พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 913 ทุกอย่างย่อมมีวิธีการเอาชนะ

ตอนที่ 913

ทุกอย่างย่อมมีวิธีการเอาชนะ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง

กลับกลายเป็นว่าช่วงเวลานี้มาถึงเร็วมากจน… เธอตอบสนองไม่ทัน ผู้หญิงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง สง่างามและมีทุกอย่างเพียบพร้อมกลับกลายมาเป็นแบบนี้

นึกไม่ถึงเลยว่าภาพในอดีตจะงดงามขนาดไหน ตลอดช่วงเวลาที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้อยู่เคียงข้างเธอ ทำให้เธอเข้าใจการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของอีกฝ่ายได้ดี

ซ่งฉิงมองดูลิ่นอวี๋เหยียนที่กำลังร้องไห้ และคอยส่งกระดาษทิชชูให้อย่างใส่ใจ

“อวี๋เหยียน ฉันหวังว่าร่างกายเธอจะฟื้นตัวได้ไว ๆ นะ ถึงตอนนั้นเธอจะต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิมแน่นอน เธอมีสามีที่รักเธอมาก มีมู่อวี้เฉิงคนเก่ง มีลูกสะใภ้ที่คอยเอาใจใส่ และยังมีหลานชายที่น่ารักอีก เพราะงั้นเธอต้องพยายามฟื้นตัวเพื่อพวกเรานะ” ซ่งฉิงพูดเบา ๆ

ลิ่นอวี๋เหยียนอ่อนไหวมากและสะอึกสะอื้นอยู่หลายครั้ง “ฉัน… ฉันกลัวจริง ๆ ฉันรู้สึกไม่สบายใจทุกวันเลย”

ซ่งฉิงเอื้อมมือไปกอดลิ่นอวี๋เหยียนแล้วลูบหลังปลอบเธอ “เพราะงั้นเหมี่ยวเหมี่ยวถึงได้มาคอยเฝ้าเธอไง เธอต้องกล้าหาญกว่านี้นะ เธอเคยเป็นคนกล้าหาญ จะมายอมแพ้ต่อความยากลำบากง่าย ๆ ได้ยังไง?”

เมื่อมองดูผลงานก่อนหน้านี้และฟังคำปลอบโยนของ ซ่งฉิง อารมณ์ที่ผันผวนอย่างรุนแรงก็ค่อย ๆ กลับมาสงบลงอีกครั้ง

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

ราวกับว่าเธอกำลังครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาอยู่นาน จนถงเหมี่ยวเหมี่ยวสะกิดมือซ่งฉิงแล้วพูดเบา ๆ ว่า “ให้พักก่อนเถอะค่ะ”

ซ่งฉิงพยักหน้า จัดแจงหมอนและผ้าห่มก่อนจะประคองให้ลิ่นอวี๋เหยียนนอนลงบนเตียง จากนั้นก็จับปอยผมที่ยุ่งเหยิงทัดหูให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความทุกข์ใจ

“ลูกเอ๋ย… ผอมซูบลงไปเยอะเลยนะ ถึงการดูแลแม่จะเป็นหน้าที่สำคัญ แต่หนูก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะ ไหนจะ เสี่ยวเป่าอีก”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปากแล้วยิ้ม “ไม่ต้องห่วงค่ะ”

ซ่งฉิงอยู่ต่อที่นี่เป็นเวลานานและไม่ได้รีบออกไปจนกระทั่งเห็นว่าลิ่นอวี๋เหยียนหลับสนิทแล้ว เธอจึงพูดเตือน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่หลายอย่าง และหลังจากได้รับคำตอบที่สบายใจแล้วเธอก็กลับออกไป

เมื่อใกล้ถึงช่วงบ่าย มู่อวี้เฉิงเพิ่งจะมีเวลาพักจากการทำงาน เขาเดินถืออาหารที่แม่บ้านเตรียมเอาไว้ให้มาวางไว้บนโต๊ะ

“ขอบคุณที่มาช่วยดูแลแม่นะ” มู่อวี้เฉิงบีบแก้มตอบของถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความทุกข์ใจ “ผอมลงอีกแล้ว”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปาก “ทำไม? หรือว่าฉันต้องอ้วนเป็นหมูคุณถึงจะมีความสุข?”

