พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 920 ห้ามได้เหรอ?

ตอนที่ 920

ห้ามได้เหรอ?

“ที่นี่ไม่เลวแฮะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกวาดสายตามองร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ตกแต่งอย่างมีสไตล์ เสียงดนตรีบรรเลงฟังดูผ่อนคลายและอาหารก็ถูกรังสรรค์มาอย่างสร้างสรรค์

“กู้ชิงเป็นคนแนะนำร้านนี้ให้ผม พวกเราชอบร้านนี้กันตั้งแต่แรกเห็นเลยล่ะ”

ทั้งสองคนมาพบกันหลังเลิกงาน ร้านอาหารที่ฉินคั่วเลือกในครั้งนี้เป็นร้านอาหารเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัท ถ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูแค่บานประตูข้างนอกเธอคงจะไม่เลือกเข้ามาที่นี่ ใครจะไปคิดว่าข้างในมันจะมีอะไรพิเศษและดูหรูหรามาก

เพียงแต่น้ำเสียงหดหู่ของเพื่อนร่วมโต๊ะกลับทำให้ยากที่จะเพิกเฉย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจ เธออยากจะหยิบยกเรื่องงานขึ้นมาพูดคุยแต่กลับทำไม่ได้ “เกิดอะไรขึ้นกับพวกนาย?”

ฉินคั่วเป็นเหมือนกับกู้ชิง เขาไม่อยากพูดอะไรมากนักและบรรจงดื่มชาทีละอึก เหตุผลที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสังเกตเห็นก็เป็นเพราะว่าเขากำลังดื่มชา ดูเหมือนว่ากู้ชิงจะเปลี่ยนแปลงเขาไปมากจริง ๆ

ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามไม่เต็มใจจะเล่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ทำได้แค่ยกวลีเก่า ๆ มาพูด “เป็นคนรักกัน ทะเลาะกันยังไงก็ต้องกลับมานอนเตียงเดียวกันอยู่ดี คราวนี้พวกนายสองคนต้องทำงานร่วมกันก็คุยกันดี ๆ ล่ะ ว่าแต่มีปัญหาอะไรกันเหรอ?”

ฉินคั่วเหลือบมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาซับซ้อน จนทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

“ผมผิดเอง”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

คำพูดนี้ไม่เพียงแต่จะสารภาพผิดแต่ยังฟังดูหนักหน่วงมากด้วย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้ว่าจะพูดปลอบเขายังไงดี ในขณะที่เธอกำลังจะพูดปลอบเธอก็เหลือบเห็นสายตาคู่หนึ่ง สายตาคู่นั้นกำลังยืนอยู่ด้านหลังฉินคั่ว

ฉินคั่วรู้สึกแปลกใจที่เห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่พูดสักที แต่จู่ ๆ เสียงที่เขาไม่มีวันลืมก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง “สวัสดีทั้งสอง”

เขาหันกลับไปด้วยใบหน้าแข็งทื่อ และพบว่ากู้ชิงกำลังทำหน้าตามืดมนอยู่ข้างหลังเขา

ภาพเหตุการณ์นี้เหมือนกับการวางแผนมาก่อนหน้า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยากจะพูดอธิบายว่าตอนที่เธอจัดแจงงานให้เธอไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลย แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดไม่ออก เห็นได้ชัดว่ากู้ชิงคิดอย่างนั้น ทว่าความผิดกลับไม่ได้อยู่ที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยว มันไปตกที่ฉินคั่วต่างหาก

จบเห่แล้ว เธอคงจะคิดว่าเขาใช้กลอุบายบีบบังคับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้เธอมาร่วมงานกับเขา จะทำยังไงดี จะทำยังไง ตอนนี้จิตใจของฉินคั่วกำลังสับสนวุ่นวาย มันยุ่งเหยิงมากจนเขาไม่สามารถคิดหาคำพูดได้

“กู้ชิง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวร้องเรียกออกไปด้วยความยากลำบาก ขณะที่ฉินคั่วเริ่มมีเหงื่อผุดออกมาบนหน้าผาก พูดกันตามตรงว่าเธอไม่อยากให้กู้ชิงคิดอคติกับเธอเลยจริง ๆ เพราะว่าท่าทางไม่พอใจแบบนั้นมันยากเกินกว่าจะรับมือไหว

ดวงตาเลื่อนลอยของกู้ชิงจับจ้องไปที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยว มองประฌามพวกเขาทั้งสองอย่างล้นหลาม จนถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นฝ่ายปริปากพูดว่า “เราบังเอิญเจอกันน่ะ มากินข้าวด้วยกันมั้ย?”

