงต้องยอมจำนนขึ้นมาจากทะเลตามการตัดสินใจของพวกผู้ใหญ่ด้วย

เสี่ยวเป่ามองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสีหน้าผิดหวัง “หม่ามี้ แบบนี้มันไม่สนุกเลย ผมยังอยากเล่นน้ำทะเลต่ออีกแป๊บนึง แต่หม่ามี้ไม่ยอมลงไปด้วย ไม่สนุกเลย”

เสี่ยวเป่าทำปากยู่แล้วพ่นลมหายใจ

“พี่คนสวยไม่สบาย นายไม่เห็นเหรอ?” สวี่หลันหลันเป็นเหมือนกับนางฟ้าตัวเล็ก ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าด้วยความเหนื่อยใจ “ที่จริงบนนี้ยังมีอีกหลายอย่างให้เล่น ไม่ต้องเล่นลงทะเลอย่างเดียวก็ได้”

เสี่ยวเป่ามองเธออยู่นาน จนกระทั่งรู้สึกว่าหม่ามี้ไม่สบายจริง ๆ เขาก็สงบลง

“ก็ได้ฮะ ผมยอมเห็นด้วยก็ได้”