“แต่ผมไม่อยากเห็นคุณผอมขนาดนี้นี่น่า” มู่อวี้เฉิงพูดด้วยความรักใคร่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปิดกล่องอาหารที่ถูกจัดแจงมาอย่างประณีต ภายในกล่องบรรจุอาหารที่มีสีสันสวยงาม มีกลิ่นหอมและดูน่าอร่อย จนทำให้คนเห็นอยากลิ้มลองทันที

“ฉันกลับไปจัดการธุระของคุณเถอะ ฉันอยู่เฝ้าที่นี่เอง”

พวกเขาทั้งสองคนต่างรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยกันมาก และมู่อวี้เฉิงก็รู้สึกว่ามันน่าเบื่อหน่ายและยากลำบากมากที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะต้องขลุกตัวอยู่ที่นี่ตลอดเวลา

ในขณะที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าการปล่อยให้มู่อวี้เฉิงเทียวไปเทียวมาระหว่างโรงพยาบาลกับที่ทำงานเป็นเรื่องยาก

“คุณไม่ต้องห่วง แม่อาการดีขึ้นมากแล้ว ฉันคิดว่าร่างกายแม่ก็น่าจะค่อย ๆ ฟื้นตัวเหมือนกัน คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกแล้วล่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดด้วยความรู้สึกบรรลุผลสำเร็จ และพูดเสริมว่า “แต่ถึงอาการจะดีขึ้นแล้วแต่ยังมั่นใจได้ไม่เต็มที่ หมอบอกว่าอารมณ์มีส่วนสำคัญมากเหมือนกัน”

มู่อวี้เฉิงยื่นมือออกมาลูบผมถงเหมี่ยวเหมี่ยว ดวงตาลุ่มลึกของเขาอ่อนโยนราวกับบ่อน้ำพุร้อน “เอาล่ะ เดี๋ยวผมจะพาเสี่ยวเป่ามาที่นี่ด้วย แม่จะต้องอารมณ์ดีขึ้นแน่นอน”

ข้อเสนอดังกล่าวย่อมดีที่สุดอยู่แล้ว ลิ่นอวี๋เหยียนรักหลานชายคนนี้มากและปกติจะเอาใจใส่เขาเป็นพิเศษ ถ้าตอนนี้เขามาอยู่เคียงข้างเธอ แน่นอนว่าผลลัพธ์มันจะต้องดีกว่ายาอัศจรรย์ใด ๆ ทั้งหมด

เมื่อเรื่องนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาก็ต้องรีบตัดสินใจให้เร็ว ทั้งสองคนจึงพูดคุยปรึกษากันและตัดสินใจเช่นนั้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกินข้าวคำน้อย ๆ โดยมีมู่อวี้เฉิงยืนจ้องมองเธออยู่อีกฝั่ง ดวงตาของเขาแผดเผาราวกับเปลวไฟ

“…คุณจะมายืนจ้องฉันทำไม? มีอะไรติดหน้าฉันหรือเปล่า?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกอึดอัดและยกมือขึ้นมาจับหน้า สงสัยว่ามีบางอย่างติดอยู่บนใบหน้าเธอหรือเปล่า

มู่อวี้เฉิงยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาจับคางแล้วพูดช้า ๆ ว่า “ช่วงนี้แม่รบกวนคุณหนักมาก ถึงขั้นแค่มองดูคุณก็กลายเป็นของแรร์ไปแล้ว พอมีเวลาว่างขึ้นหน่อยก็อยากจะมองดูคุณให้นาน ๆ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหน้าแดงทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้นและหันไปมองเขาตาขวาง “ไม่รู้จักจริงจังบ้างเลย… จริง ๆ”

มู่อวี้เฉิงมองดูรอยยิ้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความพึงพอใจ

หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการไปทำสิ่งสำคัญ ตอนนี้ลิ่นอวี๋เหยียนกำลังนอนหลับอยู่ มีนางพยาบาลคอยช่วยดูแลอยู่ชั่วคราว ดังนั้นทั้งสองจึงฉวยโอกาสนี้แอบย่องกลับบ้านเงียบ ๆ

เสี่ยวเป่ากำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างเชื่อฟัง แม้ว่าเขาจะนั่งดูโทรทัศน์แต่เขาก็นั่งยืดหลังตรงเหมือนกับผู้ใหญ่ตัวน้อย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปิดปากหัวเราะเบา ๆ พยายามไม่ให้เสี่ยวเป่าได้ยินว่าเธอกลับมาแล้ว เธอโน้มตัวไปใกล้หูของมู่อวี้เฉิงแล้วกระซิบว่า “ดูลูกชายคุณสิเหมือนคุณไม่มีผิดเลยมั้ย? นั่งหลังตรงดูจริงจังเชียว ใครไม่รู้จะคิดว่าเขาทำการใหญ่อะไรอยู่”

มู่อวี้เฉิงโอบกอดรอบเอวถงเหมี่ยวเหมี่ยว “ลูกผมจะไม่เหมือนผมได้ยังไงล่ะ? ไม่รู้สึกว่าสามีตัวเองเก่งบ้างเลยเหรอ?”