เธอกำลังทำเพื่อฉินคั่ว หากกู้ชิงรู้ว่าอาหารมื้อนี้แทนการขอบคุณ พวกเขาทั้งสองจะไม่มีทางกลับมาคืนดีกันอีกแน่นอน ขณะเดียวกันฉินคั่วรีบตอบสนองด้วยการพยักหน้า “พี่สะใภ้มีเรื่องจะถามผมน่ะ จะ…”

“ฉันไม่รบกวนหรอก”

เห็นได้ชัดว่ากู้ชิงโมโหมาก และเดินออกจากร้านอาหารไปโดยไม่สนใจคำพูดของฉินคั่ว

“ขอโทษนะพี่สะใภ้ ผมขอตัวก่อน กินเสร็จแล้วส่งบิลมาล่ะ!”

ฉินคั่วไม่กล้านั่งนิ่ง รีบคว้าโทรศัพท์มือถือและวิ่งตามกู้ชิงออกไป ปล่อยถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้คนเดียว

เธอเหลือบมองสองคนที่เดินออกไปแล้วยิ้มบิดเบี้ยว เธอกินเกือบจะหมดและจ่ายเงินแล้ว เธอจะจำจดร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เอาไว้และพามู่อวี้เฉิงกับเสี่ยวเป่ามาด้วยกันในครั้งถัดไป

กระทั่งเดินออกมาจากร้านอาหาร ทั้งสองคนก็หายไปแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหัว สองคนนี้เป็นคนใจร้อนและเธอก็คุ้นเคยกับนิสัยของพวกเขาแล้ว

“หม่ามี้กลับมาแล้ว!”

ทุกครั้งที่เธอกลับมาบ้าน คนที่ทักทายเธอเสียงดังที่สุดเสมอก็คือเสี่ยวเป่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโน้มตัวลงไปกอดเสี่ยวเป่า จากนั้นเธอก็เห็นว่ามู่อวี้เฉิงกำลังนั่งอยู่บนโซฟา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะกระสับกระส่ายมาก บ่งบอกว่าเขากำลังรอให้เธอกลับมา

“อวี้เฉิง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินไปนั่งลงข้าง ๆ เขา

มู่อวี้เฉิงตอบรับเบา ๆ วางงานลงแล้วพูดว่า “กลับมาแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง?”

พอถูกถาม ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พูดตอบทันที “วันนี้ฉันให้ กู้ชิงกับฉินคั่วทำงานร่วมกัน แต่ไม่กี่วันก่อนพวกเขาเพิ่งทะเลาะกันไป กู้ชิงไม่อยากทำงานร่วมกับฉินคั่ว แต่สุดท้ายก็ติดต่อไปหาเขาก่อน”

มู่อวี้เฉิงนึกไม่ถึงว่าคำถามของเขาจะไม่ได้ดึงดูดความสนใจของภรรยาเพียงอย่างเดียว หนำซ้ำมันยังดึงดูดเรื่องนินทามากมายมาอีกด้วย

“ฉินคั่วชวนฉันไปกินข้าวเย็นแล้วดันบังเอิญเจอกู้ชิง ตอนนี้ไม่รู้ว่าพวกเขาสองคนอยู่ไหนกัน…”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยากรู้อยากเห็นจริงขึ้นมาเล็กน้อย เพราะสถานการณ์แบบนั้นมันทำให้เธออยากรู้ตอนต่อไปมาก จริง ๆ เธออยากรู้ว่าฉินคั่วจะง้อกู้ชิงยังไงให้กลับมาคุยกับเขาอีกครั้ง ทั้งสองคนอิสระราวกับสายลม พัดปะทะกันไปมาไม่ยอมแพ้สักที และมันก็น่าสนใจมากในสายตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ทว่าสำหรับมู่อวี้เฉิงมันไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้น เขามองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่มีท่าทางอยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่งด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดแล้วพูดว่า “กลับบ้านแล้ว อย่าพูดถึงคนอื่นเลย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อาจต้านทานได้ เธออยากจะเล่าเรื่องที่เธอรับรู้มาตลอดทั้งคืน แต่เมื่อจูบแรกกดประทับบนหน้าแก้มของเธอ เธอก็ชะงักไปเล็กน้อยแล้วถามว่า “ทำไม?”