“เก่งสิ เก่งที่สุดเลย~” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบรับอย่างไว้หน้าสุด ๆ

“หม่ามี้!”

หลังจากได้ยินเสียงพูดคุยกัน เสี่ยวเป่าก็หันหน้ากลับมาแล้วพบว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตู เขารีบโยนรีโมทคอนโทรลไว้ด้านข้างและก้าวขาสั้น ๆ วิ่งไปหา

เขากระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของถงเหมี่ยวเหมี่ยวโดยตรง ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องอุ้มเขาเอาไว้ แต่ต่อมาเขากลับถูกมู่อวี้เฉิงอุ้มลงมาวางที่พื้นอีกครั้ง

“หม่ามี้เหนื่อยมากแล้ว เดินเองเถอะ” มู่อวี้เฉิงพูดหน้านิ่ง

เสี่ยวเป่าเม้มปาก แต่เขากลับทำตัวเชื่อฟังและไม่ได้พูดอะไรตอบโต้

“คุณนี่จริง ๆ เลย งั้นกอดแทนมั้ย?”

จากนั้นมู่อวี้เฉิงก็ถูกถงเหมี่ยวเหมี่ยวดุ

นี่สินะที่เรียกว่าทุกอย่างย่อมมีวิธีการเอาชนะ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเสี่ยวเป่าแล้วพูดเบา ๆ “อยู่บ้านเป็นเด็กดีหรือเปล่า? กินข้าวตรงเวลามั้ย?”

เสี่ยวเป่าพยักหน้าตอบรับอย่างเชื่อฟัง ประสานนิ้วแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “กินข้าวตรงเวลาฮะ ตอนเช้าคุณป้าทำโจ๊กหมูไข่เยี่ยวม้าให้ กลางวันทำปลานึ่งกุ้งผัดน้ำมันแล้วก็ผัดเห็ดหอม ส่วนตอนเย็นต้องรอดูอีกที!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตั้งใจฟังคำบรรยายของเสี่ยวเป่า พยักหน้าตามที่เขาพูดและหลังจากฟังเสร็จก็จูบที่แก้มใสของเขา

“เก่งมาก!”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“แล้วผมล่ะ?” มู่อวี้เฉิงชี้ไปที่แก้มของเขาด้วยท่าทางจริงจัง

“คุณ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหน้าแดงแต่กลับลุกขึ้นมาหอมแก้มเขา

ตอนนี้มู่อวี้เฉิงพึงพอใจมากแล้ว แต่ยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องพูดต่อ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคุกเข่าลงอีกครั้งแล้วพูดเสียงแผ่วว่า “ที่หม่ามี้เคยพูดก่อนหน้าจำได้มั้ย ลูกอยากไปอยู่เฝ้าคุณย่าหรือเปล่า?”

เสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างจริงจัง “ผมจำที่หม่ามี้พูดได้ฮะ”

“นั่นแหละ ตอนนี้คุณย่าอารมณ์ไม่ดีตลอดเลย แต่คุณย่าก็รักเสี่ยวเป่ามากใช่มั้ยล่ะ?”

“ใช่ฮะ!”

“ถ้างั้นเสี่ยวเป่าช่วยหม่ามี้หน่อยได้มั้ย? เราไปอยู่เฝ้าคุณย่าด้วยกันดีมั้ยจ๊ะ? คุณย่าชอบลูกมาก ถ้าเสี่ยวเป่าไปอยู่ด้วย คุณย่าจะต้องอารมณ์ดีมากแน่ ๆ จากนั้นถ้าร่างกายดีขึ้นแล้ว คุณย่าจะได้กลับมาเล่นกับเสี่ยวเป่าได้ไง~” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดโน้มน้าว

เสี่ยวเป่าเป็นเด็กมีเหตุผลมาโดยตลอด แม้ว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่พูดโน้มน้าวแต่เขาก็จะเห็นด้วยอย่างแน่นอน