ทำให้เจ้าของรอยจูบรู้ว่าวิธีการนี้ได้ผล เขาจึงจูบอย่างต่อเนื่องโดยเริ่มจากหางตา หน้าแก้มและริมฝีปากของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว เสี่ยวเป่าที่วิ่งถือบิสกิตเข้ามาถึงกับตกใจจนพูดไม่ออก ไม่เข้าใจว่าตัวเองพลาดอะไรไปตรงไหน พวกกี้นี้พวกเขายังพูดถึงป้ากู้ชิงกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงมาจูบกันได้ล่ะ?

“พอแล้ว อวี้เฉิง อย่าสร้างปัญหา”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทนไม่ไหวกับจูบอันหนักหน่วงที่ตกลงมาแต่ละที การโจมตีแต่ละครั้งกระแทกเข้าที่หน้าแก้มและริมฝีปากอย่างรุนแรง พอเห็นเสี่ยวเป่าเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเธอก็รีบหยุดมู่อวี้เฉิง

แต่จะห้ามได้เหรอ? เขาตั้งใจจะลงโทษถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่กล้าละเลยเขา เพราะฉะนั้นเขาจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ ได้ยังไง? เป็นผลให้ริมฝีปากของเธอถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงขึ้นจน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถพูดอะไรได้ แม้จะพยายามพูดก็กลายเป็นเสียงขาด ๆ หาย ๆ ไม่สามารถเรียบเรียงเป็นคำพูดได้

“แด๊ดดี้?”

เสี่ยวเป่ายัดบิสกิตใส่ปากอย่างขมขื่นแล้วมองดูแด๊ดดี้ ผู้ขี้อิจฉาด้วยความหดหู่ใจ แด๊ดดี้ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลย ส่วนหม่ามี้ก็หน้าแดงเถือกแล้ว เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกอับอายที่ต้องแสดงความสนิทสนมต่อหน้าเสี่ยวเป่า

“เอาล่ะ ปล่อยเถอะ ฉันไม่พูดอะไรแล้ว”

ในที่สุดคนที่ถูกลงโทษก็ตระหนักได้ถึงความผิดพลาดของตนเอง เธอรีบยกมือขอยอมแพ้และในที่สุดเธอก็ได้รับการยกโทษ ปล่อยให้พักผ่อนอยู่บนโซฟา

“เกิดอะไรขึ้นฮะ?” เสี่ยวเป่าถือกล่องบิสกิตไว้ในมือแน่นแล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย

หัวเล็ก ๆ ของเขายังคงไม่เข้าใจ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลอกตาไปที่มู่อวี้เฉิงด้วยความโกรธ ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงเป็นบ้าขึ้นมา กลับกลายว่าเขาอิจฉานี่เอง เธอจึงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แลพูดตอบรับว่า “เรื่องป้ากู้ชิงน่ะ”

หลังจากพูดแบบนั้น เสี่ยวเป่าก็ลืมเหตุการณ์ที่เพิ่งเห็นไปชั่วคราวและถามอย่างตื่นเต้นว่า “ป้ากู้ชิงจะมาบ้านเราเหรอฮะ?”

เจ้าตัวเล็กไม่รอให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดตอบ รีบสาวเท้าก้าวเข้าไปในแต่งตัวในห้องตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัย เขาชอบกู้ชิงมาก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงยิ้มแล้วตอบว่า “เปล่า”

คำตอบดังกล่าวทำให้สีหน้าเขาหม่นหมองลงทันที เจ้าตัวน้อยรีบเข้ามาเกาะเธอเหมือนกับพ่อของเขา เสี่ยวเป่ากอด ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วมองดูเธอด้วยใบหน้าเสียใจ